24 Ιανουαρίου- Ναυτικός Χάρτης

Ο Arturo Perez Reverte είναι ένας Ισπανός συγγραφέας, που έχει να επιδείξει μία σημαντική πορεία στην μυθιστορηματική, ιστορική λογοτεχνία και είναι εξαιρετικά πολυδιαβασμένος στη χώρα μας, όπως αποδεικνύουν και οι αλλεπάλληλες εκδόσεις που έχουν πετύχει τα έργα του. Αν και το τελευταίο έργο του είναι ο «Ζωγράφος των Μαχών», ένα πολυσύνθετο βιβλίο με διεξοδική ανάλυση χαρακτήρων και εγκεφαλική υπόθεση, θα προτιμήσω για την πρώτη παρουσίαση της χρονιάς κάτι δικό του μεν, με περισσότερη δράση δε. Ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της δουλειάς του, λοιπόν είναι ο «Ναυτικός Χάρτης», μία αυθεντική θαλασσινή περιπέτεια, που εκτυλίσσεται (πού αλλού;) στα ανοιχτά της σύγχρονης Ισπανίας. Ο τίτλος είναι προφανώς δηλωτικός για το τι πρόκειται να διαβάσετε.

Πριν ακόμα το ξεφυλλίσω αναρωτήθηκα αν ο συνδυασμός «αναζήτηση θησαυρού- μυστηριώδης χάρτης- Μεσόγειος» μπορεί να είναι συναρπαστικός και ουσιαστικός, αποφεύγοντας τα κλισέ του είδους και ταυτόχρονα την σύγκριση με τα βιβλία του Brown. Ο δεινός αφηγητής Reverte δίνει χωρίς αναστολές την απάντηση ότι μπορεί, αν αναλογιστούμε ότι σε καμία από τις 346 σελίδες δεν γίνεται βαρετός, πουθενά δεν επαναλαμβάνεται και δεν καταφεύγει στην χρήση φτηνών hooks για να διατηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Μπορεί η διάθεσή του να μην είναι τόσο φιλοσοφική όσο στον παρόμοιας ανάπτυξης «Πίνακα της Φλάνδρας» και μπορεί το τέλος να γέρνει λίγο επικίνδυνα προς σενάριο χολυγουντιανής περιπέτειας, αλλά μας αποζημιώνει με την ξεχωριστή ατμόσφαιρα, την προσεγμένη πλοκή και την ακαταμάχητη θαλασσινή μυρωδιά που σπάει τα ρουθούνια του αναγνώστη από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα ανοίξει τις σελίδες του βιβλίου. Αν, όμως η θάλασσα δεν είναι το στοιχείο σας, δεν έχετε ονειρευτεί ποτέ ένα μεγάλο ταξίδι με πλοίο και δεν θέλετε να μάθετε αν η ένδειξη των εφτακοσίων μιλιμπάρ στο βαρόμετρο σημαίνει ότι πλησιάζει καταιγίδα, θα μπορούσατε να ζήσετε και χωρίς τον «Ναυτικό Χάρτη».

Για όλους τους υπόλοιπους που θέλουν να μπαρκάρουν υπό τις διαταγές ενός αυστηρού, μα ακριβοδίκαιου καπετάνιου και δεν έχουν ξεχάσει τους «Δαίμονες των Κυμάτων» απ’ τα παιδικά τους χρόνια, η καλαίσθητη έκδοση κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το 2002 με προσεγμένη μετάφραση από τον Δημήτρη Δημουλά, που έχει αναλάβει όλα τα τελευταία έργα του συγγραφέα. Μπορείτε να το βρείτε στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο σας έναντι 17 ευρώ ή εναλλακτικά να το αναζητήσετε στην Δημοτική Βιβλιοθήκη, όπου θα σας περιμένει σε κάποιο σκονισμένο ράφι, δίπλα από τον «Δάσκαλο της Ξιφασκίας» και υπό την προστασία του γενναίου «Λοχαγού Αλατρίστε».

17 Ιανουαρίου- ΨΥΧ

Επιστροφή σε αγαπημένο συγγραφέα για τη στήλη σήμερα. Ξεσκονίζοντας τα ράφια της δημοτικής βιβλιοθήκης, ανακάλυψα το «ΨΥΧ», ένα μυθιστόρημα του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα. Το έχει γράψει ο Λένος Χρηστίδης, ο συγγραφέας τριών εκ των κορυφαίων βιβλίων της σύγχρονης αναρχομυθιστοριογραφίας: του «Bororo», του «Τυχερού Αριθμού του Δόκτορος Μπου και άλλων καλοκαιρινών παραμυθιών» και του «Λοστρέ», το οποίο το έχω παρουσιάσει παλιότερα. Φυσικά το δανείστηκα χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να τολμήσω να το ανοίξω επί τόπου, για να μην πετύχω κάποια εξωφρενικά αστεία σκηνή και ξεκαρδιστώ στα γέλια.

Διάβασα το «ΨΥΧ» σε ένα βράδυ και σκέφτηκα ότι είναι η ιδανική αντιπρόταση απέναντι σε οτιδήποτε απαράδεκτο και δήθεν διαφημίζεται και προωθείται τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο στο χώρο του βιβλίου, αλλά και γενικότερα στη ζωή μας. Ο Λένος Χρηστίδης ακολουθεί με θρησκευτική ευλάβεια το ιδιαίτερο στυλ του και γράφει όπως θα μιλούσαν οι άνθρωποι αν χρωμάτιζαν την καθημερινότητά τους με πινελιές σουρεαλισμού. Στο «ΨΥΧ», όπως συνήθως συμβαίνει και στα υπόλοιπα βιβλία του Χρηστίδη, υπάρχει ένας κεντρικός ήρωας με ανεξάντλητα αποθέματα υπομονής, που σχολιάζει με δηκτικότητα όλα όσα συμβαίνουν γύρω του και γύρω μας. Δεν έχει διαφορά αν ταξιδεύει με τρένο γεμάτο τρελούς, αν παίρνει μέρος σε στρατιωτική άσκηση, αν μπροστά στα μάτια του βυθίζεται ένα πυρηνικό υποβρύχιο ή αν ο διαιτητής δεν δώσει τρία καταφανέστατα πέναλτυ υπέρ της αγαπημένης του ομάδας. Απαθής μέσα στο μάτι του κυκλώνα θα εξακολουθεί να καπνίζει το στριφτό του τσιγάρο και να σχολιάζει με ειρωνεία και χιούμορ οτιδήποτε μπορεί να σχολιαστεί με ειρωνεία και χιούμορ.

Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο: «Ο Απόστολος Ταυ υπηρετεί ευσυνείδητα το αρχαιότερο επάγγελμα. Είναι ντεντέκτιβ. Και κάνει ό,τι μπορεί. Αντιμετωπίζει ψυχοπαθείς δολοφόνους, συνωμοσίες κατά των νόμων της Θερμοδυναμικής, ηθικά διλήμματα, σατανικούς επιχειρηματίες, λατινικά αποφθέγματα, CD με νέους τραγουδοποιούς, μαύρα ντεκολτέ, αντισυνταγματικά μοιρογνωμόνια, διευθυντές παραγωγής, μπράβους, ξημερώματα, παγάκια και σκόνη. Και κάνει ό,τι μπορεί. Μέσα σε ύποπτες σκιές και σκοτεινά σοκάκια, πίσω από τακούνια και ξύλινα πατώματα, κάτω από το βλέμμα της πόλης. Είναι σχεδόν έκπληκτος. Και κάνει ό,τι μπορεί.»

Ακόμα κι αν δεν μπορέσετε να ακολουθήσετε την αστραπιαία εναλλαγή εικόνων και χάσετε μερικά από τα αστεία, τουλάχιστον θα θυμάστε για πάντα το κοντάρι της σκούπας που χρησιμοποιεί ο πρωταγωνιστής για να αλλάξει κανάλια στην παλιάς τεχνολογίας τηλεόρασή του. Το τηλεκοντάρ.

Το «ΨΥΧ» κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις Καστανιώτη το 2000, θα σας κρατήσει συντροφιά για μόλις 145 σελίδες και θα το διαβάσετε μονορούφι σαν ένα δυνατό, εθιστικό, αναζωογονητικό σφηνάκι.

10 Ιανουαρίου- Λοντονιστάν/ Ομίχλη

Συνήθως όταν έχω κατέβει στο κέντρο της πόλης και έχω λίγο ελεύθερο χρόνο, μπαίνω σε ένα βιβλιοπωλείο και αρχίζω να ξεφυλλίζω όσα βιβλία φαίνονται ενδιαφέροντα απ’ το εξώφυλλο ή τον τίτλο. Την τελευταία φορά μου κίνησε το ενδιαφέρον το «Londostani» («Λοντονιστάν» ο έξυπνα μεταφρασμένος ελληνικός τίτλος) που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι που μας πέρασε απ’ τα Ελληνικά Γράμματα. Το έχει γράψει ο ασιατικής καταγωγής Βρετανός Gautam Malkani, ο οποίος συγκαταλέγεται σύμφωνα με τους Times μεταξύ των είκοσι πέντε συγγραφέων που θα αναδειχθούν σε «κολοσσούς λογοτεχνίας» κατά τα επόμενα χρόνια.

Διάβασα τα πρώτα κεφάλαια στο βιβλιοπωλείο και τα υπόλοιπα αμέσως μετά στο σπίτι μου. Το «Λοντονιστάν» ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι είναι ένα μυθιστόρημα φρενήρη ρυθμού, που παρακολουθεί την πορεία των τεσσάρων νεαρών ηρώων προς την ενηλικίωση. Οι πρωταγωνιστές είναι Ινδοί μετανάστες δεύτερης γενιάς και παλεύουν σε ένα μικροαστικό, ασφυκτικό μικρόκοσμο για να αναδειχθούν, να πετύχουν, να εκφραστούν με τη γλώσσα που θέλουν και φυσικά να γίνουν ένα κομμάτι του μωσαϊκού της σύγχρονης αγγλικής κοινωνίας. Τίποτα φυσικά δεν τους χαρίζεται και όσο περισσότερο συγκρούονται με το οικογενειακό τους περιβάλλον, τόσο περισσότερο μπλέκουν σε μία σειρά από επικίνδυνες συναλλαγές με την κοινωνία. Τελικά αποδεικνύεται ότι το να διεκδικήσουν την ταυτότητά τους δεν θα είναι ούτε εύκολο, ούτε χωρίς πόνο. Ένας μετανάστης δεύτερης γενιάς βρίσκεται στο μεταίχμιο της απόρριψης και από τις δύο κοινωνίες στις οποίες ακουμπάει.

Η απαιτητική μετάφραση έγινε από την Τίνα Θέου, ενώ πιστεύω ότι και η Ζωσιμαία Βιβλιοθήκη θα έχει προμηθευτεί αντίτυπο. Στα βιβλιοπωλεία μπορείτε να το αγοράσετε έναντι 20 ευρώ, ενώ εναλλακτικά μπορείτε να παραγγείλετε την αγγλική έκδοση από το amazon.uk έναντι μόλις 9.

Σε κάτι παντελώς διαφορετικό και αν δεν φοβάστε να διαβάσετε μέχρι αργά τη νύχτα, υπάρχει «Η Ομίχλη» του Στίβεν Κίνγκ. Είναι το βιβλίο του οποίου η πρόσφατη κινηματογραφική μεταφορά ήταν αξιολογότατη, αλλά και ευφυέστατη από τον Φρανκ Νταραμπόντ. Κράτησε σχεδόν αυτούσιο και μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια ίδιο το σενάριο της ταινίας και αποφάσισε να αλλάξει μόνο το τέλος, κερδίζοντας την έγκριση του συγγραφέα. Το βιβλίο είναι αρκετά καλό, διαβάζεται πολύ γρήγορα και κυκλοφόρησε το 1989 από τις εκδόσεις Επιλογή σε μετάφραση της Λευκής Γιαννοπούλου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο οπισθόφυλλο ο συγγραφέας: «…Μια πραγματικά καλή ιστορία τρόμου θα βρει χορεύοντας το δρόμο της προς το κέντρο της ζωής σου, αναγνώστη, και θ' ανακαλύψει την κρυφή πορτούλα του δωματίου που νόμιζες πως κανείς άλλος δεν ήξερε ότι υπήρχε...»

3 Ιανουαρίου- Κανείς δε θα γλιτώσει

Παραδέχομαι ότι ένα βιβλίο με τον τίτλο «Κανείς δεν θα γλιτώσει» θα αντιμετωπιστεί με ανάμεικτα συναισθήματα καχυποψίας και δυσπιστίας ως προς τη λογοτεχνική του ποιότητα, όμως αξίζει μία δεύτερη ματιά από τον προσεκτικότερο αναγνώστη. O Romain Sardou γεννήθηκε το 1974 και συστήθηκε στο διεθνές κοινό σαν συγγραφέας το 2002, με το εξαιρετικά πολυσύνθετο μεσαιωνικό μυθιστόρημα «Pardonnez nos offenses» («Το είδωλο του Ιωάννη» ο ελληνικός τίτλος), το οποίο μεταφράστηκε σε δεκαπέντε γλώσσες και πούλησε πάνω από 300.000 αντίτυπα μόνο στη Γαλλία. Αν θυμάστε σε παλιότερο φύλλο της Epirus Press, το είχα προτείνει ανεπιφύλακτα. Όπως τότε δεν υποκρινόταν ότι έγραφε μία πιο ρηχή και πιο περιπετειώδη εκδοχή του περίφημου «Ονόματος του Ρόδου» απ’ τον Ουμπέρτο Έκο, έτσι και τώρα δεν επιχειρεί να κρύψει την ταυτότητα του βιβλίου ή να μεταμφιέσει τις προσθέσεις με φτηνούς εντυπωσιασμούς και με ψευδεπίγραφα, βαρύγδουπα τεχνάσματα.

