Ελένη Βαηνά - Το αύριο αργεί πολύ

Μετά από αρκετό καιρό επιστρέφω για ένα καλό βιβλίο με κεντρικό άξονα την αναζήτηση μιας φιλόξενης πατρίδας. Είναι το τέταρτο βιβλίο της Ελένης Βαηνά και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο λόγω της ιδιαίτερης γραφής όσο και λόγω της πειστικής ιστορικής ατμόσφαιρας.

Η υπόθεση σύμφωνα με τη δική μου ανάγνωση: Λίγο καιρό μετά την επανάσταση του Κιλελέρ, η ζωή στη Θεσσαλία παραμένει μαρτυρική για τους κολίγους. Τρία νεαρά αδέρφια, ο Δημήτρης, ο Αργύρης και η Κατίνα, αποφασίζουν ότι θέλουν κάτι καλύτερο από το μέλλον τους και εγκαταλείπουν τον κάμπο με προορισμό τη Γη της Επαγγελίας, την Αμερική, όπου έχει ήδη μεταναστεύσει ένας θείος τους.

   Το ταξίδι μοιάζει με μακρόσυρτο βασανιστήριο, αλλά τελικά καταφέρνουν να φτάσουν στην Ιθάκη τους, το ελληνικό εστιατόριο «Πελοπόννησος» στην οδό Ρούσβελτ 7, στο Lower East Side του Μανχάταν. Εκεί, σε μια μικρή κάμαρα περνούν τα πρώτα χρόνια τους, προσαρμόζονται, κάνουν όνειρα και ο καθένας παίρνει το δρόμο του.

   Η Κατίνα, ως γυναίκα, αναγκάζεται να αποδεχτεί για σύζυγο της την επιλογή των αδερφών της, και καταλήγει να ζήσει μια καταπιεσμένη ζωή, μακριά από τον άνδρα που πραγματικά αγαπάει.

   Τα χρόνια περνούν και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα σκιαγραφούνται μέσα από τις ζωές των ανθρώπων: μετά το Κραχ του 1929, ακολουθεί μια περίοδος βαθιάς ύφεσης, έρχεται το New Deal, η άνοδος του Ναζισμού και τελικά το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

   Όταν πλέον η οικογένεια της Κατίνας διαλύεται, η ίδια κλείνεται στον εαυτό της και όλοι φοβούνται τα χειρότερα. Έρχεται όμως η μοίρα να αποδώσει δικαιοσύνη και να ενώσει ξανά δύο ανθρώπους που ήταν γραφτό να είναι για πάντα μαζί. 

Γιατί αξίζει να το διαβάσετε: Δυνατά συναισθηματικά στοιχεία, μια μεγάλη ιστορία αγάπης, οικογενειακά δράματα, μίση και πάθη. Η ιδιαίτερη γραφή του, σε συνδυασμό με τη δομή, την απρόσκοπτη ροή και τη συνέπεια των χαρακτήρων, το κάνουν ένα καλό βιβλίο.

   Η Βαηνά καταφέρνει να αναπαραστήσει πιστά την εποχή και να δημιουργήσει μια έντονη ατμόσφαιρα.  Ενδιαφέρουσα μυθοπλασία μέσα στο ιστορικό πλαίσιο των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Ανάγλυφοι χαρακτήρες, καλά δομημένοι και με συνεπή συμπεριφορά. Ανατροπές (ευχάριστες και δυσάρεστες). Ηθογραφικά στοιχεία μιας περασμένης εποχής. 

   Το μεταναστευτικό ρεύμα της εποχής προς την Αμερική φέρνει στο νου καταστάσεις του σήμερα. 

 

Χαρακτηριστικό απόσπασμα: Ο Πειραιάς, ένα σωστό μελίσσι. Άνθρωποι πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα, χαμάληδες λεροί, ταξιδιώτες καλοντυμένοι που τους ακολουθούσαν υπηρέτες φορτωμένοι με μπαγκάζια, ναυτικοί λίγο πριν μπαρκάρουν, μικροπωλητές που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους, κουλουρτζήδες, σαλεπιτζήδες, στραγαλατζήδες, ζητιάνοι με τα χέρια απλωμένα για ελεημοσύνη, μικροαπατεώνες που γύρευαν μέσα στην κοσμοπλημμύρα σε ποιον θα βάλουν χέρι, πόρνες του λιμανιού που ψάρευαν πελάτες και εκατοντάδες εξαθλιωμένοι χωριάτες, που είχαν φτάσει μέχρι εκεί για να βρουν τρόπο ν’ ανέβουν σ’ ένα πλοίο και να φύγουν, αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα. Κάθονταν οκλαδόν δίπλα σε μπόγους και καλάθια, που έδειχναν πόση προετοιμασία είχαν κάνει αυτοί οι άνθρωποι για το μακρινό ταξίδι. Ορισμένοι, με μάτια πυρετώδη, πηγαινοέρχονταν μέσα στο πλήθος για να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο εισιτήριο· άλλοι, που πλέον είχαν σιγουρέψει το φευγιό τους, αποχαιρετούσαν συγγενείς με αγκαλιές και φιλιά.

