Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Bookmarks - πέμπτο τεύχος!


Πέμπτο τεύχος του Bookmarks σε βιβλιοπωλεία και βιβλιοκαφέ όλης της χώρας. Αν δεν το προλάβατε, μπορείτε να το ξεφυλλίσετε ηλεκτρονικά και εδώ! Και μία μικρή γεύση με το editorial:


«Χείμαρρος οι λέξεις
Κι εγώ ανίκανος να στήσω ένα φράγμα
Το ποίημα να τροφοδοτήσω»

Έτσι αισθάνομαι μερικές φορές όταν πιάνω το μολύβι, όμως τα πιο απλά πράγματα είναι και τα πιο όμορφα. Αποφάσισα ότι σήμερα το editorial θα έχει χρώμα ημερολογίου. Ξεκινώ λοιπόν ακούγοντας το soundtrack από τις «Ώρες»- βρίσκω πως όλες οι μελωδίες του Philip Glass είναι μαγευτικές, με βοηθούν να ταξιδέψω σε μία χώρα παραμυθιού. Οι προηγούμενες δέκα ημέρες ήταν πολύ έντονες, παρόλα αυτά εφηύρα χρόνο και κατάφερα να διαβάσω ένα βιβλίο παιδικής λογοτεχνίας («39 στοιχεία» - Rick Riordan) και ένα βιβλίο για τα γεγονότα της Κύπρου («Αγνοούμενος» - Άρτεμις Στασινοπούλου). Επίσης παρακολούθησα και δύο παρουσιάσεις βιβλίων που η κάθε μία για το δικό της λόγο με εντυπωσίασε («Διακοπές στην πραγματικότητα» - Χάρης Βλαβιανός και «Η ασθένεια της πεταλούδας» - Γιάννης Παπαγιάννης).

Το προηγούμενο Σάββατο διάβασα με ενδιαφέρον τα άρθρα της Καθημερινής, που έθιγαν το ζήτημα της κριτικής βιβλίων στα free press. Δεν χρειάζεται να κρύβω τη θέση μας, άλλωστε μια γρήγορη ματιά στις σελίδες του Bookmarks αρκεί. Γράφουμε αποκλειστικά και μόνο για βιβλία που έχουμε διαβάσει και το τι διαβάζουμε δεν επηρεάζεται από τις διαφημίσεις.

Τα σημαντικά νέα, όμως των ημερών είναι άλλα: βρισκόμαστε ένα βήμα πριν τις γιορτές. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Χίονι, Στολίδια, ένας Άγιος ντυμένος σαν μπουκάλι από cola και πολλά Μελομακάρονα. «Να μια δέουσα αφορμή για ένα μικρό διάλειμμα!» σκεφτήκαμε χαμογελαστοί και έτσι θα μας βρείτε πάλι στη θέση μας στις 13 Ιανουαρίου.

Στο εορταστικό τεύχος που κρατάτε δημοσιεύουμε τις επιλογές της συντακτικής ομάδας για τη χρονιά που πέρασε, έτσι ώστε αν δεν έχετε αποφασίσει ακόμα για δώρα να εμπνευστείτε αναλόγως. Φιλοξενούμε επίσης τον Κάρολο Ντίκενς και μία συνέντευξη του Γιάννη Καλπούζου, νικητή του φετινού βραβείου αναγνωστών, όχι για να είμαστε μες στην επικαιρότητα, αλλά γιατί χαιρόμαστε που κέρδισε το «Ιμαρέτ».

Κλείνω με μια παράκληση. Αφήστε με τον νέο χρόνο μία χαραμάδα ανοιχτή για να μπουν ακόμα περισσότερα βιβλία στην καθημερινότητά σας. Στο μετρό, στο γραφείο (κρυφά), στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι και φυσικά μπροστά στην τηλεόραση (με τη συσκευή κλειστή έτσι;).

Από ψυχής καλές αναγνώσεις!

*Οι στίχοι του προλόγου είναι της Αγγελικής Μικρού.

** Γράφω τις τελευταίες λέξεις από αυτά που διαβάζετε, περιμένοντας αργά και βασανιστικά να έρθει το 083 στην ουρά του ταχυδρομείου. Το χαρτάκι με έχει ξεγελάσει γράφοντας ότι ο μέσος χρόνος αναμονής είναι 19 λεπτά.

*** Για τις γιορτές προτείνω κάτι πολύ αγαπημένο κι ας είναι εκτός κλίματος, «Οι στρατιώτες της Σαλαμίνας» του Χαβιέρ Θέρκας (μτφ. Ελισώ Λογοθέτη – εκδ. Πατάκης).

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Bookmarks - τέταρτο τεύχος!


Αν και από χθες κυκλοφορεί και το πέμπτο τεύχος μας, ανεβάζω έστω και καθυστερημένα το εξώφυλλο του τέταρτου τεύχους, μαζί με το link για να το διαβάσετε online, καθώς και το editorial που έγραψα.


Einai ta ilektronika vivlia mia kapoia lysis?


Νομίζω ότι θα έπρεπε να ονομάσω το σημερινό editorial scripta manent. Για ακόμα μία φορά ανάμεσα σε δύο διαδοχικές φορές που ακουμπάει το μολύβι μου στο χαρτί, έχω αλλάξει θέση κατά μερικά μέτρα. Πάλι γεμίζω γραμμές στο λεωφορείο, πάλι ο χρόνος λιγοστεύει σαν νερό που κυλάει σε κλεψύδρα και σαν λοιπές φιλολογικές παρομοιώσεις. Το σημερινό θέμα, όμως δεν είναι οι συγκοινωνίες, αλλά ο ηλεκτρισμός ή μάλλον μία μακρινή επίπτωση της ανακάλυψης του.
Όταν συζητάω με συναδέλφους συγγραφείς, πάντα μου αρέσει να μαθαίνω τη γνώμη τους για το μέλλον του βιβλίου. Στο μυαλό των περισσότερων αυτό το θέμα συνδέεται με τη διαβόητη οικονομική κρίση, αλλά για εμάς τους ξεροκέφαλους στο bookmarks, εξακολουθεί να μην μας απασχολεί και το ίδιο συναίσθημα μοιραζόμαστε με πολλούς εκεί έξω (ελπίζω).
Η δική μου ερώτηση, λοιπόν, έχει ως επίκεντρο το βιβλίο ως μορφή, δηλαδή τη μετεξέλιξή του ως αντικείμενο. Στον καιρό μας ήδη διαδίδεται σε μορφή αρχείου για τον υπολογιστή. Η γενιά μου αρχίζει να συνηθίζει την ανάγνωση μπροστά στην οθόνη. Άραγε σε λίγα χρόνια θα μετεξελιχθεί οριστικά σε ένα ηλεκτρονικό μαραφέτι, του οποίου μόνο τη διάφανη πλαστική επιφάνεια θα αγγίζουμε; Και τι θα σημάνει η απώλεια της αίσθησης του γυρίσματος των σελίδων; Σίγουρα για μερικούς θα μεταφραστεί σε λιγότερα σχισίματα στα δάχτυλα- εμού συμπεριλαμβανομένου. Θα δρομολογηθούν, όμως και σημαντικότερες εξελίξεις; Υποψιάζομαι πως ναι, χωρίς να είμαι σε θέση να ιχνηλατήσω το εύρος τους.
Πολλοί άνθρωποι του χώρου των εκδόσεων, υποστηρίζουν ότι η παραδοσιακή τυπογραφία αντέχει και πιθανότατα θα αντέξει στις λυσσαλέες επιθέσεις της δαιμονικής τεχνολογίας. Μιλώντας με τον Αμερικάνο συγγραφέα Scott Sigler, αναθεώρησα ένα μέρος των δικών μου απόψεων. Ο Sigler, που είναι πρωτοπόρος στο θέμα του δωρεάν διαδικτυακού διαμοιρασμού των έργων του, θεωρεί δεδομένο ότι το μέλλον της λογοτεχνίας δεν βρίσκεται καν στους e-readers (σαν το kindle), αλλά στα smart phones. Δυσκολεύομαι να συμφωνήσω μαζί του, αλλά δεν θα το απέκλεια. Απομένει στο χρόνο να λύσει τη διαφωνία.
Μέχρι να συμβεί αυτό επιμένω να γράφω σε χαρτί κι έπειτα να δακτυλογραφώ και επιμένουμε να σας αναζητούμε σε απτή μορφή κάθε εβδομάδα σε βιβλιοπωλεία και art cafe όλης της χώρας. Σήμερα εκτός από στήλες, συζητήσεις, αναλύσεις κι επικρίσεις, φιλοξενούμε ως πόλη της περιφέρειας τη Νάντη, καθώς και τη συνέντευξη μίας συγγραφέως η οποία έχει γεννηθεί το 1985. Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα πιθανότατα σε άλλο σημείο και άλλη ώρα, όπου θα διαβάσετε ένα πλούσιο αφιέρωμα με τις αναγνωστικές προτιμήσεις της συντακτικής μας ομάδας για τη χρονιά που κλείνει.

* Για όσους αγαπούν τη λογοτεχνία τρόμου, η δική μου πρόταση για αυτή την εβδομάδα είναι το βιβλίο «Ιός» του Scott Sigler (εκδ. Πλατύπους, σε μετάφραση Βίκυς Μυλωνοπούλου). Αν θέλετε να κάνετε δώρο σε μικρότερες ηλικίες, προτείνω ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, τον «Πύργο των Καρπαθίων» του Ιούλιου Βερν (εκδ. Άγκυρα, σε μετάφραση Αννίκας Φερτάκη). ** Το εμού είναι ένα πουλί της Αυστραλίας.

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Φίλιπ Ροθ και Ινφλουένζα Η1Ν1

ΙΝΦΛΟΥΕΝΖΑ – Η1Ν1

Του Γιάννη Πλιώτα


Απέχουμε περίπου μία εβδομάδα από τις γιορτές και παντού στην αγορά όλοι ψάχνουν να αγοράσουν δώρα για όλους ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να ελπίζουμε. Εγώ είμαι στο λεωφορείο από Αθήνα για Πάτρα και κρατώ σημειώσεις στο τετράδιό μου όπως όπως· για την ακρίβεια γεμίζω τη σελίδα με καλικαντζούρες που μοιάζουν με ενδείξεις σεισμογράφου. Ξεκινώ να γράφω σήμερα με αφορμή το «Ημερολόγιο Ανάγνωσης» της προηγούμενης εβδομάδας (όσοι πιστοί βιβλιόφιλοι, καλείστε να ανακαλύψετε τα θαυμαστά γραφόμενα του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου είτε στο ομώνυμο blog του: http://areadingdiary.wordpress.com/, είτε στις σελίδες του περιοδικού Bookmarks). Ποια, όμως ήταν συγκεκριμένα η αφορμή; Οι σκέψεις του σχετικά με τον δανεισμό βιβλίων. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα συμμερίζεστε την άποψή του: «ο δανεισμός οποιουδήποτε βιβλίου είναι ένα θέμα που πονάει πολύ κάθε αληθινό βιβλιόφιλο». Και συνέχισε με ένα ευφυές απόσπασμα από τον «Ζούκερμαν Δεσμώτη» του Φίλιπ Ροθ: «Ξέρεις γιατί παντρεύτηκα την Κάρολ; Της δάνεισα ένα βιβλίο κι ήξερα πως αν δεν την παντρευόμουν δεν θα το έβλεπα ποτέ ξανά».
Και ο Γιαννακόπουλος συνέχισε με μία ακόμα φράση, εξίσου χαρακτηριστική που ανήκει σε έναν άγνωστο αναγνώστη: «Μόνο οι ανόητοι δανείζουν βιβλία», παρατήρησε κάποτε συζητώντας μπροστά στα ξέχειλα ράφια της βιβλιοθήκης του, για να συμπληρώσει αμέσως μετά: «Όλα αυτά τα βιβλία άνηκαν κάποτε σε ανόητους».
Χωρίς να υποκρίνομαι τον αιρετικό, παραδόξως διατηρώ άλλου είδους σχέσης με τα βιβλία μου. Κατ’ αρχάς σχεδόν τα μισά βιβλία που διαβάζω κάθε χρόνο, ανήκουν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Από τα ράφια τα παίρνω και στα ράφια τα επιστρέφω για να ξαποστάσουν. Μ’ αρέσει να πιάνω στα χέρια μου σελίδες κιτρινισμένες, σελίδες που έχουν αγγιχτεί απ’ την ιδιοσυγκρασία πολλών διαφορετικών ανθρώπων, σελίδες που έχουν επιστρέψει από ταξίδια για ν’ αφηγηθούν τις περιπέτειές τους.
Το δεύτερο που χαρακτηρίζει την κτητική διάθεσή μου για τα βιβλία, είναι μάλλον η έλλειψη οποιασδήποτε κτητικής διάθεσης. Όταν διαβάζω κάτι που μου έχει αρέσει, θέλω να το «μεταλαμπαδεύσω», να το εμπιστευτώ στα χέρια ενός φίλου. Δεν γελιέμαι. Τα περισσότερα βιβλία ή περιοδικά που δανείζω ή αργούν να επιστρέψουν ή σκονίζονται αδιάβαστα ή τα καταπίνει το σχίσμα του χρόνου, που οδηγεί στη χώρα των χαμένων αντικειμένων. Για παράδειγμα από τα οχτώ τεύχη του μουσικού περιοδικού Muzine, στο σπίτι μου έχει απομείνει μόλις ένα.
Ορισμένα, όμως βιβλία τα καταφέρνουν, βρίσκουν τον δρόμο τους και δημιουργούν σε έναν φίλο τα ίδια συναισθήματα που δημιούργησαν σε εμένα. Είναι κάτι σπάνιο που μοιράζεσαι, ένας νέος δεσμός. Σκοπός επετεύχθη! Κι αν ακόμα δεν ξανασυναντηθώ με το βιβλίο, δεν στεναχωριέμαι κι ούτε πιστεύω ότι θα είναι δυστυχισμένο μακριά μου. Κάπου μαγικά θα περιπλανιέται με τους συνοδοιπόρους του bookcrossing και όσα χειρόγραφα έμειναν ανέγγιχτα σε ένα συρτάρι. Γιατί για μένα η χειρότερη τύχη που μπορεί να έχει ένα βιβλίο, είναι να μην διαβαστεί από κανέναν.
Ανανεώνουμε το rendez vous μας για το επόμενο φύλλο, όπου θα γράψω για τα δέκα καλύτερα βιβλία που διάβασα τη χρονιά που μας πέρασε (όχι, όχι δεν διάβασα μόνο δέκα).

