Όπως έγραψα και στην παράλληλη ανάρτηση στο ιστολόγιο του Βασιλείου της Αράχνης, βρίσκομαι στα starbucks της Κοραή, πίνω καφέ, γράφω στον υπολογιστή και έχω δίπλα μου τον Κοράκι σε Άλικο Φόντο.
Ταξιδεύοντας με το λεωφορείο χθες το βράδυ από Γιάννενα, διάβασα τον Βομβιστή του Παρθενώνα του Χρήστου Χρυσόπουλου, αλλά θα γράψω σε επόμενη ανάρτηση περισσότερα για αυτό το βιβλίο, γιατί το αξίζει.
Κατέβηκα στην Αθήνα για την πρώτη εκτύπωση βιβλίων των Βορειοδυτικών, του εκδοτικού οίκου που ίδρυσα μόλις αυτή την εβδομάδα με έδρα τα Γιάννενα. Στόχο έχω να φτάσουν καλά βιβλία στο κοινό, με οποιονδήποτε τρόπο, αν κάνετε μια επίσκεψη στη σελίδα, θα καταλάβετε.
Στα πολύ καλά που διάβασα αυτές τις μέρες, ήταν μία ακόμα εύστοχη ανάρτηση του Νίκου Σαραντάκου, σχετικά με τα κρύσταλλα και την τρόικα. Το ιστολόγιό του (Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία) είναι πραγματική πηγή θησαυρών.
Ενδιαφέρον έχει και ένα άρθρο των Πρωταγωνιστών για ένα πρωτότυπο γκρουπ στο facebook, το οποίο σας συνιστώ ανεπιφύλακτα: τα μέλη περιγράφουν σκηνές από αγνώστους που συνάντησαν σε μετρό ή λεωφορείο με ένα βιβλίο στο χέρι.
Επίσης, αν σας ενδιαφέρει η θεωρία της μουσικής, πρόσθεσα στους συνδέσμους το Metasound, του Δημήτρη Σαρρή.
Αυτά για την ώρα. Σύντομα με πολλά θέματα για συζήτηση, με την ηλεκτρονική κυκλοφορία του bookmarks.
υγ: Τον τίτλο τον έχω κλέψει από ένα κεφάλαιο του "1.000.000 στιγμές". Είναι το ένα από τα δύο μυθιστορήματα των βορειοδυτικών που θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες μέρες.
Τρέχουν διάφορες υποχρεώσεις για να ολοκληρωθούν οι βορειοδυτικές εκδόσεις, αλλά πάντα υπάρχει χρόνος για το καλό βιβλίο. Ένα που διάβασα τις τελευταίες εβδομάδες ήταν και ο Βασιλιάς Ίκελος, το πρώτο βιβλίο του Νίκου Καρακάση, ενός πολύ αξιόλογου συγγραφέα, τον οποίο είχα τη χαρά να γνωρίσω και προσωπικά.
Ο Νίκος Καρακάσης γεννήθηκε το 1969 στην Αθήνα και μεγάλωσε στις γειτονιές της Κυψέλης και του Νέου Κόσμου. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με τους υπολογιστές και σήμερα διευθύνει τη δική του εταιρεία πληροφορικής. Πλούσια κληρονομιά ο παππούς του Σταύρος Καρακάσης, γνωστός μουσικολόγος και Αλεξανδρινός ποιητής, και ο θείος του Κώστας Καρακάσης, καταξιωμένος συγγραφέας των ημερών μας. Αν θυμάστε, έναν χρόνο πριν είχα παρουσιάσει το βιβλίο του τελευταίου, "Βιολονίστας", το οποίο ήταν υποψήφιο και για το βραβείο αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ.