Το «Κανείς δεν θα γλιτώσει» είναι ένα δυνατό αστυνομικό θρίλερ, το οποίο έχει φτιαχτεί για να χαρίσει απλόχερα στον αναγνώστη αγωνία για την εξέλιξη της υπόθεσης. Αφήνει τη φιλοσοφία στην άκρη και φέρνει στο προσκήνιο τη δράση που ξεκινά όσο αναπάντεχα χρειάζεται, με την ομαδική δολοφονία είκοσι τεσσάρων ατόμων στο εργοτάξιο ενός αυτοκινητοδρόμου. Από τις πρώτες σελίδες, οι αρχές ταυτόχρονα με τον αναγνώστη ανακαλύπτουν έκπληκτες ότι κανένας δεν αναζητά αυτούς που βρέθηκαν νεκροί και κατευθείαν εισάγεται το στοιχείο του ανεξιχνίαστου εγκλήματος, σκιαγραφημένο αμυδρά με πινελιές μεταφυσικού. Η συνταγή είναι ελκυστικά κλειστοφοβική, τα hooks όσο εύστοχα και του Brown, οι περιγραφές του Sardou εντυπωσιακά άμεσες και η υπόθεση όσο πολύπλοκη χρειάζεται για να μπερδέψει και να κλιμακώσει τις κατάλληλες στιγμές.

Δεν θα σας αφήσει άφωνους, δεν είναι λογοτεχνικό αριστούργημα, αλλά αν απολαύσατε τον «Αρκτικό Κύκλο» και το «Οκτώ», τότε και αυτό δεν θα σας απογοητεύσει- το αντίθετο. Στα πολύ θετικά το μικρό μέγεθος της έκδοσης, με την οποία έχουν πειραματιστεί τον τελευταίο καιρό οι εκδόσεις Λιβάνη, καθώς και η μετάφραση της Ρένας Λέκκου-Δάντου, που έχει αναλάβει και τα τρία μεταφρασμένα στα ελληνικά έργα του συγγραφέα (το δεύτερο είναι η «Κρύπτη» και συστήνεται κυρίως σε όσους δεν έχουν βαρεθεί τις ατελείωτες παρελάσεις των Ναϊτών στα ράφια των βιβλιοπωλείων). Τις 469 σελίδες του «Κανείς δεν θα γλυτώσει», που φιλοδοξούν να σας κρατήσουν συντροφιά στο λεωφορείο για τη σχολή, στον καφέ μέχρι να έρθουν οι φίλοι σας και το βράδυ πριν κοιμηθείτε, θα τις βρείτε με μόνο οχτώ ευρώ σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

27 Δεκεμβρίου- Muzine

Από την επόμενη εβδομάδα το 2008 θα μπει δυναμικά στην playlist σας και μιας και οι γιορτές επιβάλλεται να είναι πλημμυρισμένες με μουσική και δη ποιοτική, θα επιλέξω για τη σημερινή παρουσίαση μία κυκλοφορία η οποία συνδυάζει ιδανικά την ανάγνωση με την ακοή. Απευθύνομαι ειδικά σε εσάς που είστε αποφασισμένοι να μην κάνετε εκπτώσεις στο στυλ και δεν είναι στις προτεραιότητές σας να ακολουθείται τυφλά το κοπάδι.

Μ’ αρέσει να γράφω καλά λόγια για κάτι που το αξίζει και το «Muzine» μου δίνει ξανά αυτή την ευκαιρία. Είναι ένα πρωτοποριακό σε σχεδιασμό διμηνιαίο, μουσικό περιοδικό, που άρχισε να κυκλοφορεί τον Νοέμβριο που μας πέρασε από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑδΑ. Με συνεργάτες που γράφουν μόνο για όσα αγαπούν, με σελίδες που έχουν γεύση κόμικ αισθητικής και με εμφάνιση λιτά όμορφη, ελπίζω ότι θα σας εντυπωσιάσει και θα ανέβει πολύ ψηλά στη λίστα με τις προτιμήσεις σας.

Η ομάδα των συντελεστών του υποστηρίζει ότι η μουσική διαβάζεται και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί τους. Το Muzine επιλέγει να συμπεριλάβει στη θεματολογία του μουσικές, ήχους, νότες και χρώματα που απέχουν πολύ από οποιοδήποτε ορισμό του mainstream. Ειδικότερα, το δεύτερο τεύχος που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, πέραν των συνεντεύξεων, των παρουσιάσεων δίσκων, ενός κόμικ και ενός διηγήματος, περιλαμβάνει ένα κεντρικό αφιέρωμα για τον τρόπο που ακούμε σήμερα μουσική, μια στήλη για λόγια που είπαν κάποτε κάποιοι, αλλά είτε διαψεύστηκαν πανηγυρικά είτε επιβεβαιώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, αλλά και συνεργασίες με αξιόλογους Έλληνες bloggers.

Το καλύτερο, όμως σε κάθε τεύχος του Muzine είναι τα δύο cd που συνοδεύουν την έκδοση, με τραγούδια που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχετε ακούσει ούτε τον τίτλο τους. Το ένα cd είναι βαμμένο κόκκινο και η διάθεση του προσανατολίζεται σε πιο έντονους ρυθμούς, ενώ το άλλο είναι λευκό και προορίζεται για τις πιο ήρεμες στιγμές που θα χαζεύεται το χιόνι να πέφτει νωχελικά. Εγγυημένα θα φέρουν καινούρια ακούσματα στ’ αυτιά σας, συγκροτήματα και δημιουργούς απ’ όλο τον κόσμο που δεν γνωρίζατε την ύπαρξή τους, αλλά αξίζουν την προσοχή σας. Χαρακτηριστικά αναφέρω ορισμένους από αυτούς και τις δουλειές τους που παρουσιάζονται: Desert Hearts- Hotsy Totsi Nagasaki, Los Negativos- Piknik Caleidoscopiko, My darling YOU!- 16 Major Problems και Portastatic- Be Still Please.

Μέχρι την Παρασκευή το δεύτερο τεύχος θα βρίσκεται σε όλη την Ελλάδα, σε μέγεθος cd φυσικά. Η θέση του Muzine στη βιβλιοθήκη σας είναι εξασφαλισμένη, ενώ φαντάζει και ιδανικό δώρο για τον μουσικόφιλο κολητό σας. Στη πόλη μας μπορείτε να το αναζητήσετε στον Παπασωτηρίου και στο Χαρτέξ ή εναλλακτικά δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα να σκεφτείτε την ετήσια συνδρομή η οποία περιλαμβάνει και το καινούριο άλμπουμ των Limousine. Περισσότερες πληροφορίες για το περιοδικό μπορείτε να αναζητήσετε στη σελίδα του στο http://www.muzine.gr

Καλή χρονιά και καλή ανάγνωση!