«Να μας γράφεις, να μη μας ξεχάσεις», έλεγε μια κακοπαθημένη γυναίκα στο παλικάρι που ολοφάνερα ήταν γιος της. «Να προσέχεις, να μην αρρωστήσεις!»

«Μόλις τακτοποιηθώ, θα φροντίσω να έρθετε και οι υπόλοιποι», απαντούσε ο νέος μη μπορώντας να κρύψει τον ενθουσιασμό του – η χαρά του που έφευγε ήταν πολύ μεγαλύτερη από τη στενοχώρια που άφηνε την οικογένειά του.

Μέσα σ’ αυτό το πολύχρωμο και πολύβουο πλήθος τα τρία αδέλφια τα έχασαν, ζαλίστηκαν. Δεν μπορούσαν να φανταστούν πόσο πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν τον ίδιο πόθο με αυτούς. Αμέτρητοι δεν είχαν στον ήλιο μοίρα και, για να επιζήσουν, είχαν πιαστεί σαν ναυαγοί από το σανίδι της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή. Το υπερωκεάνιο στα μάτια των παιδιών έμοιαζε με βουνό που έπλεε στο νερό, ένα ανθρώπινο θαύμα. Οι λαμαρίνες άστραφταν κάτω από τον ήλιο καλοβαμμένες, τα άλμπουρα έφταναν ως τον ουρανό, βάρκες στα πλαϊνά του κρεμασμένες, ένα σμάρι από λευκοντυμένους άντρες έτρεχε πάνω κάτω. Κάποιοι έδιναν εντολές με φωνή δυνατή, κάποιοι βιάζονταν να τις εκτελέσουν και άλλοι, μάλλον κατώτεροι, έπλεναν τα καταστρώματα. Μερικοί, κρεμασμένοι σαν μαϊμούδες στα άλμπουρα, έβαφαν με τέχνη αξιοπρόσεχτη κάτι ρίγες που τα έκαναν να ξεχωρίζουν ακόμη περισσότερο. Αν και κρεμασμένοι με σχοινιά, καθόλου δεν επηρεαζόταν η σταθερότητα του χεριού τους. Ο απόπλους είχε οριστεί για το απόγευμα της ίδιας μέρας, γι’ αυτό και επικρατούσε αναβρασμός προετοιμασιών.

>Αγοράστε το βιβλίο σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή. 

>Αν είστε στην Αθήνα μπορείτε να γνωρίσετε τη συγγραφέα στην πρώτη παρουσίαση που γίνεται την Πέμπτη στον Ιανό.

John O'Farrell - Ο άνθρωπος που ξέχασε τη γυναίκα του

Τι μπορεί να σκέφτεται ένας άνθρωπος που ξαναβλέπει για πρώτη φορά τη γυναίκα του;

Το παραπάνω ερώτημα με μια δεύτερη ανάγνωση φαίνεται οξύμωρο, αλλά περιγράφει με ακρίβεια το εξαιρετικό κοινωνικό μυθιστόρημα του Βρετανού John O’Farrell με τίτλο «Ο Άνθρωπος που Ξέχασε τη Γυναίκα του» (εκδ. Διόπτρα).

   O κωμικός John O’Farrell γεννήθηκε το 1962, είναι συγγραφέας διάφορων best-seller και έχει έντονη παρουσία σε ραδιόφωνο και τηλεόραση από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Είναι πολιτικοποιημένος με ορισμένες από τις απόψεις του σχετικά με τη Θάτσερ να έχουν προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις, ενώ πρόσφατα ήταν υποψήφιος του Εργατικού Κόμματος.

