ΒΙΠΕΡ ή Κούντερα;
Ξυπνώντας Σάββατο πρωί για να γράψω τη στήλη, συνειδητοποίησα ότι αυτή την εβδομάδα δεν διάβασα κάποιο αξιόλογο βιβλίο, το οποίο θα μπορούσα να σας προτείνω. Επιπλέον υπάρχει η εξεταστική αυτή την περίοδο, που μου έχει κλέψει αρκετό χρόνο, κι έτσι ελπίζω όταν ξανασυναντηθούμε να έχω περισσότερα ενδιαφέροντα να γράψω και να διαβάσετε.
Με τον κίνδυνο να μείνει λευκή η σελίδα μπροστά μου, άρχισα να στύβω το μυαλό μου για ιδέες. Θα μπορούσαμε να κάνουμε την καθιερωμένη -εικονική- βόλτα στα βιβλιοπωλεία και να χαζέψουμε παρέα τις βιτρίνες. Αυτό είναι σίγουρα μία καλή λύση. Με τις διακοπές να πλησιάζουν για την πλειοψηφία φοιτητών κι εργαζόμενων, όλοι ψάχνουμε βιβλία που θα μπορούσαν να μας κρατήσουν συντροφιά. Προσέξτε, όμως γιατί ειδικά για αυτή την περίοδο, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό του βιβλίου στο οποίο πρέπει να δώσετε προσοχή. Δεν λέω, τα βιβλία τσέπης μιας χαρά είναι – τι πιο ψαγμένο/ ρετρό/ cool απ’ το να σκάσετε μύτη στην παραλία με ένα ΒΙΠΕΡ; Oμως δεν θα έχετε καλύψει μία βασική ανάγκη. Αυτή της σκιάς. Με τον άτεγκτο ήλιο να λυσσομανάει, το βιβλίο που διαβάζεται θα πρέπει να έχει αρκετό μέγεθος ώστε τουλάχιστον να ρίχνει λίγη δροσιστική (ας πούμε) σκιά στο πρόσωπο σας. Και αργότερα, όταν η ανάγνωση και οι ρακέτες θα σας έχουν καταβάλει, θα μπορείτε πολύ απλά να ρίξετε το βιβλίο στο πρόσωπό σας και να κοιμηθείτε μακάριοι και βέβαιοι ότι δεν θα καείτε. Αρα εκτός από μεγάλο σε διαστάσεις, το βιβλίο θα πρέπει να μην είναι και πολύ βαρύ. Φανταστείτε τον κόσμο να περνάει από κοντά σας και εσείς να κοιμάστε με τον Δ’ τόμο των απάντων του Κούντερα στο κεφάλι. Δεν γίνεται να είστε πιο cool (θεωρητικά πάντα – δεν θα έπαιρνα όρκο ότι όλοι στην παραλία ξέρουν τον Κούντερα).
Επειδή, όμως και αυτή η προοπτική δεν με ικανοποίησε πλήρως, θα μπορούσα υπό τη μορφή προοικονομίας να αναφερθώ σε τρία-τέσσερα βιβλία που εκτός απροόπτου θα παρουσιάσω από τα Ράφια τις ερχόμενες εβδομάδες. Είναι βιβλία που βρίσκονται στην κορυφή της στήλης με τα αδιάβαστα (της... στήλης), απευθύνονται σε διαφορετικά μέρη του αναγνωστικού κοινού και έχουν δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες. Για παράδειγμα, την αμέσως επόμενη εβδομάδα θα μιλήσω για το μυστηριώδες «Σχέδιο Φράκταλ», του Κωνσταντίνου Χαρίτου, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τρίτων. Είναι ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που σίγουρα θα συναρπάσει όσους διαβάζουν με ευχαρίστηση βιβλία σαν τον «Αρκτικό Κύκλο» του Νταν Μπράουν. Μετά θα γράψω για ένα εξαιρετικό βιβλίο του ποιητή Αργύρη Χιόνη, «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες», που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Κίχλη και μου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις στην παρουσίασή του εδώ στην Πάτρα. Τέλος, στο δεύτερο μισό του Ιουλίου και ενώ οι βουτιές θα είναι σε ημερήσια διάταξη, θα μιλήσουμε για τα «Χρονικά της Αντάκρης» του Μενεστρέλ Ντε Μιραβάλ, ένα βιβλίο φαντασίας για εφήβους, των εκδόσεων Μίνωας και το ιστορικό μυθιστόρημα «Σοφία Παλαιολογίνα» του Γιώργου Λεονάρδου, που κυκλοφορεί απ’ τον Λιβάνη.