* Ο τίτλος του άρθρου είναι ολότελα παραπλανητικός. Συγχωρέστε αυτή τη μικρή απάτη, ήθελα απλώς να τραβήξω την προσοχή σας στη στήλη μου.
** Έχει βγάλει και καινούργιο βιβλίο ο Ροθ, την «Αγανάκτηση», αλλά δεν έχω προλάβει να τη δανειστώ ακόμα. Η δική μου πρόταση για αυτή την εβδομάδα είναι ένα από τα προηγούμενά του που έχω παρουσιάσει μέσα από τις σελίδες της Μπρίζας, η «Αντιζωή» (εκδ. Πόλις, σε μετάφραση Χριστίνας Ντόκου).
*** Ποιος έχει τον τρίτο τόμο του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» μου; Δυο χρόνια τον γυρεύω.

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Bookmarks - Τρίτο τεύχος στα βιβλιοπωλεία!


Δεύτερο τεύχος του bookmarks, στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας.
Μπορείτε να το ξεφυλλίσετε ηλεκτρονικά εδώ ή να δείτε τη λίστα διανομής.

Ακολουθεί το editorial:


ΙΝΦΛΟΥΕΝΖΑ - Η1Ν1

Είμαι στο λεωφορείο από Αθήνα για Πάτρα και κρατώ σημειώσεις στο τετράδιό μου όπως όπως· για την ακρίβεια γεμίζω τη σελίδα με καλικαντζούρες που μοιάζουν με ενδείξεις σεισμογράφου. Ξεκινώ να γράφω σήμερα με αφορμή το «ημερολόγιο ανάγνωσης» της προηγούμενης εβδομάδας (όσοι ανοίγετε το Bookmarks πρώτη φορά, θα ανακαλύψετε παρακάτω τη θαυμαστή στήλη του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου). Ποια, όμως ήταν συγκεκριμένα η αφορμή; Οι σκέψεις του σχετικά με τον δανεισμό βιβλίων. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα συμμερίζεστε την άποψή του: «ο δανεισμός οποιουδήποτε βιβλίου είναι ένα θέμα που πονάει πολύ κάθε αληθινό βιβλιόφιλο». Και συνέχισε με ένα ευφυές απόσπασμα από τον «Ζούκερμαν Δεσμώτη» του Φίλιπ Ροθ: «Ξέρεις γιατί παντρεύτηκα την Κάρολ; Της δάνεισα ένα βιβλίο κι ήξερα πως αν δεν την παντρευόμουν δεν θα το έβλεπα ποτέ ξανά».

Χωρίς να υποκρίνομαι τον αιρετικό, παραδόξως διατηρώ άλλου είδους σχέσης με τα βιβλία μου. Κατ’ αρχάς σχεδόν τα μισά βιβλία που διαβάζω κάθε χρόνο, ανήκουν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Από τα ράφια τα παίρνω και στα ράφια τα επιστρέφω για να ξαποστάσουν. Μ’ αρέσει να πιάνω στα χέρια μου σελίδες κιτρινισμένες, σελίδες που έχουν αγγιχτεί απ’ την ιδιοσυγκρασία πολλών διαφορετικών ανθρώπων, σελίδες που έχουν επιστρέψει από ταξίδια για ν’ αφηγηθούν τις περιπέτειές τους.

Το δεύτερο που χαρακτηρίζει την κτητική διάθεσή μου για τα βιβλία, είναι μάλλον η έλλειψη οποιασδήποτε κτητικής διάθεσης από μέρους μου. Όταν διαβάζω κάτι που μου έχει αρέσει, θέλω να το «μεταλαμπαδεύσω», να το εμπιστευτώ στα χέρια ενός φίλου. Δεν γελιέμαι. Τα περισσότερα βιβλία ή περιοδικά που δανείζω ή αργούν να επιστρέψουν ή σκονίζονται αδιάβαστα ή τα καταπίνει το σχίσμα του χρόνου, που οδηγεί στη χώρα των χαμένων αντικειμένων. Για παράδειγμα από τα οχτώ τεύχη του Muzine, στο σπίτι μου έχει απομείνει μόλις ένα.

Ορισμένα, όμως βιβλία τα καταφέρνουν, βρίσκουν τον δρόμο τους και δημιουργούν σε έναν φίλο τα ίδια συναισθήματα που δημιούργησαν σε εμένα. Είναι κάτι σπάνιο που μοιράζεσαι, ένας νέος δεσμός. Σκοπός επετεύχθη! Κι αν ακόμα δεν ξανασυναντηθώ με το βιβλίο, δεν στεναχωριέμαι κι ούτε πιστεύω ότι θα είναι δυστυχισμένο μακριά μου. Κάπου μαγικά θα περιπλανιέται με τους συνοδοιπόρους του bookcrossing και όσα χειρόγραφα έμειναν ανέγγιχτα σε ένα συρτάρι. Γιατί για μένα η χειρότερη τύχη που μπορεί να έχει ένα βιβλίο, είναι να μην διαβαστεί από κανέναν.

* Ο τίτλος του άρθρου είναι ολότελα παραπλανητικός. Συγχωρέστε αυτή τη μικρή απάτη, ήθελα απλώς να τραβήξω την προσοχή σας στο editorial μας.

** Έχει βγάλει και καινούργιο βιβλίο ο Ροθ, την «Αγανάκτηση», αλλά δεν έχω προλάβει να τη δανειστώ ακόμα. Η δική μου πρόταση για αυτή την εβδομάδα είναι ένα από τα προηγούμενά του, η «Αντιζωή» (εκδ. Πόλις, σε μετάφραση Χριστίνας Ντόκου).

*** Ποιος έχει τον τρίτο τόμο του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» μου; Δυο χρόνια τον γυρεύω.


Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Bookmarks - δεύτερο τεύχος!


Δεύτερο τεύχος του bookmarks, στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας.
Μπορείτε να το ξεφυλλίσετε ηλεκτρονικά και εδώ, ενώ μπορείτε να επισκεφτείτε και το υπό κατασκευή site μας.

Και μία γεύση από το editorial:

Αντί-ποίηση

"Χρόνια ο ουρανός ήτανε ένα δύσκολο χαρτί κρυμμένο μεσ΄ στην τσέπη μου"

Ο παραπάνω συγκινητικός στίχος είναι του σπουδαίου Μίλτου Σαχτούρη. Αν ψάχνετε να βρείτε τι δουλειά έχει εδώ, η εξήγηση είναι μάλλον απλή. Λειτουργεί ως στολίδι για τον πρόλογο του δεύτερου τεύχους του Bookmarks και παράλληλα ως αφορμή για να αναζητήσετε και αυτή την εβδομάδα λίγη από την κρυμμένη ομορφιά των λέξεων γύρω σας. Μπορεί να κρύβεται καλά κάτω από την πολύβουη ροή της καθημερινότητας, αλλά η ομορφιά υπάρχει για όσους είναι αποφασισμένοι να την αναζητήσουν.
Πιστεύω ότι δεν έχετε ανοίξει τυχαία τις σελίδες μας, αν και αυτή τη στιγμή σίγουρα μας διαβάζετε σε ένα τυχαίο μέρος. Μπορεί να είστε στην ουρά του βιβλιοπωλείου, στη στάση του λεωφορείου, στο βαγόνι του μετρό, στο ταξί που διασχίζει την πόλη απ' τη μια άκρη στην άλλη, στο ασανσέρ, σε κυλιόμενες σκάλες ή και ξαπλωμένοι ανάσκελα στο κρεβάτι σας. Όμως όπου κι αν βρίσκεστε τα μάτια σας ταξιδεύουν στις γραμμές και στις εικόνες μας, η Γη γυρίζει και μαζί της γυρίζουμε κι εμείς, ο καθένας για τους δικούς του σκοπούς και με τα δικά του όνειρα. Όπου κι αν βρίσκεστε θα διαβάζετε αυτά που έγραψα πριν λίγες μέρες, ολοκληρώνοντας μία μορφή ετεροχρονισμένης συνομιλίας. Δηλαδή όχι ακριβώς συνομιλίας, περισσότερο ένας μονόλογος είναι (στον οποίο μπορείτε να αποκριθείτε μέσω mail).
Στην πρώτη μας παράσταση για τον Δεκέμβριο θα διαβάσετε πολλά και θαυμαστά στις σελίδες που ακολουθούν. Almanac, συνεντεύξεις, ημερολόγιο ανάγνωσης, σούπερ-ήρωες, το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στο βραβείο αναγνωστών, κριτικές, νέα, ατζέντα, παράξενα βιβλία, όσα έγραψαν οι καλεσμένοι μας, τα Γιάννενα, το βιβλιόφωνο, χίλια δυο και χίλια ακόμα. Κρατήστε ό,τι σας αγγίξει και πάνω απ' όλα αυτό που γράφει στο εξώφυλλο: "οι σκιές μοιάζουν σκοτεινές, για τα παιδιά είναι παιχνίδι". Δεν είναι βαθυστόχαστο και ούτε παίρνουμε όρκο ότι είναι μια μεγάλη αλήθεια, αλλά είναι κάτι που μας αρέσει. Η μεταμορφωτική δύναμη της φαντασίας είναι απεριόριστη και σε αυτή ακουμπάμε την πίστη μας. Στο τέλος της ημέρας και ενώ σιγά σιγά οι ρυθμοί επιβραδύνοντα όλοι συλλογιζόμαστε όσα κάναμε, είδαμε και αισθανθήκαμε τις προηγούμενες ώρες. Όπως και να 'χει κανείς δεν μπορεί να μας πτοήσει.

"Και σιωπηλά σαν τα βιβλία το φως της μέρας κλείνει"


*Ο τελευταίος στίχος είναι του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Μαζί με τον στίχο του Σαχτούρη τους συνάντησα στο μυθιστόρημα του Νίκου Χρυσού "Το μυστικό της τελευταίας σελίδας" (εκδ. Καστανιώτη). Αυτή είναι η δική μου πρόταση για αυτή την εβδομάδα.
** Τον τίτλο αντι-ποίηση τον έχω κλέψει από την καλή φίλη μου Άννα Νιαράκη.

3 Δεκεμβρίου - Βιολονίστας / Αν ήταν όλα αλλιώς

>

Τις τελευταίες εβδομάδες δουλεύω πολύ για το Bookmarks, το free press για το βιβλίο, αλλά ανάμεσα σε όλα όσα έπρεπε να γίνουν, βρήκα το χρόνο να διαβάσω μέσα σε οκτώ μέρες δύο βιβλία, τα οποία είναι υποψήφια για το φετινό βραβείο αναγνωστών. Το συγκεκριμένο βραβείο απονέμεται από το ΕΚΕΒΙ (εθνικό κέντρο βιβλίου) σε συνεργασία με τις 230 λέσχες ανάγνωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Περισσότερες λεπτομέρειες για τον «διαγωνισμό», καθώς και τα δεκαπέντε υποψήφια βιβλία αναλυτικά μπορείτε να αναζητήσετε και στη σχετική σελίδα http://www.ekebi.gr. Τα δύο βιβλία που διάβασα από ορισμένους θα κατατάσσονταν στη δημοφιλή «γυναικεία» λογοτεχνία, προσωπικά μου άρεσαν, ενώ τη σεζόν που μας πέρασε πέτυχαν πολύ σημαντικές πωλήσεις. Πρόκειται για τον «Βιολονίστα» του Κώστα Καρακάση (συγγραφέας του «Ευτυχώς δεν γεννήθηκα όμορφη») και για το «Αν όταν όλα αλλιώς» της Αλκυόνης Παπαδάκη. Το πρώτο από εκδόσεις Ψυχογιός, το δεύτερο από εκδόσεις Καλέντη.

Ο «Βιολονίστας» του Κώστα Καρακάση είναι μια ιστορία αγάπης και μουσικής, με πολλές σκηνές που θυμίζουν ταινίες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, ακριβώς δηλαδή η εποχή που διαδραματίζεται και η κεντρική ιστορία. Ένας βιολονίστας που παίζει στο δρόμο για να συντηρηθεί, συναντάει τυχαία μία πάμπλουτη κληρονόμο. Αυτή πιστεύει στο ταλέντο του και αναδεικνύεται στον προσωπικό του Μαικήνα. Ο άσημος Έλληνας μέσα σε μικρό χρονικά διάστημα εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη δόξας καταπλήσσοντας τα πλήθη με την δεξιοτεχνία του, ένα ταλέντο που έχει κληρονομήσει από τους προγόνους του. Καθώς η σχέση μεταξύ του Ίωνα και της Αλκυόνης αναπτύσσεται, μαθαίνουμε μέσα από εκτενείς αναδρομές στο παρελθόν για την οικογένεια του βιολονίστα και τη μακρά πορεία της, η οποία ξεκινά τέσσερις γενιές πριν στην Κωνσταντινούπολη. Περιστατικά ξεχασμένα ανακατεύονται με το παρόν της αφήγησης και οι πολλές ιστορικές αναφορές κάνουν τους ήρωες ορισμένες στιγμές να δίνουν την εντύπωση ότι παίζουν τους ρόλους τους σε ένα χρονογράφημα και όχι σε μυθιστόρημα. Τελικά ο βιολονίστας επιστρέφει στην Ελλάδα στη σύγχρονη εποχή, μια αφορμή για να ψάξει στις κρυφές σελίδες της μνήμης του.