   Στο βιβλίο όμως που έχουμε στα χέρια μας, ο O’Farrell κάνει επίδειξη της λογοτεχνικής του δεινότητας, όχι μόνο με το χιούμορ του, αλλά και με το έντονο συναίσθημα που κυριαρχεί όσο η ιστορία οδεύει προς το τέλος. Αναμφίβολα όλοι ξεχνάμε σημαντικά πράγματα: ότι είχαμε ένα σημαντικό ραντεβού το πρωί· ότι έπρεπε να πάρουμε τα ρούχα απ’ το καθαριστήριο· ξεχνάμε ακόμα και τα γενέθλια των φίλων μας. Αλλά ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Βον, έχει προχωρήσει στο επόμενο σκαλοπάτι: έχει ξεχάσει την ίδια την ύπαρξη της γυναίκας του. Το όνομά της, το πρόσωπό της, όσα έζησαν μαζί– όλα έχουν χαθεί σε μια ανεξήγητη αμνησία.

   Πώς θα αισθανόσασταν αν βρισκόσασταν στο μετρό και ξαφνικά συνειδητοποιούσατε ότι δεν γνωρίζετε ποιος είστε και πού πηγαίνετε; Μήπως θα μπορούσατε να το πάθετε αυτό ακόμα κι αν ξυπνούσατε ένα πρωί και θέλατε να αλλάξετε, ξεχνώντας οριστικά το παρελθόν; Ο O’Farrell παράλληλα με τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα του βιβλίου, καταθέτει έξυπνα ένα φιλοσοφικό προβληματισμό πάνω στις αναμνήσεις και στις μεταλλάξεις μιας σχέσης. Κανείς δεν μπορεί να μείνει ο ίδιος με το πέρασμα του χρόνου και ούτε μπορεί να μείνει ερωτευμένος με εκείνον τον άνθρωπο που είχε γνωρίσει κάποτε. Οι άνθρωποι εξελίσσονται, το ίδιο και ο έρωτας.

   Ο Βον εξαιτίας της αμνησίας αναγκάζεται να ανακαλύψει από την αρχή τα πάντα για τη ζωή του, αλλά αυτό δεν είναι το μοναδικό του πρόβλημα. Μπορεί να ερωτεύεται τη γυναίκα του αμέσως μόλις την ξαναβλέπει, όμως αποδεικνύεται ότι οι δυο τους βρίσκονται στα πρόθυρα του διαζυγίου. Ο Βον πρέπει τώρα να ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου για να γυρίσει το χρόνο πίσω και να διεκδικήσει μια τελευταία ευκαιρία μαζί της. Απελευθερωμένος από τα λάθη που είχαν γίνει παλιά.

   Ο «Άνθρωπος που Ξέχασε τη Γυναίκα του» είναι η αστεία, συγκινητική και σπαραξικάρδια ιστορία ενός άντρα που μόλις έχει απεγκλωβιστεί από μια ζωή που τον έπνιγε. Καλογραμμένο, ποιοτικό χωρίς να γίνεται βαρύ, ο O’Farrell έχει άνεση και εμπειρία με την πένα. Το θέμα του διαζυγίου αφορά ένα μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού και η κεντρική ιδέα της αμνησίας σε συνδυασμό με το προσεχές διαζύγιο, είναι πρωτότυπη. Οι γλυκόπικρες καταστάσεις που περιγράφονται θα αγγίξουν όλους τους αναγνώστες και είναι ίσως το καλύτερο δώρο αν θέλετε να ζητήσετε συγγνώμη επειδή ξεχάσατε την επέτειο του γάμου σας. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

>Αγοράστε το βιβλίο.

>Ακολουθήστε τον συγγραφέα στο twitter.

Andrew Nicoll - ένας τσιρκολάνος, μια καμήλα και 4.000.000 ερωτήσεις

Αν ξες πώς να λες πειστικά ψέματα και να κουμαντάρεις καλά την καμήλα σου μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά.

Το περιεχόμενο του βιβλίου του Andrew Nicoll (συγγραφέας του Καλού Δήμαρχου) αντικατοπτρίζεται απόλυτα στον τίτλο και στο εξώφυλλό του. Αυτό που θα διαβάσετε είναι μια παλαβή ιστορία με πλαστογραφίες, ακροβατικά, κανονιοβολισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα και φανφαρόνικες περιγραφές. Αρχικά λίγα λόγια για την υπόθεση:

Ενώ η Γερμανία χάνει το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ενώ παντού γύρω η γη σκάβεται από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων, ένας πρώην τσιρκολάνος επιχειρεί να γράψει τα απομνημονεύματά του. Είναι πεπεισμένος ότι έχουν μεγάλη ιστορική αξία: αν και ετοιμάζεται να πεθάνει μέσα στο φτωχικό καλύβι του, κάποτε υπήρξε ο πρώτος βασιλιάς της Αλβανίας.