20 Δεκεμβρίου- Θρύλοι του Σύμπαντος & Μέσα απ' το Γυαλί

Βρισκόμαστε μία ανάσα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, που λόγω καιρού προσφέρονται για εντατική ανάγνωση κι έτσι η σημερινή παρουσίαση περιλαμβάνει δύο βιβλία και μάλιστα φρέσκες κυκλοφορίες, της εβδομάδας που μας πέρασε. Το πρώτο είναι μία εξαιρετική συλλογή διηγημάτων φάνταζυ και επιστημονικής φαντασίας, με τίτλο «Οι Θρύλοι του Σύμπαντος» και εντυπωσιακό εξώφυλλο του Γιώργου Σωτήρχου. Σε αυτή την συλλογική προσπάθεια ένωσαν τις δυνάμεις τους ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά τριάντα οχτώ, νέοι στην πλειοψηφία, συγγραφείς προσπαθώντας να σκιαγραφήσουν τη σύγχρονη ελληνική σκηνή του φανταστικού. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι έμπειρες πένες της Ανθίππης Φιαμού και του Μιχάλη Μανωλιού, ενώ κάπου στη μέση εμφανίζεται και η αφεντιά μου με το εσχατολογικό διήγημα «Βεεμώθ». Ξεχωρίζω μερικούς τίτλους διηγημάτων για να πάρετε μία γεύση: «Εικονική Σταχτοπούτα», «Το ετήσιο φεστιβάλ ζυθοκατάνυξης των πορφυρών πεδίων», «Το τραγούδι του Μάγου», «Η αναζήτηση της χρυσής σφαίρας», «Οι σαγηνευτικές σκιές της Πανθαρούμα», «Η αίρεση της Σάρκας» και άλλα πολλά περισσότερα. Τον πρόλογο τον έχει αναλάβει ο Δον Κιχώτης της ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, Διαμαντής Φλωράκης.

Το δεύτερο βιβλίο που έχω τη χαρά να παρουσιάσω μέσα από τις «σελίδες για άλλες σελίδες» είναι μία συλλογή παραμυθιών, το «Μέσα απ’ το Γυαλί» της καλής μου φίλης Ευθυμίας Δεσποτάκη, η οποία μου έκανε τη τιμή να μου ζητήσει να της γράψω τον πρόλογο. Ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα με τις καταπληκτικές ιστορίες, το ιδιαίτερο ύφος και τους έξοχους χαρακτήρες, αν αρχίσω, όμως να γράφω καλά λόγια δεν θα τελειώσω μέχρι αύριο, έτσι απλά παραθέτω ένα μικρό εισαγωγικό κείμενο της Ευθυμίας, που περιγράφει τι ακριβώς είναι το "Μέσα απ' το Γυαλί": «Μικρές ιστορίες, που κάποιοι διαβάζουν μέσα στις ανακλάσεις του φωτός. Ένας κρύσταλλος, το Γυαλί, που μιλάει για κόσμους που δεν υπάρχουν πια. Παραμύθια ξεχασμένα, που μπλέκονται το ένα με το άλλο με τρόπους ξωτικούς. Ανθρώπινες αδυναμίες, μίση και πάθη που δίνουν ζωή σε μύθους και δοξασίες κι ονοματίζουν λίμνες, νησιά και ποταμούς. Τις νύχτες που οι θεές περπατούν ανάμεσα στους ανθρώπους, τ’ απογεύματα που παλιές κατάρες παίρνουν και πάλι ζωή, τα ξημερώματα που φέρνουν τη λύτρωση σε βασανισμένα φαντάσματα, οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν αυτό που θα τους χαρίσει γαλήνη. Κάποιες φορές το βρίσκουν. Κάποιες άλλες όχι. Κι ούτε το ένα, ούτε το άλλο τούς εμποδίζει να ζουν. Δέκα ιστορίες καλυμμένες με νεραϊδένια πάχνη, σας προσκαλούν να μοιραστείτε τις αγωνίες τους.»

Και τα δύο βιβλία είναι εκδόσεις των Συμπαντικών Διαδρομών και στη πόλη μας θα τα βρείτε στο βιβλιοπωλείο Παιδεία και στο Κέντρο Τύπου στη Γρηγορίου Σακκά.