Συνολικά η γνώμη μου για το «Βιολονίστα» είναι θετική. Διαβάζεται πολύ εύκολα, σαν βιβλίο με κράτησε και νομίζω ο μέσος αναγνώστης (αν υπάρχει) δεν θα απογοητευτεί- το αντίθετο μάλιστα. Ο Καρακάσης μου έδωσε την εντύπωση ενός bon viveur της συγγραφής, ενός ευπατρίδη που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ο ίδιος μέρος της πλοκής του βιβλίου του. Διατήρησα μόνο λίγες ενστάσεις ως προς το ότι σε μερικά σημεία διάβαζα για κρίσιμα περιστατικά που έδεναν τόσο όμορφα, που με έκαναν να σκεφτώ ότι είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά. Αλλά αυτή είναι η ατμόσφαιρα παραμυθιού που θέλησε να δημιουργήσει ο συγγραφέας και το σέβομαι. Το τέλος ήταν γλυκόπικρο όπως ακριβώς το φανταζόμουν και το ανέμενα.

Ξεκινώντας να διαβάζω το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, ομολογώ ότι είχα τοποθετήσει κάπως χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών μου, χωρίς να είμαι βέβαιος γιατί. Και όπως αποδείχθηκε η κρίση μου ήταν άδικη. Ίσως επειδή είχε πουλήσει πάρα πολύ (δεν είναι αρνητικό αυτό φυσικά) και δεν είχε τύχει να συναντήσω κανέναν για να μου πει τη γνώμη του (πάντα εμπιστεύομαι σχεδόν τυφλά τις γνώμες των φίλων). Το γεγονός αυτό θα οφείλεται στο ότι οι κατεξοχήν αναγνώστες του βιβλίου είναι μεγαλύτερης ηλικίας και μάλλον αυτό το γεγονός συνέβαλε στο να με εκπλήξει ευχάριστα το «Αν ήταν όλα… αλλιώς».

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα επαρχιακό σπίτι, με ήρωες που περιγράφονται με χρώματα περισσότερο ανάλαφρα απ’ ότι αντικρίζουμε στην πραγματικότητα, και αυτό μου άρεσε πολύ. Οικογενειακά δράματα και δυσάρεστες καταστάσεις παρουσιάζονται με τρόπο που τραβάει τον αναγνώστη πολύ μακριά από τη μελαγχολία. Παράλληλα η Παπαδάκη επιλέγει να επεμβαίνει συχνά πυκνά στο κείμενο, είτε σχολιάζοντας με ανάλαφρο ύφος τα τεκταινόμενα, είτε συμπυκνώνοντας σε λίγες γραμμές ένα «ηθικό» δίδαγμα που έχει προκύψει από όσα συμβαίνουν.

Το «Αν ήταν όλα… αλλιώς» χαρακτηρίζεται από εξαίρετη γραφή που την ένιωσα να κυλάει σαν ρυάκι και δηκτικό χιούμορ που σε πολλά σημεία με έκανε να γελάσω με την καρδιά μου. Ευχαριστήθηκα την ανάγνωση και έπιασα τον εαυτό μου να συγκρίνει αποσπάσματα των ιστοριών με τις αγαπημένες «Μικρές ατιμίες» του Καρνέζη. Ως επίλογο θα χρησιμοποιήσω μερικά λόγια της Παπαδάκη, νομίζω κατάλληλα για να περιγράψουν τα βιβλία της: «Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν’ αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει θ’ αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκέφτομαι, προς τον παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως επανάσταση είναι να’ χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά, να επιμένεις, ν’ αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου».

Αυτά για την ώρα. Ραντεβού σε δύο εβδομάδες, λίγο πριν τις γιορτές. Ως τότε καλές αναγνώσεις.

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Bookmarks - πρώτο τεύχος!


Αυτή την Τετάρτη, το πρώτο τεύχος του Bookmarks, του εβδομαδιαίου free press για το βιβλίο, έκανε την εμφάνισή του στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας. Αν δεν το προλάβατε μπορείτε να το ξεφυλλίσετε ηλεκτρονικά και στο issuu. Σύντομα θα είναι κοντά στους αναγνώστες και η ηλεκτρονική μας σελίδα.

Αντιγράφω το editorial - καλωσόρισμα:

Μια φορά κι έναν καιρό τα αντίστοιχα editorials ξεκινούσαν κάπως έτσι: «…θυμάμαι πως όταν είχα συναντήσει το 1979 τον κύριο Κοσλόφσκι στο Κότμπους της Ανατολικής Γερμανίας, μου είχε πει ότι σε είκοσι χρόνια τα βιβλία θα έχουν εκλείψει, παραχωρώντας τη θέση τους στην τηλεόραση».
Δυστυχώς δεν μπορώ να ισχυριστώ ούτε λέξη από τα παραπάνω. Δεν έχω πάει ποτέ στο Κότμπους, δεν έχω γνωρίσει από κοντά τον κύριο Κοσλόφσκι, δεν είχα γεννηθεί το 1979 και, ακόμα περισσότερο, στο σπίτι μου έχω αρκετές στοίβες με βιβλία, μα ούτε μία τηλεόραση.
Αν και ακόμα αναρωτιέμαι τι περιμένει να διαβάσει κανείς ανοίγοντας ένα εβδομαδιαίο free press για το βιβλίο, τολμώ να σας βεβαιώσω ότι δεν θα απογοητευτείτε που βρεθήκαμε στα χέρια σας. Δώσαμε μορφή σε ένα σχέδιο που ζυμωνόταν για αρκετό καιρό και ιδού το αποτέλεσμα με σάρκα, οστά, χαρτί και χρώμα. Το βαφτίσαμε με το, οικείο, όνομα Bookmarks (δηλαδή «σελιδοδείκτες») και οι σαράντα οχτώ σελίδες που κρατάτε φιλοδοξούν να μοιραστούν ένα εκατομμύριο στιγμές μαζί σας. Με την… τετράγωνη λογική που μας διακρίνει, επιλέξαμε να κρατήσουμε λιτή σχεδιαστική γραμμή, να δώσουμε χώρο σε νέες πένες και να μας βρίσκετε κάθε Τετάρτη δωρεάν σε όλη τη χώρα. Μέσα σε όλα αυτά αποφασίσαμε να διαθέτουμε μόνο το ένα τρίτο των σελίδων για διαφημίσεις, σε μια προσπάθεια να αναπνέει ελεύθερα η ύλη του περιοδικού.
Ξεφυλλίστε μας, διαβάστε όσα ενδιαφέροντα έγραψαν οι συντάκτες και οι καλεσμένοι μας, και κάθε εβδομάδα αναζητήστε το Bookmarks στο αγαπημένο σας βιβλιοπωλείο. Ο κόσμος που πλάσαμε χωρά όλες τις σελίδες που έχουν γραφεί και ακόμα όσες θα γραφούν: Ελληνική και ξένη λογοτεχνία, συνεντεύξεις, άρθρα, ποίηση, κόμικς, το βιβλίο στις άλλες τέχνες, ενημέρωση για όλες τις εκδηλώσεις, ευπώλητα, το βραβείο αναγνωστών, ακόμα και η εισαγωγή μιας νουβέλας για να τη συνεχίσετε εσείς όπως θέλετε. Μαζέψαμε κάτω από τη σκέπη του Bookmarks τις γνώμες πολλών διαφορετικών ανθρώπων και περήφανα παρουσιάζουμε τη συνισταμένη τους. Στόχους μεγαλόσχημους δεν έχουμε. Απλώς να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο. Από εδώ και πέρα κρίνουμε και κρινόμαστε. Παρατηρήσεις, ενστάσεις και σχόλια είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα, ενώ τις αμέσως επόμενες μέρες είστε όλοι καλοδεχούμενοι στο διαδραστικό μας σαλόνι, στο www.e-bookmarks.gr.
Αρκετά, όμως με τους προλόγους. Αφήνουμε ανοιχτή μία χαραμάδα άνεμος λογοτεχνίας να φυσήξει, τις σελίδες να γυρίσει, μαγικό ταξίδι ν’ αρχινήσει.


*Ο Κοσλόφσκι είναι φυσικά ένας φανταστικός ήρωας. Προέρχεται από το βιβλίο «Η σύμπτωση και άλλες ιστορίες» του Μίχαελ Άγκουστιν (εκδ. Μελάνι, μετάφραση Δημήτρη Νόλλα- Ηρώς Μακρή). Είναι η δική μου πρόταση για αυτή την εβδομάδα.


Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

19 Νοεμβρίου- Οριζόντιο Ύψος/ Χαμένο Σύμβολο

Ασυνήθιστοι ήρωες, αφύσικες ιστορίες

Του Γιάννη Πλιώτα

Ο χρόνος κυλά γοργά, παρασέρνεται απ’ το φύσημα του ανέμου και μας φέρνει πάλι στα χέρια σας. Τι διάβασα τις δύο εβδομάδες που πέρασαν από την προηγούμενη συνάντησή μας; Δύο βιβλία μάλλον ανισοϋψή μεταξύ τους, χαρακτηρισμός που σύντομα θα καταλάβετε από πού προέρχεται. Πάντως μου άρεσαν και τα δύο, όσο κι αν το πρώτο είναι ξεκάθαρη ποιοτική επιλογή, ενώ το δεύτερο έχει δεχθεί εκτός από τα φώτα της δημοσιότητας, και ένα χαλάζι αρνητικών κριτικών.


Ξεκινώ με το πρώτο, ένα βιβλίο που έχω υποσχεθεί εδώ και καιρό να παρουσιάσω αναλυτικά. Είναι το ευφάνταστο και εξαιρετικό «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες» του Αργύρη Χιόνη, που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Κίχλη. Η πρώτη επαφή μου με το βιβλίο ήταν σε μία παρουσίαση που είχε γίνει την άνοιξη στην Πάτρα και από τότε πολλές φορές το ξεφύλλισα διαβάζοντας τις παλαβές αφηγήσεις, που γεννήθηκαν στο κεφάλι του καλοσυνάτου ποιητή Αργύρη Χιόνη. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ίδιος «ο Αργύρης Χιόνης γεννήθηκε το 1943 στα Σεπόλια από γονείς νησιώτες, εσωτερικούς μετανάστες. Αφού και ο ίδιος εξέτισε μακράν περίοδο μεταναστεύσεως εις την Εσπερίαν, επέστρεψε στη μήτρια πατρίδα το 1992 και εγκαταστάθηκε στο χωριό Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, όπου ζει πλέον καλλιεργώντας τη γη και την ποίηση». Και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνει πολύ καλά.


Το «Οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες» είναι μια συλλογή μικρών αφηγημάτων, που από την πόλη έρχονται και στην κορυφή κανέλα. Κουβάρια ιστοριών μπλέκονται και ξεμπλέκονται, ξεκινώντας από τον Αλφειό για να καταλήξουν στην Ακαλακούμπα (όπου χορεύουν ρούμπα). Ασυνήθιστοι ήρωες αλέθονται στις μυλόπετρες της φαντασίας του συγγραφέα (ή στους τροχούς της κρεατομηχανής του) και το επιστέγασμα των απεγνωσμένων προσπαθειών τους είναι πάντοτε ένα απρόσμενο ηθικό δίδαγμα. Η γραφή του Χιόνη ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στο πεζό και την ποίηση, το σοβαρό και το σουρεαλιστικά αστείο. Όσα και να πω για τη γλώσσα που χρησιμοποιεί δε, θα είναι λίγα και σίγουρα θα αδικούν τις όμορφες παραμυθίες που θα διαβάσετε στις 126 σελίδες του βιβλίου.

Γνώριμα μονοπάτια


Το δεύτερο βιβλίο που ξεκοκάλισα αυτές τις μέρες, είναι το γνωστό και μη εξαιρετέο «Χαμένο Σύμβολο» του Νταν Μπράουν, που βρίσκεται στις προθήκες όλων των βιβλιοπωλείων από τις εκδόσεις Λιβάνη. Η υπόθεση θα σας είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο διάσημος καθηγητής Ρόμπερτ Λάνγκτον μπλέκεται σε μία ακόμα περιπέτεια παγκόσμιων προεκτάσεων, με επίκεντρο αυτή τη φορά τη Μασονική κληρονομιά των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και τη Νοητική Επιστήμη η οποία διερευνά τις δυνατότητες του μυαλού να επιδρά στην ύλη. Ενώ ο Λάνγκτον προσπαθεί να αποκαλύψει (ή και να συγκαλύψει) αρχαία μυστικά σοφίας, τον κυνηγά ένας παρανοϊκός κακός ονόματι Μα’ Λαχ. Όσοι έχετε διαβάσει Brown και σας άρεσε, προφανώς θα απολαύσετε και το «Χαμένο Σύμβολο». Όσοι έχετε διαβάσει Brown και δεν σας άρεσε, προφανώς θα μισήσετε το «Χαμένο Σύμβολο». Ο συγγραφέας κινείται σε γνώριμα αφηγηματικά μονοπάτια του, η δράση αναμενόμενα καταιγιστική (οι 672 σελίδες του βιβλίου εκτυλίσσονται σε χρόνο δώδεκα ωρών), η γραφή πλήρης, υπηρετεί με επάρκεια τις ανάγκες ενός κινηματογραφικά δομημένου μυθιστορήματος. Σε κάθε περίπτωση το βάθος της έρευνας του Brown και η εμμονή του να αποτυπώσει με απόλυτη πιστότητα ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια προκαλεί δέος. Ένα μικρό αρνητικό εστιάζεται ίσως εκεί -δηλαδή στη σώρευση υπερβολικής πληροφορίας-, ενώ ένα ακόμα ίσως είναι ότι σε ορισμένα σημεία η υπόθεση γίνεται ίσως προβλέψιμη (δεν θεωρώ όμως ότι το «Χαμένο Σύμβολο» δίνει βάρος στις ανατροπές ή στην αποκάλυψη της ταυτότητας του Μαλ’ Αχ). Όσα κλισέ υπάρχουν στο «Χαμένο Σύμβολο» είναι καλογραμμένα και πιστεύω είναι ένα βιβλίο που θα σας αποζημιώσει. Το τιτάνιο έργο της άμεσης μετάφρασης έφερε εις πέρας ο Χρήστος Καψάλης, με υποδειγματικό τρόπο. Θυμίζω και ότι οι New York Times έγραψαν ότι «δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου», ενώ στην πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του στην Αμερική και την Αγγλία πούλησε 1 εκατομμύριο αντίτυπα, αριθμό ρεκόρ.