   Στις αρχές του εικοστού αιώνα, το αξιότιμο Spindelleger's Spectacular Equestrian Circus δίνει παραστάσεις στη Βουδαπέστη. Ανάμεσα στα μέλη του τσίρκου, συγκαταλέγεται ο περίφημος ακροβάτης Otto Witte, ένας άνθρωπος που δεν αφήνει να πάνε χαμένες οι ευκαιρίες που του παρουσιάζει η ζωή. Μια μέρα πέφτει στην αντίληψή του ότι η αφεντιά του έχει πάρα πολλές ομοιότητες με το γιο του Οθωμανού Σουλτάνου, ο οποίος προορίζεται για πρώτος Βασιλιάς της πρόσφατα ανεξαρτητοποιημένης Αλβανίας. Αμέσως, ένα σατανικό σχέδιο εξυφαίνεται στο μυαλό του Otto.

   Θα κινηθεί αστραπιαία ώστε να προλάβει να παρουσιαστεί στην Αλβανία ως ο πραγματικός Βασιλιάς. Μετά την ενθρόνισή του θα κατηγορήσει οποιονδήποτε άλλο εμφανιστεί για απατεώνα και θα έχει όλο το χρόνο για να βάλει χέρι στα ταμεία του νεοσύστατου κράτους. Προκειμένου να τα πετύχει αυτά, θα χρειαστεί να κλέψει τις εισπράξεις του Τσίρκου, μία καμήλα και πολλά εξωτικά ρούχα, όλα με τη βοήθεια των αχώριστων φίλων του: του Max που λυγίζει σίδερα και καταπίνει σπαθιά, της σαγηνευτικής Tifty, της πανέμορφης Sarah και του καθηγητή Alberto Von Mesmer, ενός τυφλού που γνωρίζει, απλά, τα πάντα, ακόμα και όσα δεν βλέπει.

   Από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Βουδαπέστης ξεκινάει μια ξέφρενη περιπέτεια στην οποία θα ρισκάρουν τις ζωές τους, θα χρειαστεί να πούνε τα καλύτερα ψέματά τους και θα ανακαλύψουν ότι οι αληθινοί όρκοι φιλίας δεν σπάνε με τίποτα (λιγότερο από τέσσερα εκατομμύρια λεκ).

Ο Τσιρκολάνος είναι ένα πολύ ξεχωριστό βιβλίο, από αυτά που σπάνια πέφτουν στα χέρια μου. Ξεκινάμε με την απίστευτη χρήση της γλώσσας και το εξωφρενικό χιούμορ που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Εκπληκτικός λόγος, απρόβλεπτες παρομοιώσεις, σελίδες που γυρίζουν γρήγορα. Είναι αμέτρητες οι φορές που γέλασα, απόλαυσα την πρόζα, ζήλεψα τους διαλόγους ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Θέλησα κι εγώ να είμαι μέρος αυτού του ταξιδιού, που φέρνει στο νου πειρατικές περιπέτειες, ισάξιες με αυτές του Jack Sparrow.  

   Το βιβλίο ξεκινάει πολύ δυνατά, σίγουρα καταφέρνει να αρπάξει τον αναγνώστη από τις πρώτες σελίδες. Είναι εξαιρετικό το εύρημα με την αρχή που ο Otto τη γράφει και την ξαναγράφει στο παρόν, προσπαθώντας να αποτυπώσει καλύτερα την ιστορία του.

   Μου άρεσε πάρα πολύ που συνεχιζόταν το παιχνίδι ανάμεσα στα “ένδοξα” απομνημονεύματά του και στη μίζερη κατάστασή του κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών.  Όλοι ανεξαιρέτως οι χαρακτήρες που ξεκινάνε από τη Βουδαπέστη είναι φανταστικοί, πολύ ωραίες προσωπικότητες, δεν χορταίνεις να διαβάζεις για τις αντιδράσεις και τα παθήματά τους. Όλοι ταιριαστοί στο ρόλο τους. Ειδικά ο Otto γίνεται αξιαγάπητος μέσα από την αφήγηση, δεν διστάζει να τσαλακωθεί, να μοιραστεί τα συναισθήματά του, έχει όση αφέλεια χρειάζεται για να προκαλέσει γέλιο.