13 Δεκεμβρίου- Λαξευτές της Παλίρροιας

Η σημερινή επιλογή της στήλης έρχεται από τον ελληνικό χώρο του φανταστικού και μία από τους σημαντικότερες εκπροσώπους του, τη Βάσω Χρήστου, η οποία πρόσφατα κυκλοφόρησε τα δύο πρώτα μέρη μίας συναρπαστικής κι εμπνευσμένης τριλογίας: Τους «Λαξευτές της Παλίρροιας» και το «Λαξευμένο Δίχτυ». Η ιστορία διαδραματίζεται σε έναν κόσμο που κινείται με την ταχύτητα του αλόγου και του πλοίου και ξεκινάει όταν η μεγάλη ανοιξιάτικη παλίρροια του Ρουμπάν αποδυναμώνεται σταθερά, χωρίς να υπάρχει εξήγηση στα ουράνια σώματα. Για να σχηματίσετε άποψη, παρακάλεσα τον συγγραφέα Μιχάλη Μανωλιό («Σάρκινο Φρούτο», θα διαβάσετε περισσότερα σε μελλοντική παρουσίαση) να φιλοξενήσω όσα είχε γράψει στο περιοδικό της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας "Φανταστικά Χρονικά". Ο λόγος του ανήκει:
«Λοιπόν από τους «Λαξευτές της Παλίρροιας» μόνο εγώ λείπω! Περιπέτεια και μαγεία, μάχες και μυθικά πλάσματα, ήρωες και ηρωίδες, άρχοντες και ζητιάνοι, πρίγκηπες και απόκληροι, δολοπλοκίες και ανατροπές.
Θα ξεκινήσω με τα κατά τη γνώμη μου, όχι σημαντικά, αδύνατα σημεία του: Οι πολλές σκέψεις των χαρακτήρων που αφορούν την παρούσα κατάσταση και τις μελλοντικές τους κινήσεις, μεγαλώνουν το έργο, ίσως περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε. Υπάρχουν φορές που δίνονται πληροφορίες οι οποίες, για έναν κάπως έμπειρο αναγνώστη, αποτελούν spoilers, έστω και κατά λίγες σελίδες. Η πλοκή δίνει ευκαιρίες για πολύ περισσότερες δυνατές συναισθηματικά σκηνές. Το αποτέλεσμα είναι έλλειψη ενδιάμεσων κορυφώσεων, ακόμα κι αυτό όμως ισχύει μέχρι τη μέση του βιβλίου. Μετά, το ενδιαφέρον αυξάνεται και γίνεται μια εύκολη αναγνωστική κατηφόρα.
Και τώρα ξεχάστε όλα τα παραπάνω, γιατί: Το γράψιμο είναι στρωτό και ξεκούραστο, και η πλοκή απλωμένη αλλά συνεπής και χωρίς τρύπες. Οι διάλογοι, είναι ώριμοι, πράγμα εξαιρετικά σημαντικό. Και η καλύτερη πλοκή πηγαίνει περίπατο αν οι χαρακτήρες και οι διάλογοι δεν την υποστηρίζουν, και η Βάσω Χρήστου ξέρει θαυμάσια να το κάνει αυτό. Ο εξαιρετικός χειρισμός ενός εντυπωσιακά μεγάλου αριθμού χαρακτήρων, καταστάσεων και sub-plots είναι χωρίς αμφιβολία το σημαντικότερο πλεονέκτημα του βιβλίου. Είναι η κυρίαρχη εντύπωση που μένει στο τέλος και ο λόγος που πραγματικά εντυπωσιάζει. Η συγγραφέας κλείνει όλα τα (πάρα πολλά!) θέματα που έχει ανοίξει στη εξέλιξη της ιστορίας της. Αυτό είναι πάρα πολύ θετικό και κάτι που δυστυχώς δεν το κάνουν πολλοί, ακόμα και καθιερωμένοι συγγραφείς σε όλα τα είδη. Τα μόνα θέματα που μένουν ανοιχτά είναι αυτά που οδηγούν στην δεύτερη συνέχεια. Στο τέλος, ο αναγνώστης, δεν έχει κενά ή απορίες αφού μένει απόλυτα ικανοποιημένος από την ολοκλήρωση του παραμυθιού. Τέλος, οι «Λαξευτές της Παλίρροιας» καταλήγουν, με έναν επιδέξιο χειρισμό της πλοκής, σε μία πολύ καλά ζυγισμένη και εντυπωσιακή κορύφωση με όλο τον ανομοιογενή τους θίασο επί σκηνής, επιβραβεύοντας με το παραπάνω τον αναγνώστη για την προσπάθεια και τον χρόνο του.»

6 Δεκεμβρίου- Τα 1000 καλύτερα Ντοκιμαντέρ

Η αφορμή για την σημερινή παρουσίαση ήταν μία πρόσφατη συνέντευξη του Σωτήρη Δανέζη που διάβασα και μία συζήτηση που είχα με έναν φίλο μου. Σύμφωνα με τα λόγια του Δανέζη, τα οποία με βρήκαν απόλυτα σύμφωνο, οι Έλληνες ομφαλοσκοπούμε. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων οι διεθνείς ειδήσεις καταλαμβάνουν το ένα δέκατο του χρόνου των τηλεοπτικών ειδήσεων και το κενό ενημέρωσης καλούνται να καλύψουν ο τύπος, το διαδίκτυο και τα ελληνικής παραγωγής ντοκιμαντέρ με διεθνή θεματογραφία. Προχωρώντας ακόμα παραπέρα, ο φίλος μου υποστήριξε ότι παρότι οι νέοι έχουν πρόσβαση σε μία μεγάλη βάση ιστορικών δεδομένων μέσω του διαδικτύου, σχεδόν πεισματικά αρνούνται να γίνουν κοινωνοί της γνώσης, ίσως εξαιτίας και της έλλειψης εξειδικευμένης πληροφόρησης.
Μία πρόσφατη κυκλοφορία, λοιπόν που έρχεται να καλύψει ένα κενό στην ελληνική κινηματογραφική βιβλιογραφία είναι οι «Κορυφαίες ταινίες Ντοκιμαντέρ όλων των εποχών του παγκόσμιου, ελληνικού και κυπριακού κινηματογράφου που δεν πρέπει να χάσετε». Ο μελετητής Στέργιος Ηλίας, καθηγητής από την Πρέβεζα, συγκέντρωσε με μεράκι και μεθοδικότητα σχεδόν χίλιους τίτλους ταινιών από όλο τον κόσμο, τις κατέταξε χρονολογικά και παρέθεσε τα σημαντικότερα στοιχεία για την κάθε μία. Ακόμα και με ένα βιαστικό ξεφύλλισμα των τριακοσίων σελίδων του βιβλίου θα συναντήσετε τόσο έργα πασίγνωστα όσο και έργα άγνωστα στο ευρύ κοινό, που θα νιώσετε ότι για καιρό έλειπαν από τη συλλογή σας.
Χαρακτηριστικά αναφέρω το περίφημο «Κογιανισκάτσι» («Koyaanisquatsi»), στο οποίο ο πρώην μοναχός Γκότφρι Ρέτζιο το 1983 έδωσε τη δική του εκδοχή πάνω στη συντελούμενη οικολογική καταστροφή του πλανήτη. Πρόκειται για μία ταινία χωρίς υπόθεση, με αδιάκοπη μινιμαλιστική μουσική και σοβαρό οικολογικό-πολιτικό μήνυμα. Η ταινία ήταν το πρώτο μέρος μίας τριλογίας που συμπληρώθηκε το 1988 και το 2002 με το «Powquatsi» και το «Naquoyquatsi» αντίστοιχα.
Το βιβλίο του Στέργιου Ηλία, νομίζω ότι είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για κάθε μελετητή όχι μόνο του κινηματογράφου, αλλά και της ιστορίας. Ο κατάλογος των ντοκιμαντέρ είναι εξαιρετικά πλήρης και είναι χαρακτηριστικό ότι εκτείνεται από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και το 2007, συμπεριλαμβάνοντας ταινίες όπως τη συγκλονιστική «Άβολη Αλήθεια» του Αλ Γκορ, το «Δέλτα» του Γιώργου Αυγερόπουλου, τον «Μαραντόνα» του Κουστουρίτσα, το «Sugar Town» του Κίμωνα Τσακίρη, αλλά και το «Ο τοίχος γκρεμίζεται» των αδερφών Λιμιέρ. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει και λίστα με τα εκατό ξένα και ελληνικά πιο αξιόλογα ντοκιμαντέρ. Νομίζω ότι αξίζει να το αναζητήσετε και να το χρησιμοποιήσετε σαν πολύτιμο οδηγό στις αναζητήσεις σας. Όπως αναφέρει και ο συγγραφέας «ο ελεύθερος χρόνος όταν δεν αξιοποιείται δημιουργικά γίνεται κενός χρόνος».