Bookmarks


Τα νέα από το χώρο του βιβλίου δεν τελειώνουν μόλις κλείσετε τα σημερινά ράφια. Από την Τετάρτη που μας έρχεται θα βρίσκετε στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας το πρώτο εβδομαδιαίο free press για το βιβλίο, το Bookmarks (στα ελληνικά: σελιδοδείκτες), που θα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χαραμάδα. Ως αρχισυντάκτης θα σας καλωσορίσω στις σελίδες του με υποσχέσεις για ενδιαφέρουσα θεματολογία, ουσιαστικές κριτικές και άμεση ενημέρωση πάνω στη βιβλιοφιλική επικαιρότητα.


Αυτά για την ώρα, θα τα πούμε σύντομα ελπίζω ή εδώ ή εκεί.

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

5 Νοεμβρίου- Σοφία Παλαιολογίνα/ Μαγγελάνος

Ενας μήνας, 50.000 λέξεις!

Του Γιάννη Πλιώτα

Καλημέρα! Την Κυριακή που μας πέρασε ξεκίνησε ο Νοέμβριος, μήνας ο οποίος έχει ξεχωριστή σημασία για τους συγγραφείς ανά τον κόσμο (ή τουλάχιστον για ορισμένους). Όπως κάθε τέτοια εποχή περίπου εκατό χιλιάδες (!) συγγραφείς ενώνουν νοερά τις δυνάμεις τους υπό την αιγίδα του NaNoWrimo για να φέρουν σε πέρας έναν λογοτεχνικό άθλο. Για τις λεπτομέρειες αντιγράφω όσα κατατοπιστικά έχει γράψει στο blog της («Διαβάζοντας το βιβλίο των Συμβάντων) η φίλη μου Ευθυμία Δεσποτάκη: «Η ιστορία ξεκίνησε πριν από έντεκα χρόνια. Μια παρέα από μισότρελους (λέξη πολύ πιο βαριά από ότι αν τους έλεγα "τρελαμένους", σας πληροφορώ) Αμερικανούς που τους άρεσε να γράφουν, έβαλε ένα στοίχημα: ποιος από τους είκοσι εφτά της παρέας θα μπορούσε μέσα σε ένα μήνα να γράψει μια νουβέλα 50.000 λέξεων. Διάλεξαν το μήνα Νοέμβρη γι´ αυτή τη δουλειά, διότι είναι ο πλέον ενδεδειγμένος για συγγραφή στο Βόρειο Ημισφαίριο (η κακοκαιρία κυρίως που μας κρατάει δέσμιους στο κοκούνινγκ) και έβαλαν μπρος. Κάποιοι τα κατάφεραν κάποιοι όχι. Σημασία δεν είχε τι κατάφεραν, αλλά το ότι πέρασαν καλά, διασκέδασαν αφάνταστα κι επιπλέον στο τέλος του μήνα, είχαν στα χέρια τους την πρώτη γραφή μιας νουβέλας. Έδωσαν ραντεβού για τον επόμενο Νοέμβρη, μιας και το πρώτο στοίχημα τους είχε γλυκάνει. Εν τω μεταξύ το είπαν και σε μερικούς φίλους κι εκείνοι σε μερικούς άλλους φίλους και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω να σας πω πόσοι έπαιξαν αυτό το παιχνίδι τον επόμενο χρόνο (διότι για τέτοιο πρόκειται, ο "κερδισμένος" δεν κερδίζει στην ουσία τίποτε), αλλά είχε εξίσου μεγάλη επιτυχία. Εκεί το παιχνίδι άρχισε να έχει δική του προσωπικότητα και σαν τέτοιο απαίτησε το όνομά του. Η βάφτιση έγινε κεκλισμένων των θυρών και το όνομα του νεοφώτιστου ήταν National Novel Writing Month, και για τους φίλους NaNoWriMo.»


Το επίσημο site τους είναι το www.nanowrimo.org, όσοι πιστοί ακόμα προλαβαίνετε. Θυμίζω ότι δεν είναι διαγωνισμός, αλλά περισσότερο ατομική δοκιμασία και παιχνίδι. Εγώ μπορεί να μην προλάβω να πάρω μέρος όπως θα ήθελα λόγω υποχρεώσεων, αλλά χρόνος για διάβασμα πάντα υπάρχει.


Τι τελείωσα την εβδομάδα που μας πέρασε; Ένα κλασικό ιστορικό μυθιστόρημα, το οποίο μου άρεσε και για αυτό σας το προτείνω. Πρόκειται για το «Σοφία Παλαιολογίνα: Από το Βυζάντιο στη Ρωσία» του Γιώργου Λεονάρδου το οποίο κυκλοφόρησε την περασμένη σεζόν από τις εκδόσεις Λιβάνη. Ο Γιώργος Λεονάρδος νομίζω είναι ο δημοφιλέστερος Έλληνας συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων, με πλούσια βιβλιογραφία η οποία συνεχώς επεκτείνεται. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και για πολλά χρόνια υπήρξε ανταποκριτής μέσων ενημέρωσης. Έργα του έχουν μεταφραστεί στο εξωτερικό, ενώ του έχει απονεμηθεί το βραβείο ιστορικού μυθιστορήματος το 2000 και το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας το 2008 για τον «Τελευταίο Παλαιολόγο». Εκείνο το βιβλίο ήταν και η πρώτη επαφή μου με τη γραφή του (το έχω παρουσιάσει παλιότερα) και με κέντρισε ώστε να αναζητήσω κι άλλα δικά του έργα. Επίσης εκτός απ’ τη χαρά της ανάγνωσης, βελτιώνομαι και σαν συγγραφέας, μιας και συναντώ όμορφες, άγνωστες λέξεις στα βιβλία του.


Έτσι δανείστηκα από τη δημοτική βιβλιοθήκη τη «Σοφία Παλαιολογίνα» (να θυμηθώ να το επιστρέψω αύριο) και όπως με τον «Τελευταίο Παλαιολόγο», οι αδιάβαστες σελίδες άρχισαν να λιγοστεύουν σύντομα. Η ιστορία που διαπραγματεύεται ο Λεονάρδος είναι σχετικά άγνωστη και έχει να κάνει με τη Ζωή Παλαιολογίνα, απόγονο της τελευταίας δυναστείας αυτοκρατόρων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (του Βυζαντίου δηλαδή), η οποία μετά την άλωση έχει καταλήξει στην αυλή του Πάπα. Από εκεί για πολιτικούς λόγους στέλνεται ως νύφη στον Πρίγκιπα της Μόσχας (και μετέπειτα Τσάρο) Ιωάννη, δηλαδή Ιβάν. Μαζί με τη Ζωή στέλνεται ως συνοδός και ο Δημήτριος, ένας Ρωμιός αξιωματούχος και πρωταγωνιστής του βιβλίου. Στη χώρα των Ρως παρακολουθούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η βυζαντινή πριγκίπισσα και τις προσπάθειες που καταβάλει προκειμένου να αναδείξει μία ουσιαστικά πρωτόγονη χώρα, σε αδιαμφισβήτητη κυρίαρχο των εκτάσεων ανάμεσα στην Πολωνία και την Ταταρία. Λαμβάνει το όνομα Σοφία και οργανώνει ένα σύστημα διακυβέρνησης παρόμοιο με αυτό της Κωνσταντινούπολης. Ταυτόχρονα ο σύζυγός της εκμεταλλεύεται την κληρονομιά του ονόματός της και ανακηρύσσει τη Ρωσία ως άμεσο συνεχιστή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.


Η γραφή του Λεονάρδου είναι χαρακτηριστική, θα την αναγνωρίσετε όσοι έχετε ξαναδιαβάσει βιβλία του. Με ένα κράμα εκφράσεων και παροιμιών της τότε καθομιλουμένης, καθώς και χρησιμοποιώντας κατάλληλους ιδιωματισμούς, δίνει την αίσθηση στον αναγνώστη ότι η εποχή γύρω του αλλάζει και επιστρέφει στο Μεσαίωνα. Στην ευπρόσδεκτη ψευδαίσθηση βοηθάει και η πρώτου προσώπου οπτική γωνία της αφήγησης, αλλά και τα άφθονα ιστορικά στοιχεία που παρατίθενται. Το βάθος της έρευνας του Λεονάρδου προκαλεί δέος και σίγουρα όσοι διαβάζετε αμιγώς ιστορικά συγγράμματα θα απολαύσετε τη «Σοφία Παλαιολογίνα». Εκεί κάπου εστιάζεται και η μικρή ένσταση που έχω. Το βιβλίο σταδιακά μετατρέπεται σε χρονογράφημα, πέφτει περισσότερο βάρος στο «ιστορικό», παρά στο «μυθιστόρημα». Σταδιακά, μπορεί το ενδιαφέρον όσων είναι μονόπλευρα οπαδοί της δράσης να ατονήσει.


Αν διαβάσετε τη «Σοφία Παλαιολογίνα» και σας αρέσει ή αν γενικότερα τα ιστορικά μυθιστορήματα κεντρίζουν την περιέργειά σας, τότε σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα του Γιώργου Λεονάρδου με θέμα το Μαγγελάνο και τον περίπλου της Γης. Θα είναι μια καλή επιλογή. Καιρό έχω να ριχτώ σε μια θαλασσινή περιπέτεια ως την άκρη του κόσμου, μου έχουν μείνει μόνο οι αναμνήσεις από το «Ψυχρό Δέρμα» του Pinol από τις εκδόσεις Bell. Μαζί με τον «Μαγγελάνο» αναζητήστε το κι αυτό, αλλά προς Θεού μη διαβάσετε ούτε λέξη απ’ όσα γράφει στο οπισθόφυλλο. Οι υπεύθυνοι είχαν την παράξενη ιδέα να στριμώξουν εκεί όλη την υπόθεση (και δυστυχώς τα κατάφεραν).

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

23 Οκτωβρίου- Περί Κριτικών

update: ---------////ΑΓΓΕΛΙΑ////-------------
Αναζητούνται συνεργάτες για κριτικές/παρουσιάσεις σε free press το οποίο θα έχει αποκλειστικά βιβλιοφιλική θεματολογία. Επικοινωνήστε αν θέλετε στο info@haramada.com ή και με μήνυμα σε μένα. Κοινοποιήστε το και σε όσους ίσως ενδιαφέρονται.
Επίσης μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και φωτογραφίες που έχετε τραβήξει και σχετίζονται με το βιβλίο.

22 Οκτωβρίου- Περί Αναρχισμού

Πολιτική και φαντασία στις προθήκες

Του Γιάννη Πλιώτα

Καλημέρα, σε τακτικούς αναγνώστες και σε όσους τυχαία έπεσε το μάτι τους στο ράφι μας. Ελπίζω να τα βρίσκετε όλα τακτοποιημένα στη θέση τους.


Σήμερα το πρόγραμμα έχει την καθιερωμένη βόλτα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, για να ξεφυλλίσουμε εικονικά νέες κυκλοφορίες. Θα τοποθετήσω στη ζυγαριά βιβλία εντελώς διαφορετικού προσανατολισμού, δύο από τον κόσμο της πολιτικής και δύο φαντασίας, ώστε να εξισορροπηθούν. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί από εσάς που διαβάζουν μόνο δοκίμια ή ιστορικά έργα και νομίζω σας καλύπτω με τις δύο πρώτες επιλογές. Τα δύο τελευταία απευθύνονται σ’ αυτούς που θέλουν να ταξιδέψουν.


Το πρώτο είναι ένα έργο που μπήκε στα ευπώλητα και ακούγεται αρκετά τον τελευταίο καιρό, μιλάω για το «Περί αναρχισμού» του Νόαμ Τσόμσκι. Ο Τσόμσκι θεωρείται αυτή τη στιγμή ο κορυφαίος Αμερικάνος διανοητής με συνεισφορά στη φιλοσοφία και σε διάφορα επιστημονικά πεδία, ενώ έντονη είναι η πολεμική του ενάντια στον καπιταλισμό και τις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις της χώρας του. Το «Περί αναρχισμού» είναι μία συλλογή σημαντικών κειμένων του, που αποκαλύπτουν τη σχέση του με το αναρχικό κίνημα και το πώς αυτό επηρέασε τη σκέψη του. Ο Τσόμσκι καλείται να απαντήσει αν είναι επίκαιρη μία συζήτηση πάνω στο ζήτημα και αν ακόμα το αναρχικό κείμενο μπορεί να προκαλέσει κοινωνικές αλλαγές. Τονίζει επίσης αυτό που θεωρεί κρίσιμο για τον αναρχισμό ως ιδεολογία: το ότι πρέπει να αποδεχθεί την αναγκαιότητα της εξουσίας. Οριοθετεί τέλος το όραμά του για μια ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας χωρίς ιεραρχικές δομές, για έναν κόσμο όπου κάθε άτομο θα συμμετέχει άμεσα στις αποφάσεις οι οποίες αφορούν τη ζωή του. Το «Περί αναρχισμού» είναι σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρων ανάγνωσμα, είτε συμφωνείτε με τις απόψεις του Τσόμσκι, είτε όχι, κυκλοφορεί απ’ τον Κέδρο.


Δεύτερο βιβλίο από έναν Έλληνα που έχει διαπρέψει πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Είναι οι «Σκιές από την Αμερική» (εκδ. Λιβάνη) του Βασίλειου Μαρκεζίνη και περιέχει άρθρα και δοκίμια πάνω στο σύγχρονο αμερικανικό επεκτατισμό. Αν περιλάμβανα το αναλυτικό βιογραφικό του συγγραφέα θα χρειαζόμουν μερικές σελίδες ακόμα, αλλά αρκεί να θυμόμαστε ότι είναι Σερ, έχει διδάξει στο Κέιμπριτζ, στην Οξφόρδη και σε ακόμα είκοσι πέντε πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, έχει γράψει τριάντα βιβλία τα οποία έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και ανάμεσα σε άλλα είναι και επίτιμος σύμβουλος της Βασίλισσας της Αγγλίας. Πάντως αυτό το βιβλίο το έκανα δώρο το καλοκαίρι στον πατέρα μου και ξέρω από πρώτο χέρι ότι είναι καλή επιλογή. Σύμφωνα με τα λόγια του Μαρκεζίνη: «Ο σκοπός του βιβλίου δεν είναι να μεταπείσει ή να παραπλανήσει τους αναγνώστες του, αλλά να τους κάνει να σκεφτούν. Για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει να παίξει κανείς το χαρτί της ετεροδοξίας, έχοντας πλήρη επίγνωση του κινδύνου ότι αυτή ίσως δεν μεταβληθεί ποτέ σε μια νέα ορθοδοξία, αλλά θα καταδικαστεί σαν αιρετική σκέψη. Είμαι διατεθειμένος να αναλάβω αυτόν τον κίνδυνο, και αν επιτύχω, έστω και εν μέρει, θα αισθανθώ ότι επετέλεσα το καθήκον μου ως σκεπτόμενου ανθρώπου. Πρέπει κανείς να λέει αυτό που πιστεύει και να πιστεύει αυτό που λέει».