Οπως θα διαπιστώσατε, με αυτά και μ’ αυτά κατάφερα να μακρηγορήσω και η στήλη σχεδόν να φτάσει στο τέλος της. Είχα την ιδέα να γράψω και μια μικρή ιστορία, αλλά μιας και δεν είχα κανενός είδους έμπνευση, αποφάσισα να αντιγράψω μία ενός μεγάλου ξένου λογοτέχνη. Μπορεί να σας φαίνεται παράξενο πώς θα χωρέσει μία ολόκληρη ιστορία στις ελάχιστες αράδες που απομένουν, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο χώρος μερικές φορές είναι σχετικός. Στον συγγραφέα που αναφέρομαι, του είχαν ζητήσει να γράψει μέσα σε δέκα λεπτά με μια ντουζίνα λέξεις, ένα πολύ πολύ μικρό διήγημα επιστημονικής φαντασίας, που να περιλαμβάνει εξωγήινους. Το απίθανο αποτέλεσμα ήταν το εξής: «Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη καθόταν σπίτι του, όταν χτύπησε η πόρτα.»
Οτιδήποτε και αν προσθέσω για επίλογο θα φανεί υπερβολικό. Μέχρι την επόμενη εβδομάδα διαβάστε ό,τι βρείτε μπροστά σας και θα μοιραστούμε εδώ τις εντυπώσεις μας. Εσείς νοερά, εγώ με μελάνι.
Του Γιάννη Πλιώτα
Ξυπνώντας Σάββατο πρωί για να γράψω τη στήλη, συνειδητοποίησα ότι αυτή την εβδομάδα δεν διάβασα κάποιο αξιόλογο βιβλίο, το οποίο θα μπορούσα να σας προτείνω. Επιπλέον υπάρχει η εξεταστική αυτή την περίοδο, που μου έχει κλέψει αρκετό χρόνο, κι έτσι ελπίζω όταν ξανασυναντηθούμε να έχω περισσότερα ενδιαφέροντα να γράψω και να διαβάσετε.Με τον κίνδυνο να μείνει λευκή η σελίδα μπροστά μου, άρχισα να στύβω το μυαλό μου για ιδέες. Θα μπορούσαμε να κάνουμε την καθιερωμένη -εικονική- βόλτα στα βιβλιοπωλεία και να χαζέψουμε παρέα τις βιτρίνες. Αυτό είναι σίγουρα μία καλή λύση. Με τις διακοπές να πλησιάζουν για την πλειοψηφία φοιτητών κι εργαζόμενων, όλοι ψάχνουμε βιβλία που θα μπορούσαν να μας κρατήσουν συντροφιά. Προσέξτε, όμως γιατί ειδικά για αυτή την περίοδο, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό του βιβλίου στο οποίο πρέπει να δώσετε προσοχή. Δεν λέω, τα βιβλία τσέπης μιας χαρά είναι – τι πιο ψαγμένο/ ρετρό/ cool απ’ το να σκάσετε μύτη στην παραλία με ένα ΒΙΠΕΡ; Oμως δεν θα έχετε καλύψει μία βασική ανάγκη. Αυτή της σκιάς. Με τον άτεγκτο ήλιο να λυσσομανάει, το βιβλίο που διαβάζεται θα πρέπει να έχει αρκετό μέγεθος ώστε τουλάχιστον να ρίχνει λίγη δροσιστική (ας πούμε) σκιά στο πρόσωπο σας. Και αργότερα, όταν η ανάγνωση και οι ρακέτες θα σας έχουν καταβάλει, θα μπορείτε πολύ απλά να ρίξετε το βιβλίο στο πρόσωπό σας και να κοιμηθείτε μακάριοι και βέβαιοι ότι δεν θα καείτε. Αρα εκτός από μεγάλο σε διαστάσεις, το βιβλίο θα πρέπει να μην είναι και πολύ βαρύ. Φανταστείτε τον κόσμο να περνάει από κοντά σας και εσείς να κοιμάστε με τον Δ’ τόμο των απάντων του Κούντερα στο κεφάλι. Δεν γίνεται να είστε πιο cool (θεωρητικά πάντα – δεν θα έπαιρνα όρκο ότι όλοι στην παραλία ξέρουν τον Κούντερα).