   Ο τσιρκολάνος έθετε με ωραίο τρόπο κοινωνικά και πολιτικά θέματα πάνω στην εξουσία και τη χειραγώγηση των μαζών, τόσο με τις αναφορές στον Χίτλερ και τον πόλεμό του, όσο και με την ίδια την κλοπή του θρόνου της Αλβανίας. Όπως φαίνεται στο τέλος, τα αληθινά αρπακτικά δεν ήταν ο Otto και η παρέα του (στο κάτω-κάτω λίγα λεφτουδάκια είχαν πάει να κλέψουν), αλλά ο Βασιλιάς που θέλουν να επιβάλλουν οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Πριν το τέλος θα ήθελα να σας παρουσιάσω και τα αξιοσέβαστα μέλη του τσίρκου:

Otto Witte (γνωστός και ως Graf von Mucklenberg, Keeper of His Imperial Majesty’s Camels): Ακροβάτης, συμφεροντολόγος και ταυτόχρονα αλτρουιστής με τους φίλους του. Δεν έχει πρόβλημα να βουτήξει τα δάχτυλά του στο βάζο με το μέλι.  

Max: Αδερφικός φίλος του Otto, θα τον ακολουθήσει παντού. Είναι τρομερά χειροδύναμος, καλόγνωμος και λίγο αγαθός. Δένεται συναισθηματικά με την καμήλα που κλέβουν από το τσίρκο τους.

Tifty Gurdas: Υποστηρίζει ότι ήταν Μαγιάρα Κόμισσα, που απαρνήθηκε τον τίτλο και το παλάτι της επειδή αγάπησε έναν χορευτή. Αυτό είναι μάλλον ψέμα, αλλά μπορεί να χορέψει και να γδυθεί με τρόπο που θα σε κάνει να το ξεχάσεις.

Sarah: Η χαμηλών τόνων, πανέμορφη Sarah φροντίζει τον τυφλό, μεσήλικα πατέρα της και προσπαθεί να κερδίσει την αφοσίωση του Otto.

Professor Alberto Von Mesmer: Σοφός άνθρωπος, γνωστός και ως άνθρωπος-εγκυκλοπαίδεια. Μιλάει μόνο όταν χρειάζεται και τον περισσότερο χρόνο ατενίζει το κενό με τα χοντρά, μαύρα γυαλιά του. Αναλαμβάνει το ρόλο του Βεζίρη του Otto, καθώς είναι ο μόνος που μιλάει τουρκικά.

>Αγοράστε το βιβλίο από τις εκδόσεις Διόπτρα. 

>Ακολουθήστε τον συγγραφέα στο twitter. 

Γιάννης Ξανθούλης - Ο γιος του δάσκαλου

Μέσα στην καταστροφική ύφεση που σαρώνει τη χώρα σε όλα τα επίπεδα, υπάρχουν αναλαμπές. Φαίνεται ότι τα λογοτεχνικά αποθέματα της χώρας αρνούνται να εξαντληθούν και μία απόδειξη είναι το νέο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη με τίτλο Ο γιος του δάσκαλου. 

Η γραφή του βιβλίου εντυπωσιακή, η ιστορία επίκαιρη, οι χαρακτήρες του βιβλίου επίπονα αληθινοί. Δύο γραμμές αφήγησης περιστρέφονται γύρω από έναν ανεξήγητο θάνατο πριν από σαράντα χρόνια, και τα νοήματά τους συνταιριάζουν με τη σύγχρονη κοινωνική κρίση. Ο γιος του δάσκαλου είναι ένα μυθιστόρημα που κατευθείαν μπορεί να θεωρηθεί κλασικό, και που  παράλληλα απευθύνεται σε όλους τους αναγνώστες.

   Για τον Ξανθούλη, νομίζω δεν χρειάζεται να παραθέσω βιβλιογραφικά στοιχεία (αν θέλετε, υπάρχουν αναλυτικά στη βιβλιονέτ). Θα γράψω, όμως, μερικά βασικά στοιχεία της υπόθεσης για να σας πείσω ότι όντως ο γιος του δάσκαλου αξίζει μια καλή θέση στη βιβλιοθήκη σας:

Η πατρική φιγούρα του Δάσκαλου δεσπόζει στην κλειστή κοινωνία του θεσσαλικού χωριού. Τρία παιδιά τίθενται υπό την υψηλή προστασία του: ο πρωτότοκος γιος του και ακόμα δύο αγόρια. Ο Νικόδημος, ο μικρότερος γιος της οικογένειας, παραγκωνίζεται και μένει απλός παρατηρητής. 