Πάμε σε κάτι λιγότερο πολιτικοποιημένο. Για όσους διαβάζουν φάνταζυ ή έχουν παιδιά/ανίψια μια καλή ιδέα για δώρο είναι τα «Χρονικά της Αντάκρης: Η μάγισσα του Μπίλθορ» (εκδ. Μίνωας), ένα βιβλίο που συνοδεύεται από όμορφες εικονογραφήσεις. Η υπόθεση αφήνει υποσχέσεις για μια νεανική περιπέτεια: «Η Ευγενία Βασιλικού είναι ένα συνηθισμένο δωδεκάχρονο κορίτσι. Έχοντας χάσει τη μητέρα της σε ένα τραγικό ατύχημα δίνεται προς υιοθεσία στην αυστηρή θεία της Άννα. Ωστόσο η Ευγενία σύντομα ανακαλύπτει πως είναι μια Ονειροβάτης, δηλαδή ένα ιδιαίτερο άτομο με το χάρισμα να μεταπηδά μέσω των ονείρων σε μια άλλη πραγματικότητα που ονομάζεται Αντάκρη.» Μπορεί ως συγγραφέας να εμφανίζεται ο αινιγματικός Μενεστρέλ του Μιραβάλ, όμως είναι ψευδώνυμο Έλληνα συγγραφέα, τον οποίο εκτός απροόπτου σύντομα θα φιλοξενήσω στα Ράφια με μία συνέντευξη.


Υπάρχει και κάτι για τους αναγνώστες της επιστημονικής φαντασίας από τις εκδόσεις Τρίτων, που ασχολούνται επισταμένως με το αντικείμενο. Πρόκειται για την πολύ φρέσκια (κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα) συλλογή διηγημάτων «…Και το τέρας», που έχει ξεπηδήσει απ’ την αξιόλογη πένα του Μιχάλη Μανωλιού. Δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του (με την επίσης συλλογή διηγημάτων «Σάρκινο Φρούτο»), επιστρέφει για να μας βοηθήσει να πάρουμε αποφάσεις. Αποφάσεις. Κάθε μέρα, σε διαφορετικές καταστάσεις, σε διαφορετικά σκηνικά, καλούμαστε στη σύντομη παράσταση της ζωής μας να παίρνουμε αποφάσεις. Δεκαοχτώ ιστορίες, με ανθρώπους σε δυσχερείς, περίεργες ή επικίνδυνες θέσεις. Μία από τις επόμενες εβδομάδες και αυτός ο συγγραφέας θα περάσει από τα Ράφια μας.


Αυτά για την ώρα. Σκέφτομαι να πάω στη βιβλιοθήκη να δανειστώ κάνα μυθιστόρημα. Ίσως ένα αστυνομικό. Ίσως όχι.

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

8 Οκτωβρίου- Η σύμπτωση και άλλες ιστορίες

Ηρωες κατσουφιασμένοι με αιτία

Του Γιάννη Πλιώτα

«Από καθαρά στατιστική άποψη», είπε ο Κοσλόβσκι, «ως άνθρωπος που δεν καπνίζω, θα μπορούσα να καπνίσω εφτά χρόνια περισσότερο από έναν καπνιστή».

Αφήσαμε πίσω και τις εκλογές, αλλά επιλέγω να ξεκινήσω με την παραπάνω παράδοξη (και επίκαιρη) άποψη. Γράφω χωρίς να γνωρίζω την τελική βούληση του ελληνικού λαού, αλλά ελπίζω οι τριακόσιοι που εκλέχθηκαν να κάνουν το καλύτερο για τη χώρα. Ναι ξέρω είναι μάλλον ουτοπικό και ρομαντικό. Πιθανότατα μέσα στα επόμενα εικοσιτετράωρα θα έχουμε επιστρέψει στην πρότερη κατάσταση, oι συζητήσεις στις καφετέριες θα δώσουν και πάλι περισσότερο βάρος στη μπάλα. Η ζωή δεν σταματάει επειδή οι πολιτικοί αποφάσισαν να εναλλαχθούν στην εξουσία.

Την εβδομάδα που μας πέρασε διάβασα ένα μικρό και πολύ χαριτωμένο βιβλίο, από αυτά που συνήθως βρίσκονται δίπλα στις ταμειακές μηχανές των βιβλιοπωλείων. Για την ακρίβεια χρειάστηκα μία μέρα για να το διαβάσω και νομίζω αξίζει να το προτείνω, μιας και απευθύνεται όχι μόνο σε βιβλιοφάγους, αλλά και σε αυτούς που δεν έχουν πολύ ψηλά στη λίστα με τις προτεραιότητές τους το διάβασμα. Είναι το «Η σύμπτωση και άλλες ιστορίες» του Γερμανού Μίκαελ Άουγκουστιν (έχει σημασία ο τόνος στο άλφα), που κυκλοφόρησε πέρσι τον Ιούλιο από τις εκδόσεις Μελάνι, σε πολύ καλή μετάφραση του λογοτέχνη Δημήτρη Νόλλα και της γυναίκας του Ηρώς Μακρή. Και τους αναφέρω στην αρχή γιατί έτσι όπως είναι γραμμένο το βιβλίο, κάνει τη μετάφραση σε άλλες γλώσσες ιδιότροπη και απαιτητική. Παρένθεση: αν πέσει ποτέ στα χέρια σας, να διαβάσετε οπωσδήποτε τη συλλογή διηγημάτων του Νόλλα «Θολά Τζάμια». Μνεία αξίζει και στην ευφυή εισαγωγή του ποιητή Αργύρη Χιόνη- έχω στο πρόγραμμα να παρουσιάσω μία από τις επόμενες εβδομάδες το βιβλίο του «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες».

Επιστρέφω στον Άγκουστιν, που γεννήθηκε το 1953 στο Λύμπεκ της Γερμανίας, αρθρογραφεί για εφημερίδες και περιοδικά, γράφει ποίηση, θεατρικά και μικρά πεζά, του έχουν απονεμηθεί διάφορα βραβεία, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες. Ένα σύντομο και περιποιημένο βιογραφικό.

Το «Η σύμπτωση και άλλες ιστορίες» είναι πολύ μικρά πεζά, σαν μία συλλογή αλλόκοτων αποφθεγμάτων, γραμμένων με ποιητικό λόγο, που με κάθε γύρισμα της σελίδας έχουν σκοπό να εκπλήσσουν όλο και περισσότερο τον αναγνώστη. Οπως λέει ο Χιόνης στην εισαγωγή «ο Μίχαελ Άουγκουστιν γράφει κάτι πολύ έξυπνα κείμενα τόσο έξυπνα που ενώ σε πρώτη ανάγνωση μοιάζουν απλά καλαμπούρια, όταν τα ξαναδιαβάζεις, ανακαλύπτεις ότι κάποια από αυτά είναι ποιήματα, πραγματικά ποιήματα. Γυρίζουν τη ζωή τα μέσα έξω σαν σακάκι, δείχνουν τη φόδρα της σ’ όλη τη γελοιότητά της, σ’ όλο το μεγαλείο της, σ’ όλη τη ματαιότητά της.» Τι σημαίνουν όλα αυτά τα μυστηριώδη; Οπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, πρέπει να ληφθούν «Εκτακτα μέτρα»:

Απαγορεύεται από τούδε και στο εξής να γράφονται οποιαδήποτε βιβλία, να τυπώνονται ή να εκδίδονται, προτού διαβαστεί μέχρι τελευταίας σελίδας το ήδη υπάρχον διαθέσιμο στοκ.

Το «Η σύμπτωση και άλλες ιστορίες» χωρίζεται σε ενότητες, στις οποίες διαβάζουμε θραύσματα καθημερινότητας απλών Γερμανών πολιτών, που ενίοτε μπλέκονται σε σουρεαλιστικά πλοκάμια. Θα μπορούσα να βαρύνω λίγο το λόγο μου γράφοντας ότι τα κείμενα είναι δηκτικά, αστεία όποτε χρειάζεται και σχεδόν πάντα γεννούν μια αναχρονιστική, πεσιμιστική διάθεση, αφήνοντας ένα καταθλιπτικό ίζημα μετά το διάβασμα. Οπως και να ‘χει, όλοι οι ήρωες φαίνεται να έχουν λόγους να είναι κατσουφιασμένοι και μίζεροι και αυτό τους κάνει κατά κάποιον τρόπο αστείους, σαν έναν θλιμμένο μίμο. Ξεχωρίζει η κεντρική ενότητα που ασχολείται με τη ζωή του αλλοπρόσαλλου και άκρως συμπαθητικού κυρίου Κοσλόβσκι. Η ενότητα ξεκινάει με την ιστορία «Συνάντηση χωρίς συνέπειες»:

Στα 1938, σ’ ένα καφενείο της Ζυρίχης, ο Κοσλόφκσι για περίπου τρία τέταρτα της ώρας, έτυχε να μοιραστεί ένα τραπέζι με έναν λιπόσαρκο θαμώνα. Ο Κοσλόφσκι αγνοούσε πως ο άνθρωπος εκείνος ήταν ο Τζόυς. Κι ο Τζόυς εξάλλου δεν γνώριζε πως ο Κοσλόφκσι ήταν ο Κοσλόφσκι. Με αποτέλεσμα εκείνη η συνάντηση να παραμείνει χωρίς καμιά συνέπεια.

Αυτό είναι ένα τέλειο δείγμα γραφής του Άουγκουστιν. Αν σας κέντρισε την περιέργεια, τότε αξίζει να αναζητήσετε και τη συνέχεια. Το «Η σύμπτωση και άλλες ιστορίες» θα το βρείτε στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο σας, θα δώσετε μόλις 9 ευρώ και θα αποκτήσετε 133 σελίδες που εγγυημένα δεν θα μείνουν αδιάβαστες σε κάποιο ράφι. Και μετά θα θέλετε να το δανείσετε και στους φίλους σας. Για να σας πείσω τελειωτικά θα κλείσω με ακόμα μία «παράξενη» ιστορία του κυρίου Κοσλόφσκι, με τίτλο «Μυστικός Πράκτωρ»:

Το ότι ο Κοσλόφσκι υπήρξε προ ετών μυστικός πράκτορας μιας ξένης, και όχι ιδιαίτερα φιλικής δυνάμεως, το γνώριζαν σχεδόν όλοι οι γνωστοί του εκείνη την εποχή. Οταν εμφανιζόταν ανάμεσά τους, γύριζαν προσεκτικά τις συζητήσεις τους στην αλλαγή του καιρού. Αυτό που όλοι αγνοούσαν είναι πως η αποστολή του Κοσλόφκσι ήταν να μαθαίνει τη γνώμη των ανθρώπων για το κλίμα.

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

1 Οκτωβρίου- Το πάθος χιλιάδες φορές


Ευπώλητα

Του Γιάννη Πλιώτα


Σήμερα μάλλον θα χρονοτριβήσω, η στήλη διανύει μια περίοδο αβελτηρίας. Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες δύο εβδομάδες δεν διάβασα κάτι ενδιαφέρον. Δηλαδή κάτι ενδιαφέρον από αυτά που κυκλοφόρησαν πρόσφατα. Γενικά τελείωσα το «100 χρόνια μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ, ένα μυθικό βιβλίο το οποίο χωρίς υπερβολή όλοι πρέπει να διαβάσουν κάποια στιγμή. Αλλά δεν χρειάζεται να σας γράψω για κάτι τόσο κλασικό. Απλά το αναφέρω και συστήνω σε όσους δεν έχουν μυηθεί στο μαγικό κόσμο του Μάρκεζ, να ξεκινήσουν από το «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου» και κατόπιν να προχωρήσουν στα παλαιότερα αριστουργήματά του.

Προκειμένου λοιπόν να γράψω κάτι της προκοπής, θα καταφύγω σε μια παλιά καλή κλασική, δοκιμασμένη λύση. Θα δούμε τα βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τον προηγούμενο μήνα, στην αλυσίδα των βιβλιοπωλείων Ελευθερουδάκης, όπως αυτά αναφέρονται στην ιστοσελίδα της (www.books.gr). Οπως έχω αναφέρει ξανά, διανύουμε περίοδο φθινοπωρινής νάρκης στις εκδόσεις, λίγα πράγματα θα ξεχωρίσουν, όπως το «Lost Symbol» του Μπράουν. Πάμε να δούμε τα ευπώλητα με αντίστροφη μέτρηση.

10. Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους: Το πάθος χιλιάδες φορές της Ζυράννας Ζατέλη, εκδ. Καστανιώτη. Χαρακτηριστικό βυσσινί εξώφυλλο, όλο και σε κάποια βιτρίνα θα το έχει πάρει το μάτι σας. Μυθιστόρημα με στοιχεία παραμυθιού.
9. Το εργαστήρι του Αϊ-Βασίλη της Σουζάνα Ρόνκι, εκδ. Λιβάνη. Αυτό ειλικρινά δεν ξέρω γιατί είναι στα ευπώλητα τέτοια εποχή. Ίσως η Σουζάνα Ρόνκι έχει πολλούς συγγενείς στην Ελλάδα.
8. Άξενος Πόντος: Από τον Πόντο στα παλάτια της Αγίας Πετρούπολης του Γιάννη Αλεξάνδρου, εκδ. Λιβάνη.
7. Το σταυροδρόμι των ψυχών της Χρυσηίδας Δημουλίδου, εκδ. Ψυχογιός. Η γνωστή συγγραφέας με τους πολλούς φίλους, επιστρέφει στο ρομαντικό μυθιστόρημα και πετυχαίνει ακόμα μια φορά μεγάλες πωλήσεις.
6. Αν ήταν όλα... αλλιώς της Αλκυόνης Παπαδάκη, εκδ. Καλέντης. Σταθερή αξία, απ’ τις περσινές ευχάριστες εκπλήξεις.
5. Το μυστικό της Rhonda Byrne, εκδ. Λιβάνης. Ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, που έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα best seller των τελευταίων ετών. Αν το διαβάσετε ίσως ανακύψετε κι εσείς ένα μυστικό.
4. Η τελευταία διάλεξη του Randy Pausch, εκδ. Πατάκης. Το έχω προτείνει και παλιότερα, ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο με την τελευταία διάλεξη ενός καθηγητή, που γνωρίζει ότι θα πεθάνει.
3. Ο νικητής είναι μόνος του Paulo Coelho, εκδ. Λιβάνης. Έχουμε συζητήσει για αυτό. Ένα καλό, που σέβεται τον αναγνώστη. Δεν νομίζω να απογοητεύσει κανέναν.
2. Έρωτας σαν βροχή Μυθιστόρημα της Λένας Μαντά, εκδ. Ψυχογιός. Πάνω κάτω ένα βιβλίο σαν το #7. Μετά τη συγκλονιστική επιτυχία που έκανε το «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι», ακολούθησε η «Άλλη πλευρά του νομίσματος» και τώρα ο «Έρωτας σαν βροχή».
1. Όλα σου τα ´μαθα, μα ξέχασα μια λέξη του Δημήτρη Μπουραντά, εκδ. Πατάκη. Συνεχίζει να πουλάει και το αξίζει, όπως δείχνει και το βραβείο αναγνωστών με το οποίο έχει τιμηθεί το 2008

Παρένθεση: Μιας και ακούστηκε αρκετά το βιβλίο της Ζατέλη (Το πάθος χιλιάδες φορές), αντιγράφω μία περίληψή του για να πάρετε μια γενικότερη ιδέα. "Τα πολύ παλιά τα χρόνια, στο ξεκίνημα των καιρών και στο μακρινότερο σημείο της γης ήταν μια πόρτα. Μια κλειδωμένη πόρτα. Aπό όλες τις μεριές του κόσμου ταξίδευαν άντρες και γυναίκες με κλειδιά στο χέρι για να ανοίξουνε την πόρτα. Μα η πόρτα δεν άνοιγε με τίποτα. Όποιος πίστεψε ότι οι νεκροί του πρώτου βιβλίου είχαν πεθάνει διαψεύσθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν γύρισαν όλοι οι «άσωτοι». Καταβεβλημένοι εν ζωή από τα στοιχεία της φύσης, από πάθη και έρωτες που δεν τους σήκωνε η πάνω μεριά της γης, τίναξαν από τον γιακά τους τα χώματα και επέστρεψαν θριαμβικά, για να δειπνήσουν όπως άλλοτε με τους ζωντανούς –μια νύχτα κόσμος ολόκληρος και το ανθρώπινο δράμα εν οίστρ­ω–, μέχρι να έρθει η σεβαστή εκείνη ώρα, το πρώτο χάραμα, να ημερέψουν και να κρυφτούν ξανά ως ώφειλαν στα σκότη. Και όλα τούτα υπό το άγρυπνο βαθύσκιωτο βλέμμα της Λεύκας, που αργότερα θα επιλέξει ως αληθινό της ψευδώνυμο το παράξενο όνομα Ραμάνθις Eρέβους. H μικρή ελαφίνα θα μεταμορφώνεται λίγο-λίγο σε γυναίκα, πάντα αινιγματική, ταγμένη στα δοξαστικά ξοδέματα της πένας της και προορισμένη να μιλάει στις ψυχές όπως μιλούν τα φύλλα όταν τ’ αγγίζει ο αέρας, περιφρουρώντας και μαζί απεικονίζοντας ανείπωτα μυστικά."

Ακούγεται λίγο μυστηριώδες, λογικά είναι μαγικός ρεαλισμός ίσως σε στυλ Μπόρχες, αλλά δεν παίρνω όρκο μιας και δεν το έχω διαβάσει. Πάντως για μια πιο συγκεκριμένη άποψη μπορείτε να απευθυνθείτε στο αξιόλογο και ενημερωμένο βιβλιοκριτικό ιστολόγιο "ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ". Θα βρείτε την αντίστοιχη κριτική εδώ.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

24 Σεπτεμβρίου- Lost Symbol

Μετά τον «Κώδικα»

Του Γιάννη Πλιώτα

Αρχισε να χαλάει ο καιρός, να γίνεται λίγο πιο βροχερός, λίγο πιο μελαγχολικός και λίγο πιο κατάλληλος για διάβασμα βιβλίων. Δεν είναι ακόμα Νοέμβριος με βροχές και χιόνια, αλλά τουλάχιστον σχολές και σχολεία άνοιξαν, η θερμοκρασία έχει πέσει και μετά τις διακοπές μπορούμε να συγκεντρωθούμε καλύτερα και να βάλουμε στόχους για τη νέα σεζόν. Τώρα ακούω το μουντόχρωμο cd «Memoryhouse» του συνθέτη Max Richter για να εγκλιματιστώ καλύτερα, μπορείτε να το δοκιμάσετε κι εσείς.

Πέρα από αυτά, περνάμε ίσως στην πλέον πολυαναμενόμενη κυκλοφορία των τελευταίων ετών (μαζί ίσως με τον έβδομο Χάρυ Πότερ). Εχουμε λοιπόν από 15 Σεπτεμβρίου στα ράφια των βιβλιοπωλείων όλου του κόσμου, το «Lost Symbol» του Νταν Μπράουν. Για την ώρα μπορείτε να βρείτε την αγγλόφωνη έκδοση με σκληρό εξώφυλλο και 16,5 ευρώ (εκδ. Doubleday), αλλά μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου θα διατίθεται και η ελληνική μετάφραση απ’ τις εκδόσεις Λιβάνη. Αρκετά χρόνια λοιπόν μετά την κυκλοφορία του «Κώδικα Ντα Βίντσι» και ενώ έχουν μεσολαβήσει δύο κινηματογραφικές μεταφορές των έργων του με εισπράξεις πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων, ο δημοφιλής συγγραφέας επιστρέφει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων με ένα μυθιστόρημα μυστηρίου, που έχει θέμα τους Ελευθεροτέκτονες και το ρόλο που έπαιξαν στην ίδρυση των ΗΠΑ. Κάπου μπλέκεται κι η CIA, ενώ το κερασάκι στην τούρτα της αγωνίας είναι ότι η πλοκή των 528 σελίδων εκτυλίσσεται σε ένα διάστημα δώδεκα μόλις ωρών. Πρωταγωνιστής και πάλι ο καθηγητής Ρόμπερτ Λάνγκτον και είμαι σίγουρος ότι θα ακούσετε να σέρνουν τα μύρια όσα στον Μπράουν από κατά κανόνα εμπαθείς κριτικές εφημερίδων και blogs. Το βιβλίο έχει σίγουρα το ίδιο στυλ με τα προηγούμενα βιβλία του Μπράουν, δηλαδή στηρίζεται σε πολλά αληθινά γεγονότα και έχουν πολλές ιστορικές αναφορές. Πάντως είναι αξιοσημείωτο ότι ο Μπράουν δεν βιάστηκε να το τελειώσει για να εκμεταλλευτεί το θόρυβο απ’ τον Κώδικα, που έχει πουλήσει μέχρι σήμερα το αστρονομικό ποσό των 81 εκατομμυρίων (!) αντιτύπων (και η ταινία έκανε εισπράξεις 758 εκατομμυρίων δολαρίων). Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία δε, το «Lost Symbol» πούλησε ένα εκατομμύρια βιβλία την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του. Τα νούμερα προκαλούν πονοκέφαλο. Για το αν η υπομονή ανταμείβεται θα το ξέρω όταν πέσει στα χέρια μου και το διαβάσω.

Σε άλλα νέα, η φθινοπωρινή περίοδος δεν είναι ακριβώς γεμάτη νέες κυκλοφορίες μιας και οι εγχώριοι εκδοτικοί οίκοι έχουν ρίξει το βάρος σε σχολικές εκδόσεις. Πολλά μυθιστορήματα και από γνωστούς συγγραφείς, τα περιμένουμε στις αρχές Δεκεμβρίου όπως κάθε χρονιά. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν μερικοί μεταφρασμένοι τίτλοι που ξεχωρίζουν. Προσπερνώντας τις καιροσκοπικές βιογραφίες του Μάικλ Τζάκσον, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο νέο βιβλίο του Jostein Gaarder «Ο Πύργος των Πυρηναίων» (εκδ. Λιβάνη), που αναρωτιέται αν μπορούν η λογική κι η επιστήμη να εξηγήσουν τα πάντα στον κόσμο ή υπάρχει μια αόρατη δύναμη που κάπου κάπου μας παίζει παιχνίδια. Ενα αιώνιο ερώτημα. Θυμίζω ότι ο Gaarder είναι ο συγγραφέας του κλασικού «Ο κόσμος της Σοφίας» (νομίζω πρέπει να συμπεριληφθεί στα εκατό βιβλία που πρέπει να διαβάσετε στη ζωή σας).

Τον Τομ Ρόμπινς, πολλοί τον γνωρίζετε. Μεταξύ άλλων δώδεκα, έχει γράψει τα πολύ δημοφιλή στην Ελλάδα «Τρυποκάρυδος» και «Αρωμα του Ονείρου» (που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, το βρήκα υπερβολικά σουρεαλιστικά φλύαρο). Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αίολος, ένα ακόμα έργο του, το «Μπι, όπως Μπίρα». Είναι ένα παιδικό βιβλίο για μεγάλους και ταυτόχρονα ένα μεγαλίστικο βιβλίο για παιδιά. Δεν είναι πολύ μεγάλο, αν είστε φαν, τρέξτε.

Τέλος, όσοι από εσάς θέλετε να συνδυάσετε το διάβασμα με τη μουσική, θα βρείτε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία το όγδοο τεύχος του πολύ καλού και ξεχωριστού μουσικού περιοδικού Muzine. Πλούσια ύλη και άγνωστες μουσικές απ’ όλο τον κόσμο υπόσχονται να σας προσφέρουν ώρες ποιοτικής διασκέδασης, ενώ το κεντρικό αφιέρωμα έχει να κάνει με τους συσχετισμούς λογοτεχνίας και μουσικής.

Ο χρόνος κυλάει γρήγορα όταν έχεις ευχάριστη παρέα και ακόμα μία φορά πρέπει να κλείσω. Μαζί πάλι σε μια βδομάδα με περισσότερα νέα και περισσότερες προτάσεις για να γεμίσετε τα ράφια σας. (όχι μόνο σε όγκο, αλλιώς θα πρότεινα μόνο εγκυκλοπαίδειες και τα άπαντα του Ντοστογιέφσκι).



Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

17 Σεπτεμβρίου- Ιός

Ο φόβος απέναντι στο Άγνωστο

Συνέντευξη του Αμερικανού συγγραφέα Scott Sigler στον Γιάννη Πλιώτα


Μιλήσαμε για τους χαρακτήρες του, το πόσο απαιτητική είναι η διαδικασία συγγραφής ενός βιβλίου, για τη λογοτεχνία σε συνάρτηση με την εξέλιξη της τεχνολογίας, για το downloading και άλλα. Στο τέλος δε, θα διαβάσετε ακόμα και μία μικρή ιστορία που έγραψε για να μας τρομάξει


Το σημερινό αφιέρωμα σ’ έναν μετρ του τρόμου έρχεται για να παγώσει το αίμα στις φλέβες μας. Είναι ένα αφιέρωμα που ετοίμαζα καιρό και δεν θα πραγματοποιούνταν χωρίς τη βοήθεια των εκδόσεων «Πλατύπους». Αφορμή ήταν η πρόσφατη μετάφραση στα ελληνικά του «Ιού» («Infected» ο αγγλικός τίτλος), ενός μυθιστορήματος τρόμου που έχει γράψει ο δημοφιλής στην Αμερική και στο διαδίκτυο, αλλά σχετικά άγνωστος στη χώρα μας, Scott Sigler.

Το βιβλίο το διάβασα σχεδόν μονορούφι ταξιδεύοντας με τρένο από Πάτρα για Αθήνα και πάλι πίσω την ίδια μέρα. Από τις πρώτες σελίδες ήξερα ότι ήταν ένα βιβλίο που άνετα θα κέρδιζε μια θέση στα Ράφια μου και θα το πρότεινα σε φίλους. Οταν την επόμενη μέρα ξεκίνησα να γράφω το άρθρο και αναζήτησα στοιχεία για τον Sigler, διαπίστωσα ότι είχα να κάνω με μια σημαντική και ρηξικέλευθη προσωπικότητα στο χώρο του βιβλίου. Σκέφτηκα ότι άξιζε να αφιερώσω αρκετό χρόνο στην προετοιμασία της παρουσίασης και ακόμα μου μπήκε η ιδέα στο μυαλό να τον αναζητήσω για να μου απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις. Πράγματι με πολύ προθυμία ο Ελληνας εκδότης του, μας έφερε σε επαφή και ο Sigler μου παραχώρησε για την Μπρίζα την αποκλειστική συνέντευξη, που θα διαβάσετε παρακάτω.

Ας μάθουμε, όμως αρχικά λίγα πράγματα για τη ζωή του. Ο Sigler γεννήθηκε στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ και ο πατέρας του τού μετέδωσε την αγάπη για ταινίες με τέρατα, ενώ η μητέρα του τον ενθάρρυνε να στραφεί στη λογοτεχνία. Την πρώτη του ιστορία με τέρατα την έγραψε όταν ήταν 8 ετών και είχε τίτλο «Πλοκάμια». Αργότερα σπούδασε δημοσιογραφία και μάρκετινγκ και πριν ασχοληθεί με τη συγγραφή έκανε διάφορες δουλειές: σε fast-food, αγρότης, σε στάβλους, αθλητικός συντάκτης, διευθυντής μάρκετινγκ σε μεγάλες εταιρείες, σύμβουλος επιχειρήσεων, πλασιέ κιθάρων και μέλος ροκ συγκροτήματος.