Ακούγοντας για πρώτη φορά κάποιος για τον Βασιλιά Ίκελο, δεν μπορεί παρά να σταθεί στο μυστηριώδες όνομα. Ίκελος, είναι μια αινιγματική οντότητα που προέρχεται από το πολύ μακρινό παρελθόν. Στην κοσμογονία του Οβίδιου, ο Μορφέας, ο Ίκελος και ο Φάντασος ήταν αδέρφια, αποκαλούνταν Όνειροι και εκτελούσαν διαταγές του πατέρα Ύπνου. Τα τρία αδέρφια απασχολούσαν το μυαλό των ανθρώπων όσο αυτοί κοιμούνταν και ενίοτε τους έστελναν μηνύματα που συνδέονταν με την πραγματικότητα. Βέβαια το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα δεν ασχολείται καθόλου με αυτή τη θεότητα, αλλά ο συγκεκριμένος μύθος αποτελεί μια αφορμή. Ο Βασιλιάς Ίκελος είναι ένα σύγχρονο νεοελληνικό μυθιστόρημα με πολλά συναισθηματικά στοιχεία, δολοπλοκίες και έντονα πάθη. Διαπραγματεύεται τη ζωή του Αλέξη Κ. ή μάλλον την ταραγμένη περίοδο της ζωής του η οποία ακολουθεί την απόφασή του να εγκαταλείψει μια σίγουρη καριέρα στο πολεμικό ναυτικό και να κατέβει στην Αθήνα για να κυνηγήσει τις φιλοδοξίες του. Ο Αλέξης δεν είναι ο τυπικά καλοκάγαθος και σωστός ηθικά χαρακτήρας, ούτε ένας αψεγάδιαστος ήρωας που η μοίρα και οι συγκυρίες τον κατατρύχουν. Είναι ένας ρεαλιστικός χαρακτήρας που καλείται να πληρώσει κυρίως για τα δικά του λάθη. Λίγο Σίσυφος, λίγο Ορέστης, λίγο Γιάννης Αγιάννης, είναι ένας ήρωας τον οποίο ο συγγραφέας δεν διστάζει να σκιαγραφήσει με γκρίζα χρώματα και δεν προσπαθεί να τον φτιασιδώσει. Αλλά ο Νίκος Καρακάσης ξέρει να τον συγχωρεί· άλλωστε αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο μήνυμα του βιβλίου. Παράλληλα με την ιστορία του Αλέξη, υπάρχει μία ακόμα αφηγηματική γραμμή η οποία έχει ξεκινήσει πριν μερικές δεκαετίες στην Ύδρα και περιστρέφεται γύρω από ένα οικογενειακό δράμα, το οποίο διαρκούσε για χρόνια σε ένα από τα αρχοντικά του σπιτιού. Με έναυσμα έναν παλαιικό πίνακα που ο Αλέξης συναντά κρεμασμένο σε ένα καφενείο, ο Αλέξης γνωρίζεται με τον μουγκό καφετζή Βαγγλή και οι δύο ιστορίες όχι απλώς διασταυρώνονται, αλλά πλέον μπλέκονται, γίνονται ένα κουβάρι, μια δίνη που τραβάει όλους τους ήρωες προς το ίδιο σημείο. Η πλοκή του βιβλίου είναι χωρισμένη σε τρία μέρη. Τρεις εποχές. Στο πρώτο μέρος ακολουθούμε τον Αλέξη, ο οποίος φτάνει στη μεγαλούπολη, ταλανιζόμενος ακόμα από το αν πήρε τη σωστή απόφαση ή όχι. Κάπου εδώ εισέρχεται στην υπόθεση μας ο Ίκελος και τα όνειρα που στέλνει στον Αλέξη, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του βιβλίου και για μένα το στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει. Ο Αλέξης βλέπει συνεχώς το ίδιο όνειρο, ένα όνειρο που επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται στον ύπνο του και κάθε φορά του αποκαλύπτει και μια μικρή συνέχεια. Είναι ένα όνειρο που τον βασανίζει γιατί ξεκάθαρα κρύβεται ένα νόημα πίσω από τις σουρεαλιστικές εικόνες του. Προσπαθεί να συνειδητοποιήσει την ερμηνεία του, αλλά είναι κάτι που θα καταφέρει προς το τέλος του βιβλίου, μαζί με τον αναγνώστη. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου η υπόθεση μεταφέρεται στην Ύδρα, όπου ο Αλέξης προσπαθεί να διεκδικήσει μια περιουσία, πρωταρχικά για ηθικούς λόγους. Εγκαταλείπει τη ζωή στην Αθήνα και αποφασίζει να χτίσει ξανά από το μηδέν. Μάχεται και διεκδικεί με τη βοήθεια νέων φίλων και τελικά φαίνεται να τα καταφέρνει, ώσπου φτάνουμε στο τρίτο μέρος όπου συναντούμε αλλεπάλληλες ανατροπές. Κάπου εκεί, προς το τέλος, θα αντιμετωπίσουμε το φιλοσοφικό δίλημμα του ντετερμινισμού, ένα ακόμα από τα πολύ δυνατά χαρακτηριστικά του Βασιλιά Ίκελου. Αν γνωρίζεις το μέλλον, τότε μπορείς να το αποτρέψεις; Και αν το αποτρέψεις, δεν σημαίνει ότι το αλλάζεις; Και ένα εξίσου ενδιαφέρων ερώτημα που τίθεται: Πώς γίνεται κάποιος σημαντικός; Αποκτώντας εξουσία; Πλούτη; Με το να γίνει χρήσιμος στην κοινωνία; Η γραφή του Νίκου Καρακάση είναι εξαιρετική, πολύ εμπνευσμένη θεωρώ δε, την επιλογή του συγγραφέα να προσδιορίζει με σαφήνεια μόνο τον τόπο, αλλά όχι το χρόνο. Τα γεγονότα που περιγράφονται θα μπορούσαν να διαδραματίζονταν πριν ένα χρόνο ή πριν μισό αιώνα. Ο Βασιλιάς Ίκελος είναι ένα βιβλίο που με ικανοποίησε απόλυτα ως αναγνώστη, νομίζω το διάβασα μέσα σε τρεις μέρες και σας το συστήνω. Για να κλείσω θα αντιγράψω ένα μικρό απόσπασμα:
«Κάθε όνειρο γεννιέται από τον απόηχο μιας ιστορίας που ζήσαμε και σε κάθε ιστορία που ζούμε φωλιάζει μέσα της ένα άλλο όνειρο. Αυτή είναι η δύναμη του ονείρου και αυτή είναι η αδυναμία του ανθρώπου. Τα όνειρα λυτρώνουν το μυαλό μας και υποσυνείδητα εξαντλούν την αντοχή της καθημερινότητάς μας, ανακατεύοντας χρώματα και αισθήσεις, ξεφτίζοντας τις έννοιες της φαντασίας και της πραγματικότητας».