Επειδή, όμως και αυτή η προοπτική δεν με ικανοποίησε πλήρως, θα μπορούσα υπό τη μορφή προοικονομίας να αναφερθώ σε τρία-τέσσερα βιβλία που εκτός απροόπτου θα παρουσιάσω από τα Ράφια τις ερχόμενες εβδομάδες. Είναι βιβλία που βρίσκονται στην κορυφή της στήλης με τα αδιάβαστα (της... στήλης), απευθύνονται σε διαφορετικά μέρη του αναγνωστικού κοινού και έχουν δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες. Για παράδειγμα, την αμέσως επόμενη εβδομάδα θα μιλήσω για το μυστηριώδες «Σχέδιο Φράκταλ», του Κωνσταντίνου Χαρίτου, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τρίτων. Είναι ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που σίγουρα θα συναρπάσει όσους διαβάζουν με ευχαρίστηση βιβλία σαν τον «Αρκτικό Κύκλο» του Νταν Μπράουν. Μετά θα γράψω για ένα εξαιρετικό βιβλίο του ποιητή Αργύρη Χιόνη, «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες», που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Κίχλη και μου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις στην παρουσίασή του εδώ στην Πάτρα. Τέλος, στο δεύτερο μισό του Ιουλίου και ενώ οι βουτιές θα είναι σε ημερήσια διάταξη, θα μιλήσουμε για τα «Χρονικά της Αντάκρης» του Μενεστρέλ Ντε Μιραβάλ, ένα βιβλίο φαντασίας για εφήβους, των εκδόσεων Μίνωας και το ιστορικό μυθιστόρημα «Σοφία Παλαιολογίνα» του Γιώργου Λεονάρδου, που κυκλοφορεί απ’ τον Λιβάνη.
Οπως θα διαπιστώσατε, με αυτά και μ’ αυτά κατάφερα να μακρηγορήσω και η στήλη σχεδόν να φτάσει στο τέλος της. Είχα την ιδέα να γράψω και μια μικρή ιστορία, αλλά μιας και δεν είχα κανενός είδους έμπνευση, αποφάσισα να αντιγράψω μία ενός μεγάλου ξένου λογοτέχνη. Μπορεί να σας φαίνεται παράξενο πώς θα χωρέσει μία ολόκληρη ιστορία στις ελάχιστες αράδες που απομένουν, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο χώρος μερικές φορές είναι σχετικός. Στον συγγραφέα που αναφέρομαι, του είχαν ζητήσει να γράψει μέσα σε δέκα λεπτά με μια ντουζίνα λέξεις, ένα πολύ πολύ μικρό διήγημα επιστημονικής φαντασίας, που να περιλαμβάνει εξωγήινους. Το απίθανο αποτέλεσμα ήταν το εξής: «Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη καθόταν σπίτι του, όταν χτύπησε η πόρτα.»
Οτιδήποτε και αν προσθέσω για επίλογο θα φανεί υπερβολικό. Μέχρι την επόμενη εβδομάδα διαβάστε ό,τι βρείτε μπροστά σας και θα μοιραστούμε εδώ τις εντυπώσεις μας. Εσείς νοερά, εγώ με μελάνι.
Καλημέρα! (ή καλησπέρα) Είναι μια όμορφη Πέμπτη 18 Ιουνίου και χωρίς περιστροφές, φιοριτούρες και προλόγους, προχωράω στο κυρίως θέμα. Μόλις πριν λίγη ώρα τελείωσα στο αστικό το βιβλίο της σημερινής παρουσίασης και είμαι χαρούμενος γιατί έχω να σας προτείνω κάτι πολύ αξιόλογο, μία ιστορία από αυτές που συνήθως δεν γράφονται στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται για κάποιο έπος, μια ιστορία αγάπης, ή για ένα μελόδραμα που ξεκινάει στη Σμύρνη και μέσω του Πολυτεχνείου καταλήγει στη δυτικοποιημένη ρουτίνα του σήμερα. Είναι ένα βιβλίο που ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια της τυποποιημένης πλειοψηφίας της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και κάνει μερικά βήματα στο μέλλον. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι μερικές κινήσεις μπροστά.