29 Νοεμβρίου- Imperium

Έχω κάνει πολλές παρουσιάσεις βιβλίων απ’ τις σελίδες της Epirus Press, αλλά η σημερινή ξέρω ότι θα είναι απ’ τις αγαπημένες μου, από τώρα που γράφω την πρώτη παράγραφο. Ένα, λοιπόν απ’ τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο χρόνο είναι το «Imperium: Η Αυτοκρατορία που δεν υπήρξε» του Μιχάλη Σπέγγου, μία πρόσφατη κυκλοφορία των εκδόσεων Λιβάνη. Όπως ίσως θα έχετε ακούσει, η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου έγινε στην πόλη μας την Δευτέρα που μας πέρασε, στην κατάμεστη αίθουσα του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος, της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Η εκδήλωση έγινε σε πολύ θερμό κλίμα, για το βιβλίο μίλησαν η Άσπα Χασιώτη και ο Τάσος Χατζής, ενώ αποσπάσματα διάβασε η ηθοποιός Δανάη Τζίμα.
Τον Μιχάλη Σπέγγο είχα την τύχη να τον γνωρίσω πρόσφατα και όταν έλαβα την πρόσκληση για την παρουσίαση αισθάνθηκα περήφανος. Το «Imperium» το διάβασα πριν από δύο εβδομάδες ταξιδεύοντας με τρένο και τολμώ να πω ότι με ενθουσίασε, όχι μόνο λόγω της εξαιρετικά ώριμης γραφής του, αλλά και λόγω της αριστοτεχνικής πλοκής που τυλίγεται γύρω απ’ το κεντρικό θέμα.
Ο συγγραφέας επέλεξε για καμβά μία φανταστική αυτοκρατορία, δυσπροσδιόριστη χρονικά, αλλά σκιαγραφημένη με έντονα βυζαντινά χρώματα και με μέσο την προαιώνια σύγκρουση της με το Βασίλειο των απίστων, ερεύνησε τα κίνητρα του ήρωα και την πάλη του ενάντια στο πεπρωμένο. Η ζωή του ήρωα ξεκινά ειδυλλιακά στην ανατολικότερη πόλη της Αυτοκρατορίας, όμως σύντομα τα σύννεφα του πολέμου μαζεύονται στον ορίζοντα απειλώντας την πόλη του και κλονίζοντας την πίστη του. Καθώς μπλέκεται σε έναν κυκεώνα γεγονότων που τον παρασύρουν σε μία διαδρομή από την μία άκρη του κόσμου στην άλλη, βασανίζεται να ξεχωρίσει μέσα του την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Το αν αυτή η γραμμή υπάρχει τελικά ο Σπέγγος το αφήνει στον αναγνώστη να το αποφασίσει.
Το «Imperium» δεν είναι ιστορικό μυθιστόρημα, θα έλεγα ότι είναι περισσότερο ένα αμάλγαμα του «Αλχημιστή» και των «Πυλών της Φωτιάς», με αναφορές, συμβολισμούς και αναλογίες που προεκτείνονται μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Όπως θα διαπιστώσετε οι ίδιες διαφορές που χώριζαν τους ανθρώπους τότε, χωρίζουν τους ανθρώπους και σήμερα. Φτάνοντας στην εκατοστή σελίδα του βιβλίου και συνειδητοποιώντας μόλις τότε ότι κανένας χαρακτήρας δεν είχε όνομα, αλλά όλοι αναφέρονταν με τις ιδιότητές τους, κατάλαβα ότι μόλις είχα ξεκινήσει την δική μου αναζήτηση. Είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε.

22 Νοεμβρίου- Συμπαντικές Διαδρομές

Με αφορμή μία πρόσφατη επαγγελματική επιτυχία, θα πω δύο λόγια για το περιοδικό λογοτεχνίας Συμπαντικές Διαδρομές, το οποίο με έχει στηρίξει πολύ μέχρι σήμερα και το οποίο με έχει δεχτεί με αγάπη στη συντακτική του ομάδα. Οι Συμπαντικές Διαδρομές είναι ένα σύγχρονο περιοδικό επιστημονικής φαντασίας που εκφράζει όλα τα ρεύματα της φανταστικής λογοτεχνίας και τέχνης. Το περιοδικό εκδίδεται κάθε τρεις μήνες και παρουσιάζει τα καλύτερα διηγήματα από τον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, του φάνταζυ, του horror, επιστημονικά άρθρα, comics, παρουσιάσεις βιβλίων και κινηματογράφου και οτιδήποτε έχει σχέση με τον χώρο του φανταστικού. Το σημαντικότερο είναι ότι το περιοδικό είναι ανοιχτό σε όλους τους συγγραφείς και καλλιτέχνες από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο. Όσες αξιόλογες δουλειές αποστέλλονται παρουσιάζονται χωρίς να αποκλείουμε κανέναν. Τον πρώτο λόγω έχουν οι νέοι συγγραφείς και όλοι αυτοί που δεν μπόρεσαν να βρουν μια διέξοδο μέχρι τώρα για να παρουσιάσουν την δουλειά τους. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι σε κάθε τεύχος δημοσιεύονται περίπου τριάντα διηγήματα νέων συγγραφέων του χώρου, καθώς και αρκετά ποιήματα.

Μιας και στα Γιάννενα το περιοδικό δεν έχει διανομή και η μόνη λύση είναι να γίνεται συνδρομητές, θα πάρω το θάρρος να αναφέρω και μία ελκυστική προσφορά που ανακοίνωσε ο εκδότης σε συνεργασία με τον Δον Κιχώτη της ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, Διαμαντή Φλωράκη. Ανάμεσα στο διάστημα 10 Νοεμβρίου - 10 Δεκεμβρίου 2007 θα ισχύει η παρακάτω προσφορά για τους νέους συνδρομητές του περιοδικού: Το περιοδικό θα προσφέρει στους καινούργιους συνδρομητές του περιοδικού εντελώς δωρεάν τα παρακάτω τέσσερα βιβλία του Διαμαντή Φλωράκη από την σειρά, Δεκαλογία ΥΠΑΡΞΙΑΚΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ: Επιστροφή στο Μέλλον, Τα Πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου, Η Νοσταλγία του Τίποτα και Έσχατη Αναρχία. Μαζί με αυτά το περιοδικό μας θα προσφέρει επιπλέον δωρεάν το 5^ο τεύχος των Συμπαντικών Διαδρομών, που συνοδεύεται απ’ την νουβέλα 48 σελίδων του Γιώργου Σωτήρχου, «Άρτεμις-Η νέμεσις των Θεών.» Η συνδρομή στο περιοδικό κοστίζει 30 ευρώ και ισχύει για 4 τεύχη.

Για περισσότερες πληροφορίες, διευκρινήσεις ή αποστολές κειμένων προς δημοσίευση, επικοινωνήστε με το mail μας, universepaths@yahoo.com.