Παράλληλα προετοιμαζόταν για τα ξεχωριστά επιτεύγματά του. Το 2005 έκανε τομή με το μυθιστόρημα «EarthCore», το οποίο ήταν το πρώτο παγκοσμίως μυθιστόρημα αποκλειστικά σε pod-cast. Αποκτώντας πολύ γρήγορα 10.000 συνδρομητές στα iTunes, ακολούθησε την ίδια τακτική με τα «Ancestor», «Infection», «The Rookie», «Nocturnal» και εσχάτως με το «Contagious», πετυχαίνοντας μερικά εκατομμύρια downloads για τα έργα του. Συνεχίζοντας στο ίδιο μήκος κύματος, το Μάρτιο του 2007 έδωσε δωρεάν για download σε μορφή pdf το βιβλίο του «Ancestor» δύο εβδομάδες πριν κυκλοφορήσει σε βιβλιοπωλεία. Το αποτέλεσμα αυτής της κίνησης ήταν το «Ancestor» να ανέβει πολύ ψηλά στις λίστες με τα best seller του είδους και να ασχοληθούν με το φαινόμενο οι New York Times, η Washington Post και το Time. Τώρα ο «Ιός» μεταφράζεται και κυκλοφορεί στην Ευρώπη, απειλώντας να μας μολύνει.

Πολλά περισσότερα μπορείτε να αναζητήσετε στη σελίδα της Wikipedia για αυτόν, καθώς και στο πολύ ενημερωμένο προσωπικό του site: www.scottsigler.com, όπου μπορείτε να διαβάσετε για την τρέχουσα συγγραφική περιοδεία του σε όλη την Αμερική, να συζητήσετε με φανατικούς οπαδούς του και φυσικά να κατεβάσετε δωρεάν σε μορφή audio book, όλα τα μυθιστορήματά του, ηχογραφημένα από τον ίδιο τον Sigler. Οταν τελείωσα την ανάγνωση του «Ιού», πέρασα πολλές ευχάριστες ώρες ακούγοντας και το audiobook.

Αλλά όπως προανέφερα τα Ράφια παρουσιάζουν σήμερα τον «Ιό», το πρώτο του βιβλίο που κυκλοφορεί στα ελληνικά, άρα ας προχωρήσω στην ουσία, προκειμένου να σας προετοιμάσω για όσα αιματηρά θα διαβάσετε. Ο «Ιός» είναι ένα κινηματογραφικών εξελίξεων μυθιστόρημα, που έχει σαν πυρήνα το φόβο του ανθρώπου απέναντι στο άγνωστο. Ανθρωποι σε διάφορες Πολιτείες εμφανίζουν παράξενα εξανθήματα σε σχήμα τριγώνου και σύντομα αρχίζουν να τρελαίνονται, οδηγούμενοι σε καταστροφικές πράξεις, όπως αυτοκτονίες και μαζικές δολοφονίες. Η κυβέρνηση και οι μυστικές υπηρεσίες θορυβούνται και ξεκινούν έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να ταυτοποιήσουν τη φύση της μόλυνσης και ταυτόχρονα να κρατήσουν μυστικά τα συμβάντα, προκειμένου να μην προκληθεί πανικός. Επικεφαλής των ερευνών τίθεται ο σκληροτράχηλος, old school πράκτορας Ντιου Φίλιπς και καθώς κατά τη διάρκεια των ερευνών σκοτώνεται ο συνεργάτης του, παίρνει την υπόθεση προσωπικά.

Κεντρικός, όμως ήρωας του βιβλίου είναι ένας πρώην αστέρας του αμερικάνικου football, ο θηριόσωμος και οξύθυμος Πέρι Ντόσει, που εκτελεί χρέη υπαλληλίσκου μιας τεχνικής εταιρείας. Τα παράξενα τριγωνικά συμπτώματα εμφανίζονται στο σώμα του και περνάει μια αργή και βασανιστική διαδικασία, ανεβαίνοντας όλα τα σκαλιά της παράνοιας. Οσα ακολουθούν απαιτούν αναγνώστες με γερό στομάχι, που δεν θα δειλιάσουν μπροστά σε εξ’ επαφής πυροβολισμούς, ακρωτηριασμούς, αυτοσχέδιες εγχειρήσεις, λουτρά αίματος και παραληρηματικές σεκάνς.

Η γραφή του Sigler, είναι άμεση, ο ρυθμός κάτι παραπάνω από καταιγιστικός. Δεν είναι υπερβολή ότι αν η αγωνία είναι το είδος σας, τότε θα δυσκολευτείτε να αφήσετε τον «Ιό» από τα χέρια σας. Προσωπικά μου θύμισε τον καιρό που διάβαζα το «Ψηφιακό Οχυρό» και τον «Αρκτικό Κύκλο» του Dan Brown. Χαρακτηριστικό του «Ιού» τα πολλά, μικρά, κοφτά κεφάλαια (88 συνολικά), η παράλληλη εξέλιξη των επί μέρους πλοκών και τα αλλεπάλληλα ηλεκτροσόκ αισθήσεων. Αγγίζοντας τις σελίδες θα αισθάνεστε πόνο. Φόρος τιμής στον King ότι ο Πέρι έχει τη «Λάμψη» στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του. Στη χώρα μας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πλατύπους» σε μετάφραση Βίκυς Μυλωνοπούλου και θα περιμένουμε με ανυπομονησία την έκδοση του sequel «Contagious».

Δεν χρειάζεται να προσθέσω πολλά. Θα αφήσω τον Scott να εξηγήσει τα υπόλοιπα. Οφείλω να τονίσω ότι ανταποκρίθηκε άμεσα στην πρότασή μου για συνέντευξη, ήταν εξαιρετικά προσηνής καθ’ όλη τη διαδικασία και μπήκε στον κόπο να απαντήσει σε βάθος σε όσα τον ρώτησα. Μιλήσαμε για τους χαρακτήρες του, το πόσο απαιτητική είναι η διαδικασία συγγραφής ενός βιβλίου, για τη λογοτεχνία σε συνάρτηση με την εξέλιξη της τεχνολογίας, για το downloading και άλλα. Στο τέλος δε, θα διαβάσετε ακόμα και μία μικρή ιστορία που έγραψε για να μας τρομάξει.

- Μπαίνοντας στο «διεστραμμένο» μυαλό του Scott Sigler ανακάλυψα έναν κόσμο αίματος, δέους και τρόμου. Πώς είναι ο κύριος Sigler στην καθημερινότητά του; Ενας απλός άνθρωπος;

Δουλεύω σκληρά, είμαι ένας εργάτης. Δεν είμαι σίγουρος ότι συγκαταλέγομαι στους απλούς ανθρώπους.

- Τι είναι πιο τρομακτικό; Ενα μικροσκοπικό τρίγωνο που μεγαλώνει μέσα σου, ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι σου ή ένας σεισμός; Γιατί αυτό;

Για μένα, κάτι μέσα στο σώμα σου το οποίο δεν μπορείς να σταματήσεις είναι ο μεγαλύτερος τρόμος όλων. Οσα περισσότερα μαθαίνεις για τη βιολογία, τόσο πιο τρομακτικό γίνεται. Το σώμα μας είναι σαν ένα αυτοσυντηρούμενο σύμπαν, με μικροσκοπικές μάχες να δίνονται κάθε δευτερόλεπτο της μέρας. Το να σκέφτεσαι ότι το φυσιολογικό είναι αυτές οι μάχες να γίνονται ανεξάρτητα από τη θέλησή σου, είναι τρομακτικό. Ο καρκίνος είναι το τέλειο παράδειγμα. Είναι πραγματικός. Μερικές φορές μπορεί να καταπολεμηθεί, αλλά μερικές όχι, απλά σου λένε ότι κάτι μεγαλώνει μέσα σου και πρόκειται να σε σκοτώσει και δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να μπορείς να κάνεις. Και σε αντίθεση με το όπλο στο κεφάλι σου, θα σε σκοτώσει αργά!

- Ποιος χαρακτήρας από τον «Ιό» θα ήθελες να είσαι και ποιον χαρακτήρα θα ήθελες να δεις στο βιβλίο ενός άλλου συγγραφέα; Ισως τον Ντιου Φίλιπς στον «Δράκουλα» του Bram Stoker;

Θα ήθελα να είμαι ο Ντιου Φίλιπς γιατί έζησε μια γεμάτη ζωή και είδε πολλά πράγματα. Υπηρέτησε την πατρίδα του με πολλούς τρόπους. Ασχετα από το σύστημα αξιών του, συνήθως πράττει αυτό που θεωρεί σωστό. Οσο για το να βάλω έναν χαρακτήρα σε μια άλλη ιστορία, θα ήθελα πολύ να δω τον Πέρι Ντόσει στο «Cujo» του Stephen King. Θεωρώ ότι η σύλληψη του «Cujo» ήταν ευφυής, με το γιγαντιαίο, φιλικό σκυλί της οικογένειας να μετατρέπεται σε μηχανή θανάτου εξαιτίας της λύσσας (και πάλι υπήρχε εκείνος ο εσωτερικός, βιολογικός πόλεμος που προξενεί τρόμο). Ο Cujo έσπειρε πανικό στην οικογένεια, αλλά το να δεις κάποιον με το μέγεθος του Πέρι (σημείωση: παίχτης του football) και τη στραβωμένη φάτσα του να αντιμετωπίζει ένα εκατό κιλών λυσσασμένο σκυλί Αγίου Βερνάρδου θα είχε πολύ ενδιαφέρον.

- Πόσο απαιτητικό και χρονοβόρο είναι το να γράφεις ένα βιβλίο και πόση έρευνα χρειάζεται;

Γράφοντας ένα από τα βιβλία μου είναι ολοκληρωτική διαδικασία. Δεν ξέρω πως είναι για τους άλλους συγγραφείς, απλά ξέρω ότι για μένα είναι μια μακρά αλυσίδα από μέρες που δουλεύω 14 με 18 ώρες, ώστε να καταγράψω την κύρια ιστορία. Τώρα πλέον που γράφω επαγγελματικά, υπάρχουν σκληρές διορίες που πρέπει να τηρήσω. Μπορώ είτε να διαλέξω να δουλεύω φυσιολογικά, οχτώ ώρες την ημέρα και να συμβιβάζομαι στην ποιότητα της ιστορίας εξαιτίας των διοριών ή μπορώ να δουλεύω δύο βάρδιες την ημέρα και βασικά να διπλασιάζω το χρόνο που αφιερώνω σε κάθε βιβλίο. Το να δημιουργήσω μια κεντρική ιδέα μπορεί να χρειαστεί ένα μήνα, μπορεί δέκα χρόνια. Δεν το ξέρω μέχρι όλα τα στοιχεία να ενωθούν και να μου δώσουν έναν σκελετό, που πάνω του θα τοποθετήσω πλοκή και χαρακτήρες. Μόλις έχω τον σκελετό, θα μου πάρει περίπου ένα μήνα για να ολοκληρώσω την πρώτη γραφή (draft). Μετά από αυτό θα συνεχίσω να το δουλεύω αδιάκοπα για έξι εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι χαρακτήρες εξελίσσονται και αρχίζουν να κάνουν πράγματα που δεν τους τα έχω υπαγορεύσει εγώ, δρουν έξω από το πλάνο μου. Οταν αυτό συμβαίνει γνωρίζω ότι είμαι στο σωστό δρόμο – όταν οι χαρακτήρες αντιδρούν σαν αληθινοί άνθρωποι και αρνούνται να μπούνε στο στοιχειωμένο σπίτι, αυτό είναι κάτι καλό. Παρ’ όλα αυτά σε αναγκάζει να δουλέψεις την πλοκή ξανά και ξανά. Καταθέτω το πρώτο draft και συνήθως παίρνω δύο ακόμα εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων πραγματοποιώ μια πιο ενδελεχή έρευνα στα στοιχεία της πλοκής. Η έρευνα είτε ενισχύει ό,τι έχω, είτε με αναγκάζει να κάνω επιπλέον αλλαγές στην πλοκή. Μετά, το πρώτο draft επιστρέφει απ’ τον εκδότη και έχω έναν μήνα για να γράψω το δεύτερο. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι το τέταρτο draft και κάπου εκεί καταλήγουμε σε βιβλίο. Πριν αρχίσω να δουλεύω με τις εκδόσεις Crown, συνήθως έκανα δέκα με δεκαπέντε drafts πριν θεωρήσω το βιβλίο ολοκληρωμένο. Εχοντας τώρα επαγγελματίες επιμελητές, πραγματικά βοηθάει στο να επισημάνεις τις αδυναμίες νωρίς, γεγονός που μειώνει το συνολικό χρόνο συγγραφής. Επίσης έχοντας αποκτήσει εμπειρία, βελτιώνομαι κι εγώ στον εντοπισμό προβλημάτων. Ολο αυτό σημαίνει ότι χρειάζομαι έξι με εννιά μήνες για να γράψω ένα μυθιστόρημα.

- Γιατί γράφετε τρόμο; Θα σκεφτόσασταν ποτέ να γράψετε ένα ρομαντικό μυθιστόρημα;

Υπάρχει συναίσθημα στο επικείμενο θρίλερ μου το «Ancestor», αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να γράψω ένα αμιγώς ρομαντικό μυθιστόρημα. Για μένα πρέπει να υπάρχει δράση, σασπένς και η απειλή του θανάτου ή του τραυματισμού για να ζωντανέψει ένα βιβλίο. Δεν διασκεδάζω ιδιαίτερα διαβάζοντας ρομάντζα, άρα δεν θα διασκέδαζα γράφοντας ένα.