   Τα τρία επίλεκτα «παιδιά» του Δάσκαλου εκπαιδεύονται, πειθαρχούν, δυναμώνουν για να γίνουν άριστοι πολίτες. Περνούν μαζί στο Πανεπιστήμιο και πηγαίνουν μαζί στο στρατό, σε μια εποχή που η Δημοκρατία εκλείπει. Έρχεται μια ανεξήγητη αυτοκτονία να καταστρέψει δεσμούς, να αποδιώξει τους ανθρώπους, να προκαλέσει βαθύ πόνο. 

   Τέσσερις δεκαετίες μετά, στη σύγχρονη Αθήνα, η ξαφνική καλοκαιρινή μπόρα θέτει σε κίνηση μια σειρά συμπτώσεων. Στα χέρια τού μποέμ Νικόδημου πέφτει ένα ασήμαντο μυθιστόρημα. Αναπάντεχα, η υπόθεση στο οπισθόφυλλο ζωντανεύει τα φίδια του παρελθόντος. Μια ανομολόγητη ιστορία που κάποτε είχε συμβεί σε ένα στρατόπεδο… Σκόρπιες σκηνές από τις ζωές τριών χαρούμενων ανθρώπων… Ο χαμός ενός παλικαριού. 

   Αμυνόμενος στο βαρύ κλίμα της μίζερης πόλης που αυτοκαταστρέφεται, ο Νικόδημος ξεκινάει μια αναζήτηση για να συμφιλιωθεί με τον πόνο και τις εμμονές του. Δεν ξέρει πόσο σημασία έχει πια αν ο νεκρός αδερφός δικαιωθεί, αλλά ξέρει καλά ότι ο ίδιος του έχει μια τελευταία ευκαιρία για να βρει συγχώρεση.

Έρχονται οι ξένοι και μας παίρνουν τις δουλειές

Είναι προκλητικός ο τίτλος και άσχετος με τα πολιτικά, το παραδέχομαι. Θέλω απλώς να τραβήξω την προσοχή σας σε ένα εξαιρετικό βιβλίο που κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες. Το Αλάτι Κόκκινο του Δημήτρη Αλεξίου (γνωστός για τα Πικρά Κεράσια, επίσης εκδόσεις Διόπτρα) είναι ένα καλοκαιρινό, αστυνομικό παραμύθι που εκτυλίσσεται στη Σκύρο εν μέσω μετασεισμικής κρίσης. Ένα παράξενο έγκλημα αναμειγνύεται με ντόπιες παραδόσεις, καχυποψία στους κόλπους μιας μικρής κοινωνίας, κίνητρα, άλλοθι και αλληλοσυγκρουόμενα ίχνη.

Ανήκω στους λίγους τυχερούς που το διάβασαν πριν κυκλοφορήσει και μπορώ να σας το συστήσω με το χέρι στην καρδιά. Γραφή, πλοκή, θεματολογία, χαρακτήρες σε πολύ υψηλά επίπεδα, νομίζω θα ικανοποιήσει απόλυτα όσους διαβάζουν σύγχρονα ελληνικά μυθιστορήματα και ειδικότερα αστυνομικά που είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τον Μάρκαρη. Θα γελάσετε και θα προβληματιστείτε σε ίσες δόσεις, θα έχετε καλή παρέα και θα προσπαθήσετε με όλες σας τις δυνάμεις να βρείτε ποιος είναι ο δολοφόνος.

Ετοιμάζεστε για διακοπές και δεν ξέρετε ποιο από τα καινούργια "αγωνιώδη" και "τρομακτικά" βιβλία του Χέλγκουσεν/ Μάγκνουσεν/ Τοργκελέουσον/ Βαν Μπρογκέλχρουντεν θα πάρετε μαζί; Προτείνω να κάνετε ένα διάλειμμα από τις σκοτεινές ιστορίες του είδους και να βάλετε στις αποσκευές σας το Αλάτι Κόκκινο. Σε δέκα ημέρες στα βιβλιοπωλεία, μέχρι τότε διαβάστε τις είκοσι πρώτες σελίδες του.