15 Νοεμβρίου- Η Τελευταία Αδελφότητα

Ομολογώ ότι όταν ένας πολύ καλός μου φίλος, μου έκανε δώρο το βιβλίο «Η Τελευταία Αδελφότητα» της Ρόμπυν Γιανγκ, κοίταξα το εξώφυλλο με δυσπιστία. Είμαι σίγουρος πως αν έχετε κοιτάξει στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου τον τελευταίο καιρό, κάπου θα το έχει πάρει το μάτι σας: Ένας φθαρμένος σταυρός καλύπτει ένα ύφασμα με μεσαιωνική γραφή και κάτω από τον τίτλο με μικρά γράμματα, φανερώνεται ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Ο σκεπτικισμός μου φυσικά δεν οφείλεται στην καλαίσθητη σύνθεση, αλλά σε αυτόν καθ’ αυτόν τον τίτλο.
Μετά την σαρωτική επιτυχία που σημείωσε πριν από τρία-τέσσερα χρόνια στις πωλήσεις ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» του Brown, η αγορά πλημμύρισε με εκατοντάδες τίτλους που είτε αποκάλυπταν τα απόκρυφα σκοτεινών αδελφοτήτων, είτε περιέγραφαν ένα μεγάλο μυστικό που για χιλιετίες όλοι εμείς αγνοούσαμε. Οι εκδοτικοί οίκοι αποφάσισαν να υπερ-προωθήσουν κάθε βιβλίο που έστω και αμυδρά περιλάμβανε την έννοια του «απόκρυφου», πραγματοποιούσε μία συγκλονιστική αποκάλυψη για τους Ναΐτες, για το Βατικανό και αφηγούνταν θαμμένες ιστορίες για χερουβείμ, διαβόλους και τριβόλους. Ήταν στη μόδα και ακόμα είναι. Ήταν κλισέ και ακόμα είναι.
«Η Τελευταία Αδελφότητα» πάντως διαφοροποιείται από τον σωρό, κυρίως και λόγω της ιστορικής μελέτης την οποία φαίνεται ότι έχει επιμεληθεί ιδιαίτερα η συγγραφέας. Η Αγγλίδα Ρόμπυν Γιανκγκ είναι μόλις τριάντα δύο ετών, έχει σπουδάσει δημιουργική γραφή και αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο, το οποίο μεταφράζεται σε δεκαεννιά γλώσσες. Μην σας κάνει εντύπωση ότι το έργο μίας πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέως, μεταφράζεται σε τόσες γλώσσες. Απ’ όσο καταλαβαίνω ο αγγλικός εκδοτικός οίκος της ζήτησε να γράψει ένα βιβλίο με το συγκεκριμένο θέμα, προκειμένου να το πουλήσει, σε όλη την Ευρώπη. Το θέμα όπως ανέφερα και παραπάνω πουλάει και πουλάει καλά.
Ποιο, όμως είναι το θέμα; Σταυροφορίες. Μία ιστορική περίοδος κατά την οποία συγκρούστηκαν δύο πανίσχυροι πολιτισμοί και μία περίοδος που για διαφόρους λόγους είναι καλυμμένη από ένα μυστηριακό πέπλο. Ποια είναι τα μυστικά που έμαθαν οι σταυροφόροι στην μακρινή Ανατολή; Τι θησαυρούς ανακάλυψαν; Πόσα χάθηκαν στο πέρασμα των αιώνων και πόσα παραμένουν υπομονετικά κρυμμένα σε αθέατους τόπους; Η Γιανγκ διαλέγει τις πιο αντιφατικές ιστορικές πηγές και αναλαμβάνει να δώσει απαντήσεις εγείρωντας νέα ερωτήματα. Οξύμωρο; Μπορεί, αλλά ταυτόχρονα είναι και
Η συνταγή δεν θα μπορούσε να είναι καταλληλότερη. Αγωνία, πάθη, δράση, ιστορικά πρόσωπα, ίντριγκες, δισκοπότηρο (εννοείται), διεφθαρμένοι ιππότες, μυστικισμός, αλχημεία, ζωή και θάνατος είναι αρκετά για να συνθέσουν ένα βιβλίο που απευθύνεται με αξιώσεις στον συστηματικό αναγνώστη. Η «Τελευταία Αδελφότητα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και στόχος του είναι να ζωντανέψει μπροστά στα μάτια σας μία παραμυθένια εποχή. Πιστεύω ότι μόλις γυρίσετε και την τελευταία από τις 690 σελίδες του βιβλίου, θα σας έχει μείνει η αίσθηση ότι δεν ξοδέψατε ευχάριστα τον χρόνο σας.

8 Νοεμβρίου- Kate and the Angels of Xara

Το βιβλίο της σημερινής παρουσίασης ονομάζεται «Kate and the Angels of Xara», το έχει ο Brendan Hanley και λογικά είναι η πρώτη φορά στη ζωή σας που ακούτε για αυτό. Είναι στα αγγλικά, σίγουρα δεν είναι μικρό, δύσκολα θα το χαρακτήριζα απλό και μάλλον δεν είναι η κατάλληλη λύση για να διαβάσει κανείς λίγα λεπτά πριν κοιμηθεί· ούτως ή άλλως η γραφή του είναι προσανατολισμένη στο να κρατήσει τον αναγνώστη για πολύ παραπάνω, κάθε φορά που το ανοίγει.
Ο συγγραφέας του «Kate and the Angels of Xara» ξεκίνησε να γράφει σε ώριμη ηλικία και μάλιστα αυτό είναι το πρώτο του μεγάλου μεγέθους εγχείρημα. Το βιβλίο χρειάστηκε σχεδόν τρία χρόνια για να πάρει την τελική του μορφή και είναι το πρώτο μέρος μιας διαστημικής τριλογίας, που δεν απευθύνεται αποκλειστικά στους hard-core αναγνώστες του sci-fi και αναμένεται να ολοκληρωθεί στο σύντομο μέλλον. Για την ακρίβεια το ύφος του βιβλίου δεν είναι αποκλειστικά στραμμένο στην επιστημονική φαντασία, αλλά περιλαμβάνει και πολλά στοιχεία κλασικής λογοτεχνίας.
Το 2054, ένα δυναμικό, έξυπνο κι ενθουσιώδες κορίτσι, η Kate, αποφασίζει παρά τη σφοδρή αντίδραση της μητέρας της, να ακολουθήσει την καρδιά της και να βαδίσει στα επικίνδυνα βήματα της θείας της, που είχε χαθεί απρόσμενα σε μία διαστημική τραγωδία. Η Kate γίνεται δεκτή σε μία φημισμένη, elite, αδελφότητα αμαζόνων αστροναυτών, που τα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση του διαστημικού εμπορίου, απέκτησε αίγλη και δύναμη. Οι Angels of Xara, υπό την καθοδήγηση των σοφών Guardians, εκτελούν ριψοκίνδυνες αποστολές και η Kate εξελίσσεται σε μια απ’ τις ικανότερες πιλότους τους. Παρακολουθούμε σχεδόν μέσα από τα μάτια της, όλες τις φάσεις της ζωής της, από τις πιο χαρούμενες ως τις πιο θλιμμένες. Τελικά ο συνεχής και ανελέητος ανταγωνισμός θα την φέρει αντιμέτωπη με την μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής της: μπροστά της θα ανοιχθεί το πιο μεγαλεπήβολο ταξίδι του αιώνα.
Το βιβλίο του Hanley σφύζει από ζωή, συναίσθημα και στέρεα δομημένους χαρακτήρες· αναμφίβολα ένα από τα δυνατά του σημεία. Απευθύνεται με την ίδια άνεση σε εφήβους κι ενήλικες, η γραφή του είναι πνευματώδης, δεν γίνεται σε κανένα σημείο κουραστικό, ενώ δεν λείπουν οι εμπνεύσεις και οι στιγμές που προκαλούν χαμόγελα και αμηχανία. Διάβασα υπομονετικά το ογκώδες αυτό μυθιστόρημα και πιστεύω πως αξίζει η αγορά του. Ο αναγνώστης που θα θελήσει να ακολουθήσει την Kate, μπορεί να το κατεβάσει απ’ το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο Lulu στην ηλεκτρονική του μορφή στην χαμηλή τιμή των 4,48 € ή να παραγγείλει την χαρτόδετη έκδοση για 16,09 € (http://www.lulu.com/content/126733). Σημειώστε ότι το «Kate and the Angels of Xara» αποτελείται από σχεδόν πεντακόσιες καλοδουλεμένες σελίδες.
Χαρακτηριστικό της μεθοδικής και προσεγμένης δουλειάς του συγγραφέα είναι η παράθεση πληθώρας αναλυτικών, τεχνικών σχεδιαγραμμάτων και πληροφοριών που συνοδεύουν το κείμενο και προσδίδουν μια αληθοφανή νότα στη διαστημική αποστολή των Αγγέλων. Η επιστημονική δουλειά στο παράρτημα έγινε από τον Robert A. Braeunig, για την περίπτωση που νιώσετε την ανάγκη να προετοιμάσετε μια δική σας αποστολή στο διάστημα. Προσδεθείτε λοιπόν κι ετοιμαστείτε για την αντίστροφη μέτρηση!