- Το βιβλίο τελικά θα εξελιχθεί σε ένα ηλεκτρονικό γκάτζετ σαν το Kindle; Ή μήπως θα ελαχιστοποιηθεί σε ένα δύο αιώνες σε ένα απλό κείμενο στο twitter;

Νομίζω τα βιβλία μετεξελίσσονται σε ηλεκτρονικά. Τα χάρτινα βιβλία θα είναι ειδικές εκδόσεις, υψηλής ποιότητας, μια πολυτέλεια. Τα βιβλία συνδυάζονται με τα «έξυπνα τηλέφωνα» (smart phones, όπως το iphone και το blackberry) και διαβάζοντας σε ένα τέτοιο τηλέφωνο θα γίνει τόσο σύνηθες όσο το να άνοιγες ένα βιβλίο πριν πενήντα χρόνια. Επίσης θα δούμε αλλαγές στη διαμόρφωση. Τα audiobooks αναπτύσσονται και μπορείς επίσης να τα ακούσεις στο έξυπνο τηλέφωνό σου. Το κόστος παραγωγής ενός audiobook μειώνεται ραγδαία, κάνοντάς το προσιτό σε όλους τους συγγραφείς, ακόμα και τους ανέκδοτους. Αυτό σημαίνει ότι το έξυπνο τηλέφωνο σού παρέχει κλήσεις, internet, μουσική, audiobooks, e-books, mails, ημερολόγιο, κειμενογράφο και πρόσβαση σε social media, όλα στην ίδια συσκευή. Κανένα gadget ηλεκτρονικής ανάγνωσης δεν μπορεί να προσφέρει όλα αυτά. Ολα τα Kindle που πουλήθηκαν αντιπροσωπεύουν μόλις το 0,02% των έξυπνων τηλεφώνων που βρίσκονται ήδη στα χέρια χρηστών με τις πωλήσεις των τελευταίων να έχουν εκτιναχθεί.

- Ποια είναι η γνώμη σας για το παράνομο downloading; Υπάρχει αντίκτυπο στη λογοτεχνία;

Αυτό που αποκαλείτε «παράνομο downloading» εγώ το λέω «δωρεάν διαφήμιση». Ο συγγραφέας Cory Doctorow το έθεσε πολύ σωστά λέγοντας ότι «η πειρατεία δεν είναι ο εχθρός μου, η ασημότητα είναι». Οσο περισσότεροι άνθρωποι ακούνε για τις ιστορίες μου, τόσο περισσότεροι υπάρχει πιθανότητα να γίνουν πιστοί οπαδοί και να ξοδέψουν λεφτά σε έργα μου, γιατί γνωρίζουν ότι θα αγοράσουν κάτι με πραγματική αξία. Μέχρι σήμερα, οι εκδοτικοί οίκοι θεωρούσαν δεδομένο ότι θα πληρώσεις πριν πάρεις το προϊόν. Στο μέλλον αυτό θα αλλάξει, κυρίως γιατί οι καταναλωτές αγοράζουν προϊόντα που αποδεικνύονται σκουπίδια, αδύναμες ιστορίες στις οποίες ο συγγραφέας δεν δούλεψε αρκετά και δεν αφιέρωσε τον απαιτούμενο χρόνο. Εγώ δίνω δωρεάν όλες τις ιστορίες μου, κερδίζοντας αναγνωρισιμότητα στην αγορά – περισσότεροι άνθρωποι ακούνε το όνομά μου. Αυτό θα αποδώσει καρπούς σε πέντε με δέκα χρόνια όταν θα βγάζω το τρίτο και το τέταρτο βιβλίο μιας σειράς και ένα ποσοστό από αυτούς τους «πειρατές» θα έχει αγωνία για τη συνέχεια και θα την αγοράσει μόλις βγει. Αν είσαι ανοιχτός με τους πελάτες σου και διατεθειμένος να αφήσεις τις ιστορίες σου να μιλήσουν για τον εαυτό τους, δεν υφίσταται ο όρος «χαμένες πωλήσεις». Οι άνθρωποι που δεν πρόκειται να πληρώσουν για τις ιστορίες σου, δεν πρόκειται να πληρώσουν για τις ιστορίες σου, τελεία και παύλα. Αλλά μπορεί να κατεβάσουν ένα αντίτυπο, να τους αρέσει και μετά να μιλήσουν για σένα στον κύκλο τους. Με αυτόν τον τρόπο υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα με είχαν ακούσει ποτέ, αλλά τώρα ξέρουν θετικά πράγματα για μένα από όσα διαδίδονται στόμα με στόμα.

- Θα μοιραστείτε μαζί μας ένα καλό βιβλίο που διαβάσατε πρόσφατα;

Είχα την τύχη να διαβάσω το «7th Son: Descent» του J.C. Hutchins πριν την κυκλοφορία του (σημείωση: από τον Νοέμβριο στα ράφια των βιβλιοπωλείων στην Αμερική). Η ιστορία ακολουθεί εφτά κλώνους, που δεν ξέρουν ότι είναι κλώνοι. Είναι μέρος ενός μεγαλεπήβολου κυβερνητικού πειράματος, προγραμματισμένοι με αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, οι οποίοι αναμείχθηκαν με το πλήθος για να μελετηθούν οι αντιδράσεις τους. Η πλοκή ξεκινάει όταν ο πρωτότυπος άνθρωπος εξυφαίνει ένα σχέδιο για να ρίξει την αμερικανική κυβέρνηση. Οι εφτά κλώνοι χρησιμοποιούνται σαν δεξαμενή σκέψης, μιας και είναι οι μόνοι που σκέφτονται σαν τον ευφυή κακό. Το βιβλίο ήταν καλογραμμένο και αξιόλογο, το απόλαυσα.

- Πέντε απ’ τις αγαπημένες σας ταινίες τρόμου/ επιστημονικής φαντασίας;

1. Aliens 2. Predator 3. The Prestige 4. John Carpenter’s The Thing 5. Evil Dead II.

- Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σας σχέδια; Υπάρχουν συζητήσεις για κινηματογραφική μεταφορά του «Ιού»;

Ο «Ιός» επιλέχθηκε από τη Rogue Pictures, αλλά για την ώρα το σχέδιο δεν φαίνεται να προχωράει. Δεν υπάρχουν άλλα σχέδια, αλλά θα κυνηγήσω την προοπτική στο Χόλυγουντ αμέσως μόλις τελειώσω το «Ancestor».

- Η επόμενη ερώτηση είναι εύκολη. Γράψτε μια ερώτηση που θα θέλατε να απαντήσετε.

(Ερώτηση) Γιατί σκοτώνετε τους χαρακτήρες σας, ακόμα και τους πρωταγωνιστές;


(Απάντηση) Για μένα η χαρά της ανάγνωσης είναι η αγωνία του να μην ξέρεις τι θα συμβεί. Μερικές φορές μαντεύεις σωστά, μερικές φορές όχι, μερικές φορές δεν έχεις ιδέα. Αν διαβάζεις μια σειρά και γνωρίζεις ότι ο κεντρικός χαρακτήρας θα ζήσει επειδή υπάρχουν ακόμα τέσσερα βιβλία, αυτό αφαιρεί απ’ την αγωνία. Αν ο αναγνώστης δεν φαντάζεται ποιος μπορεί να πεθάνει από τη μια σελίδα στην άλλη, κάθε απειλή αποκτά ξεχωριστή δραματική σημασία. Με αυτό τον τρόπο βάζω τον αναγνώστη σε αναμμένα κάρβουνα, τους κρατάω ξύπνιους μέχρι να τελειώσουν το βιβλίο. Αν είναι μυθιστόρημα Sigler, τότε όλοι είναι αναλώσιμοι. Ολοι!

- Το τελευταίο είναι δύσκολο. Γράψτε μας μια μικρή ιστορία τρόμου σε 20 λέξεις.

«Με ανάγκασαν να το καταπιώ. Είχε τη γεύση ξινού γάλατος. Πόσο ακόμα μέχρι να μεταλλαχθώ; Ο Θεός ας με βοηθήσει!»


Ακολουθεί και το πλήρες κείμενο της συνέντευξης στα αγγλικά:

1) Entering Scott Sigler's twisted mind I discovered a world of blood, awe and terror. How is Mr. Sigler in his everyday life? Is he just another simple folk?

I'm a hard-working, blue-collar type. I'm not sure I qualify as simple folk, be

2) Which one is more scary? A tiny triangle that grows inside you, a gun pointed to your head or an earthquake? Why is that?

To me, something inside your body that you can't stop is the greatest terror of all. The more you learn about biology, the scarier it gets. Your body is like a self-contained universe, with microscopic battles going on every second of every day. To think that in the right circumstances, those battles will play out regardless of your will is frightening. Cancer is the perfect example. It's real. Sometimes it can be fought, but sometimes it can't, you're just told that something is growing inside you, it's going to kill you, and there is nothing you can do about it. And unlike the gun to your head, it's going to be slow.

3) Which character of "Infected" would you like to be and which character would you like to see in another author's book? Maybe Dew Phillips in Bram Stoker's Dracula?

I'd like to be Dew Phillips, because he's lived a full life and has seen many things. He's served his country in a number of ways. Regardless of his belief system, he's usually done what he considers to be the right thing. As for putting a character into another story, I'd love to see Perry Dawsey in Stephen King's "Cujo." I thought the concept of Cujo was brilliant, with the gigantic, friendly family dog turning into a death machine due to rabies (and there's that internal biological war causing terror again). Cujo wreaks havoc on his family, but to see someone of Perry's size and demeanor face off against a 200-pound rabid St. Bernard would be interesting to watch.

4) How consuming is writing a book, how long does it take and what amount of research is required?

Writing one of my books is all-consuming. I don't know how it is for other authors, I only know that for me, there are long strings of 14- to 18-hour days to get the major story down. Now that I'm writing professionally, there are hard deadlines that have to be met. I can either choose to work normal, eight-hour days and compromise on story quality due to time constraints, or I can work two "shifts" a day and basically double the amount of time I can put into the book. Coming up with a book concept can take a month, it can take ten years, I don't know until all the elements come together and give me a framework upon which to place plot and character. Once I have that framework, it takes me about a month to hammer out the first outline. After that, the first draft takes about six weeks of nonstop writing. During that time, characters develop and start to do things I don't want them to do, they act outside of my outline. When that happens, I know I'm on the right path -- when characters start to behave like real people and refuse to go into the haunted house, that's a good thing. However, it makes you re-work the plot over and over again. I submit the first draft and usually get a two-week reprieve, during which I do more detailed research on the plot elements. The research either bolsters what I have, or forces me to make more plot changes. Then the first draft comes back from the publisher, and I have a month to get through the second. Repeat as necessary through the fourth draft, and you have a book. Before I started working with Crown Publishing, I usually went through ten to fifteen drafts before I considered the book finished. Having professional editors really helps identify problems early, which reduces the overall production time. Also, I've been doing this long enough that I'm getting better at seeing problems early in the process. All these things together mean it takes me six to nine months to write a novel.

5) Why do you write horror? Would you ever consider writing a romantic novel?

There is romance in my upcoming horror-thriller ANCESTOR, but I don't think I could write a pure romance novel. There has to be action, suspense, and the threat of death or injury to make a book come to life for me. I don't really enjoy reading romances, so I wouldn't enjoy writing them.

6) Will book finally evolve to an electronic gadget like kindle? Or even diminish in a couple of centuries to a simple text through twitter?

I think books are going electronic. Paper books will become premium products. high-quality keepsakes that you buy to celebrate a work that resonates with you. Books are merging with smart phones, and reading on your smart phone will become a common as cracking open a book was fifty years ago. We're also looking at shifts in format. Audiobooks are growing, and you can listen to those on your smart phone as well. The cost of producing an audiobook is dropping dramatically, making it accessible to all authors, even unpublished authors. That means smart phones give you telephone, internet, music player, audiobook player, book reader, email, calendar, text and social media all in one device. No "book-reading gadget" can compete with that. All the Kindles sold amount to 0.02 percent of the smart phones already in customer hands, and smart phone sales are exploding.

7) What's your opinion about illegal downloading? Is there an impact on literature?

What you call "illegal downloading" I call "free advertising." Author Cory Doctorow summed it up best when he said "piracy isn't my enemy, obscurity is." The more people who hear my stories, the more people likely to become diehard fans that are happy to spend money on products because they know they are going to get quality for their money. Until now, publishing has expected you to give them money before you get the product. The future will change that, in no small part because consumers pay money for products that turn out to be crap, weak stories in which the author did not put in the proper amount of work and dedication. I give away all of my stories. That gives me greater market exposure, gets more people familiar with my name. That will pay off in five to ten years when I am putting out the third and fourth book in a series, and a percentage of those "pirates" can't wait for the story and are happy to pay for it when it first comes out. If you are open with your customers and willing to let your stories speak for themselves, there is no such thing as a "lost sale." People who aren't going to pay for your stories aren't going to pay for them, period. But they may download a copy, love the story, then talk to people in their social circle -- now I have people who wouldn't have heard about me getting a positive, word-of-mouth endorsement.

8) Will you share with us in brief, a good book that you read recently?

I was able to do an advance reading of 7th SON: DESCENT by JC Hutchins. The book comes out in America in November, 2009. The story follows seven clones who do not know they are clones. They are all part of a vast government experiment, created, programmed with memories of a childhood, then sent out into the world to see what happens. The suspense comes in when the original person, the real person, begins a plot to bring down the American government. The seven clones are rounded up and used as a think-tank, because they are the only ones that can truly think like the highly intelligent villain. The book is well-paced and well-written, I enjoyed it.

9) A top five of your favorite horror/sci-fi movies?

1. Aliens
2. Predator
3. The Prestige
4. John Carpenter's The Thing
5. Evil Dead II

10) What are your future writing plans? Are there any talks about an "Infected" movie?

INFECTED was optioned by Rogue Pictures, but it looks like that option will expire. There are no plans right now, but I'll be going after Hollywood very soon after ANCESTOR is finished.

11) (The next one is simple. Write a question you would like to answer and then write the answer.)

Why do you kill your characters, even your main characters?

To me, the joy of reading is the suspense of not knowing what will happen. Sometimes you guess right, sometimes you don't, sometimes you have no idea. If you're reading a series and you know the main character will live because there are four more books, that takes away some of the suspense. If the reader has no idea who's going to live from one page to the next, every threat takes on greater dramatic significance. That's how I put people on the edge of their seat, how I make them stay up all night to finish. If it's a Sigler novel, everyone is expendable. Everyone.

12) And the last one is rather tricky. Will you write for us a horror flash fiction in 20 words?

They made me swallow it. Tasted like a sour milk. How much longer until I change? God help me.