Στο τριήμερο είχα πάρει μαζί μου για να ξαναδιαβάσω το «Σοφό Παιδί» του Χρήστου Χωμενίδη, το πρώτο του μυθιστόρημα, που είχε αφήσει πάρα πολύ καλές εντυπώσεις την εποχή του (1993) σε κοινό και κριτικούς. Είναι ένα δυνατό κράμα χρονογραφήματος και σουρεαλισμού και αξίζει να το διαβάσετε, ενώ αν το έχετε ήδη κάνει και σας άρεσε η -αναγνωρισμένη στις μέρες μας- γραφή του Χωμενίδη, θα πρότεινα να αναζητήσετε το καινούργιο του μυθιστόρημα, το «Λόγια-φτερά», που κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις Πατάκη.
Πρόκειται για το «Λυκόφως» της Στέφανι Μέγιερ (Stephenie Meyer), που πρόσφατα μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο· το γνωστό «Twilight». Οταν πριν από μερικούς μήνες είδα τη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της ταινίας στην Αμερική, δεν γνώριζα ότι αποτελούσε μεταφορά μυθιστορήματος και ψάχνοντας περισσότερα στοιχεία κατέληξα στη λίστα με τα best seller του μεγαλύτερου διαδικτυακού βιβλιοπωλείου στον κόσμο (amazon.com), της οποίας τις πρώτες θέσεις καταλάμβαναν τέσσερα βιβλία με παρόμοιο εξώφυλλο: «Twilight» (2005), «New Moon» (2006), «Eclipse» (2007) και «Breaking Dawn» (2008).
Χωρίς να έχω δει την ταινία, είχα από καιρό την περιέργεια να διαβάσω το «Λυκόφως», ώστε να καταλάβω γιατί έγινε τόσος θόρυβος γύρω από μία ακόμα ιστορία με βαμπίρ (πιστεύω δεν είναι spoiler – θα έχετε ακούσει ότι οι κυριότεροι χαρακτήρες στο βιβλίο είναι βρικόλακες). Τελικά το δανείστηκα από τη φίλη μου Ελεονώρα και ομολογώ ότι δεν το μετάνιωσα στο παραμικρό· νομίζω διάβασα τις πεντακόσιες σελίδες του μέσα σε τρεις μέρες.
Ακόμα και αν δεν είστε στο άμεσο target group της συγγραφέως (γυναίκες από 15 έως 25), νομίζω το «Λυκόφως» θα σας αρέσει και θα σας αφήσει μια ευχάριστη, γλυκιά γεύση. Αλλωστε ο πυρήνας της ιστορίας, η ανιδιοτελής αγάπη που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που προέρχονται από δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους, αναλύεται με έξυπνο, συμβολικό τρόπο, που κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και ενίοτε τον βάζει στη θέση των πρωταγωνιστών, καλώντας τον να απαντήσει σε μια σειρά ώριμων διλημμάτων. 
Μπήκαμε και επίσημα στον πρώτο μήνα του καλοκαιριού και πολλοί από εσάς ήδη θα έχετε κανονίσει προορισμό και ημερομηνίες για τις διακοπές σας. Φαντάζομαι, όμως, ότι δεν θα έχετε αποφασίσει ποια βιβλία θα πάρετε μαζί σας, άρα σήμερα θα κάνω ένα διάλειμμα από τις προγραμματισμένες παρουσιάσεις για να κάνουμε μαζί μια εικονική βόλτα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και να ξεφυλλίσουμε τρεις νέες εκδόσεις.