1 Νοεμβρίου-

25 Οκτωβρίου- Nanowrimo

Λίγες μέρες μας χωρίζουν από τον Νοέμβριο, μήνα κατά τον οποίο λαμβάνει χώρα ένα από τα μεγαλύτερα συγγραφικά project παγκοσμίως, το NaNoWriMo. Τι είναι το NaNoWriMo; Πρόκειται για ακρωνύμιο των λέξεων National Novel Writing Month, δηλαδή εθνικός μήνας συγγραφής μυθιστορήματος. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα δημιουργικό project που ξεκίνησε στις ΗΠΑ, στο οποίο κάθε ένας από τους συμμετέχοντες επιχειρεί να γράψει ένα μυθιστόρημα 50.000 λέξεων μέσα σε έναν μόλις μήνα. Πλέον η διοργάνωση είναι διεθνής, απευθύνεται σε συγγραφείς από όλο τον κόσμο, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες, κρύβει πολλών ειδών συγκινήσεις με αποκορύφωμα την επιβράβευση της προσωπικής προσπάθειας. Είναι χαρακτηριστικό για την απήχηση του NaNoWriMo ότι το 2006 πήραν μέρος 80.000 συγγραφείς, ενώ σχεδόν οι 13.000 από αυτούς κατάφεραν να πετύχουν τον στόχο τους.
Το project ξεκίνησε από τον Chris Baty το 1999 και τότε είχαν πάρει μέρος 21 φιλόδοξοι συγγραφείς από το San Francisco, ενώ επιλέχτηκε ο Νοέμβριος για να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο οι συμμετέχοντες τον συνήθως βροχερό καιρό του. Κατά τα επόμενα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε φανατικούς οπαδούς, στήριξη από ανεξάρτητα δίκτυα, περισσότερος κόσμος άρχισε να γνωρίζει για το NaNoWriMo το οποίο εδραιώθηκε ως ένα διασκεδαστικό γεγονός συνεργατικής συγγραφικής δουλειάς.
Οι κανονισμοί είναι απλοί και αν βιαστείτε να ρωτήσετε για το τι κερδίζει όποιος επιτύχει τον στόχο, η απάντηση είναι φυσικά «τίποτα» και «προσωπική ικανοποίηση». Όσοι πάρουν μέρος θα πρέπει μέχρι τις 11:59:59 μ.μ. της 30ης Νοεμβρίου να έχουν ολοκληρώσει ένα μυθιστόρημα 50.000 λέξεων το οποίο μπορεί να ανήκει σε οποιοδήποτε λογοτεχνικό είδος και να είναι γραμμένο σε οποιαδήποτε γλώσσα. Μην σας ανησυχεί η πλοκή, οι ανατροπές στην υπόθεση, η εμβάθυνση στους χαρακτήρες ή η τήρηση των συγγραφικών κανόνων. Όπως χαρακτηριστικά τονίζουν οι διοργανωτές: «αν πιστεύετε ότι γράφεται ένα μυθιστόρημα, το ίδιο πιστεύουμε κι εμείς». Αν έχετε σημειώσεις εκ των προτέρων επιτρέπεται να τις χρησιμοποιήσετε, αλλά δεν μπορείτε να συμπεριλάβετε στο μυθιστόρημά σας κείμενα που είχατε γράψει πριν την πρώτη μέρα του Νοεμβρίου. Και όλα αυτά βέβαια για να είστε εντάξει με τον εαυτό σας, ούτως ή άλλως το NaNoWriMo είναι περισσότερο μία προσωπική δοκιμασία και όχι ένας διαγωνισμός. Ο μόνος αντίπαλος είναι ο εαυτός σας.Προφανώς είναι μία επίπονη διαδικασία, μιας και οι 50.000 λέξεις μέσα σε έναν μήνα φαντάζει ουτοπικό νούμερο. Σε περίπτωση πάντως που σκέφτεστε ότι αξίζει να δοκιμάσετε τις ικανότητές σας, το επίσημο site της διοργάνωσης είναι το http://www.nanowrimo.org/, στο οποίο θα βρείτε περισσότερα στοιχειά και θα συναντήσετε συγγραφείς που θα μοιραστούν τις ιστορίες τους. Μία ελληνική προσπάθεια για ολοκλήρωση μυθιστορήματος από το μηδέν θα γίνει και μέσω του σημαντικού forum φάνταζυ και επιστημονικής φαντασίας sff.gr στο οποίο είστε ευπρόσδεκτοι να μοιραστείτε απόψεις για τον χώρο, καθώς και κομμάτια της δουλειάς σας.