Αν θέλετε κάτι περισσότερο πραγματιστικό, τότε υπάρχει ένα μικρό βιβλιαράκι από αυτά που χωρίς υπερβολή θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη σκέψη σας. Διάβασα τυχαία πριν λίγο καιρό την αγγλική έκδοση και πρόσφατα η «Τελευταία διάλεξη» του Randy Pausch μεταφράστηκε και στα ελληνικά, επίσης απ’ τις εκδόσεις Πατάκη. Η μετάφραση είναι της Ηλιοφώτιστης Παπαστεφάνου, κυκλοφορεί στη σειρά της φιλοσοφίας και αποτελεί ένα στοχασμό πάνω στο νόημα και τις πρωταρχικές αξίες της ζωής. Για να σας δώσω να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, θα αντιγράψω λίγα από το οπισθόφυλλο: «Πολλοί καθηγητές δίνουν ομιλίες με τίτλο “Η τελευταία διάλεξη”. Τους ζητείται να αναλογιστούν όσα έχουν μεγαλύτερη αξία για εκείνους. Κι ενόσω μιλούν, το κοινό δεν μπορεί παρά να αναρωτιέται το ίδιο πράγμα: Τι σοφία θα κληροδοτούσαμε στον κόσμο αν ξέραμε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία μας ευκαιρία; Οταν ζητήθηκε από τον Ράντυ Πάους, καθηγητή Πληροφορικής στο Κάρνεγκι Μέλον, να δώσει μια τέτοια διάλεξη, δεν χρειάστηκε να φανταστεί ότι θα ήταν η τελευταία του, καθώς λίγο καιρό πριν του είχε διαγνωστεί ανίατος καρκίνος. Ομως η διάλεξη που έδωσε με τίτλο “Πραγματοποιώντας τα παιδικά σου όνειρα” δεν αφορούσε το θάνατο. Αφορούσε τη σημασία του να ξεπερνάς τα εμπόδια, να εκπληρώνεις τα όνειρα άλλων, να αξιοποιείς κάθε στιγμή (γιατί “ο χρόνος είναι το μόνο που έχουμε. Και ίσως μια μέρα ανακαλύψουμε ότι έχουμε λιγότερο απ’ όσο νομίζουμε”). Στο βιβλίο αυτό ο Ράντυ Πάους συνδυάζει το χιούμορ, την έμπνευση και την ευφυΐα, που έδωσαν στη διάλεξή του τέτοιες διαστάσεις φαινομένου και της εξασφάλισαν ανεξίτηλη μορφή».
Ας αλλάξουμε κλίμα για να ολοκληρώσουμε την περιήγησή μας, με τον «Χειρότερο φίλου του ανθρώπου». Ολοι θα έχετε δει αποσπάσματα από την τελευταία έμπνευση του συγγραφέα κόμικ Αρκά και το κακότροπο ζευγάρι σκύλου-αφεντικού που συγκατοικούν στα βαθιά γεράματά τους, κλασικά στην τελευταία σελίδα του Εψιλον της Ελευθεροτυπίας. Ο Ζαχαρίας είναι ένας ενδεκαετής σκύλος που θεωρεί μεγάλη αδικία να είναι το ίδιο γέρος με τον εβδομηκονταπενταετή Γεράσιμο, το αφεντικό του. Μεγάλη αδικία επίσης θεωρεί ότι ο Γεράσιμος είναι ένας φτωχός συνταξιούχος, που τα οικονομικά του δεν του επιτρέπουν να τρέφει το σκύλο του με φιλέτα. Τα υπόλοιπα της σχέσης τους, διανθισμένα με καυστικές ατάκες θα τα διαβάσετε στις σελίδες του άλμπουμ. Ο «Χειρότερος φίλος του ανθρώπου» κυκλοφορεί από τα «Γράμματα» και σίγουρα θα σας κρατήσει ευχάριστη συντροφιά σε ένα ταξίδι.
Καλημέρα από τα πάνω πάνω ράφια της βιβλιοθήκης σας, όπου είμαι σίγουρος ότι αναπαύονται (σκονίζονται κοινώς) διάφορα αδιάβαστα βιβλία, που κατέληξαν εκεί το καθένα για τους δικούς του λόγους. Ισως θα πρέπει να ρίξετε μια ματιά εκεί· μπορεί να κρύβεται ένας ξεχασμένος λογοτεχνικός θησαυρός, πρόθυμος να σας κρατήσει συντροφιά πριν κοιμηθείτε, ενώ έχετε κλειστή την τηλεόραση ή σ’ ένα βαρετό ταξίδι. Αν, όμως, είστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει τίποτα αξιόλογο ή καινούργιο εκεί ψηλά, τότε διαβάστε παρακάτω.
Για το δεύτερο βιβλίο είμαι τυχερός, γιατί έπεσε στα χέρια μου στην παραλία, ένα Σάββατο πριν από δυο τρεις εβδομάδες (ναι εδώ στην Πάτρα είμαστε από νωρίς για μπάνια). Το είχε φέρει μία φίλη μου και ευγενικά της το έκλεψα για να το ξεκινήσω. Περιττό να πω ότι για τις επόμενες ώρες απλά απομονώθηκα απ’ το περιβάλλον και παρ’ ότι σχεδόν πάνω από το κεφάλι μου επικρεμόταν ένα θορυβώδες ηχείο, το βιβλίο κατάφερε να με τραβήξει στον κόσμο του. Πρόκειται για το διεθνώς αναγνωρισμένο «Περί τυφλότητος» του βραβευμένου με νόμπελ (1998) Πορτογάλου συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το «Περί τυφλότητας» μεταφέρθηκε πρόσφατα στον κινηματογράφο ως «Blindness» με πρωταγωνίστρια την Τζούλιαν Μουρ, αλλά δεν είδα την ταινία (που είχε περιορισμένη απήχηση ούτως ή άλλως). Νομίζω ότι όλοι θα έπρεπε να μυηθείτε στον φανταστικό κόσμο που δημιουργεί ο Σαραμάγκου και να χαθείτε στους αντισυμβατικούς διαλόγους του. Αν δεν έχετε ακούσει πολλά για την πλοκή καλύτερα να μην σας το χαλάσω, όπως γίνεται συνήθως στις κριτικές. Η ιστορία ξεκινάει με την ανεξήγητη τύφλωση ενός ανθρώπου και κατόπιν τα γεγονότα παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Αν και έχει δράση και αγωνία, σίγουρα αυτό δεν είναι το ζητούμενο, μιας και θίγονται μέσα στις σελίδες του πολλά άκρως ενδιαφέροντα φιλοσοφικά και ανθρωπολογικά ζητήματα. Το τελικό ερώτημα που τίθεται εμμέσως, αφορά τη δομή της κοινωνίας και την υπό ακραίες συνθήκες συμπεριφορά μας. 
Καλημέρα!
Το «Illuminati» δεν προκάλεσε αντιδράσεις και για αυτό στην εποχή του είχε περάσει σχετικά απαρατήρητο, αν και βάζοντάς τα στην ίδια ζυγαριά, κλίνω στην άποψη ότι ήταν καλύτερο βιβλίο από το άτυπο sequel του, τον Κώδικα. Η ακριβής υπόθεση δεν έχει πολύ σημασία, αν σκοπεύετε να δείτε την ταινία. Ο Μπράουν εφαρμόζει στα βιβλία μία κοινή συγγραφική φόρμουλα, μια κοινή «μαθηματική εξίσωση»: Γίνεται ένας αποτρόπαιος φόνος. Ενας θεωρητικός ερευνητής καλείται να βγάλει συμπέρασμα. Γνωρίζεται με μία όμορφη, πλην έξυπνη και δυναμική γυναίκα. Ακολουθούν διάφορες επιστημονικές διαλέξεις, που αποκαλύπτουν κρυφές πτυχές της ιστορίας. Παράλληλα ένας δολοφόνος αφήνει πίσω του πτώματα στο όνομα μίας συνωμοσιολογικής οργάνωσης. Γρήγορες εναλλαγές σκηνών, μικρά κεφάλαια και κλείσιμο σκηνών που πάντα προοικονομούν αγωνιώδεις εξελίξεις.
Η ταινία «Illuminati» κατά πάσα πιθανότητα θα κάνει επιτυχία, περισσότερο γιατί θα είναι μία καλή ταινία και γιατί έχει διαφημιστεί και πολύ λιγότερο για τα όσα θα περιστραφούν γύρω της. Αλλωστε ακόμα και η επίσημη εφημερίδα του Βατικανού, τη χαρακτήρισε «άκακη διασκέδαση», «ένα βιντεοπαιχνίδι που κυρίως εξάπτει τη φαντασία και είναι επίσης, ίσως, λίγο διασκεδαστικό», «συναρπαστική» και «μια γιγάντια και έξυπνη εμπορική επιχείρηση γεμάτη ιστορικές ανακρίβειες και στερεότυπους χαρακτήρες». Βέβαια αυτή τη φορά, σύμφωνα με την πλοκή η καθολική εκκλησία είναι με τους καλούς.
Μετά τις διακοπές και ενώ οι ρυθμοί επιστρέφουν στο φυσιολογικό, θα χρειάζεστε φαντάζομαι ένα βιβλίο ήρεμων ρυθμών και λίγο πολύ εγνωσμένης αξίας. Εν μέσω της πολυδιαφημισμένης κρίσης, κανείς δεν θέλει να χάσει χρόνο και χρήματα διαλέγοντας ένα βιβλίο που θα ξεκινήσει τρεις φορές και θα το παρατήσει και τις τρεις (πάντα αναλογιστείτε το ενδεχόμενο ότι μπορείτε να στηρίξετε τραπέζια που γέρνουν). 