Περισσότερα μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε στο blog του Νίκου Καρακάση.
υγ: Όπως θα παρατηρήσατε, στα δεξιά προστέθηκε banner των βορειοδυτικών, το οποίο οδηγεί στο επίσημο blog των εκδόσεων. Είναι υπό κατασκευή ακόμα, αλλά όσο περνούν οι μέρες, η εικόνα θα συμπληρώνεται. Όσοι φίλοι θέλουν μπορούν να μας αναζητήσουν και στο facebook.
υγ 2: Ξεκίνησα και τον Βομβιστή του Παρθενώνα, του Χρήστου Χρυσόπουλου. Μια πρώτη γεύση μπορείτε να πάρετε και στο blog του βιβλίου.
υγ 3: Ένα ακόμα εξαιρετικό άρθρο του Νίκου Σαραντάκου για τα σαφή κρύσταλλα και την τρόικα.
Λίγες μέρες έμειναν μέχρι τις διακοπές, ίσως κάνω την επόμενη ανάρτηση από το κάμπινγκ στο μακρινό Γύθειο, εκτός αν την τελευταία στιγμή αποφασίσω να μην πάρω το laptopμαζί (που δεν το νομίζω). Τώρα είμαι στο μπαλκόνι, γκρίζα σύννεφα έχουν μαζευτεί πάνω απ’ τα Γιάννενα και σε λίγο ελπίζουμε να βρέξει. Έχοντας λίγη ώρα μέχρι τη νεροποντή, ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση σε μερικά βιβλία που πέρασαν από τα χέρια μου τις τελευταίες εβδομάδες.
Κρυφτό, Jack Ketchum, εκδ. Λογείον
Κάνει ζέστη, άρα θα είναι ευχάριστο να παγώσει το αίμα στις φλέβες σας και έτσι καταλήγουμε στο «Κρυφτό» του Αμερικάνου μετρ του είδους Jack Ketchum (στον οποίο κλασικά έχει απονείμει εύσημα ο Στέφεν Κινγκ). Το «Κρυφτό» δεν είναι γνήσιο σπλάτερ με κομμένα κεφάλια, μανιακούς δολοφόνους, εκρήξεις αδρεναλίνης και μπόλικο σασπένς. Θα έλεγα ότι είναι μια χαμηλών τόνων ιστορία, που καταλήγει βέβαια σε ένα τρομακτικό περιστατικό, στο οποίο εσκεμμένα δεν εστιάζει. Περισσότερο μου άρεσε γιατί το διάβασα ως μια νουβέλα ανάπτυξης χαρακτήρων, ένα δείγμα του πόσο μπορεί να εμβαθύνει ένας συγγραφέας πάνω στους ήρωές του. Καθώς οι σελίδες γυρνούσαν, πολλές φορές πήγε στο μυαλό μου ότι ήταν μια απλουστευμένη μορφή της "Μυστικής Ιστορίας" (Ντόνα Ταρτ, εκδ. Λιβάνη), ένα βιβλίο που είχα διαβάσει έπειτα από παρότρυνση της φίλης Δέσποινας και για αυτό την ευγνωμονώ. Έτσι θα σύστηνα το "Κρυφτό" όχι μόνο σε φανατικούς του τρόμου ή φανατικούς του δημοφιλούς συγγραφέα, αλλά και σε όσους θέλουν να διαβάσουν ένα καλό βιβλίο. Εντύπωση μού έκανε η προσεγμένη μετάφραση του Νίκου Ρούσσου, ενώ περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε και στο ιστολόγιο των εκδόσεων Λογείον.
Το διπλό όνειρο της γραφής, Χάρης Βλαβιανός - Χρήστος Χρυσόπουλος, εκδ. Πατάκη
Ένα βιβλίο που δεν είναι από έναν συγγραφέα (παρακάτω παρουσιάζω ένα ακόμα), αν και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μυθιστόρημα, αλλά με ένα έξοχο δοκίμιο περί συγγραφής. Ο Χάρης Βλαβιανός και ο Χρήστος Χρυσόπουλος -αμφότεροι βραβευμένοι από λογοτεχνικά περιοδικά και Ακαδημία Αθηνών-, αποφάσισαν ο ένας να βάλει την πένα και ο άλλος το μελάνι, προκειμένου να γράψουν έναν διαλογικό ταξίδι αναζήτησης του συγγραφικού ιδανικού. Στη διαδρομή συναντούν διαχρονικές μορφές της λογοτεχνικής ιστορίας, συνομιλούν με την ηχώ αποφθεγμάτων και οριοθετούν το πλαίσιο για μια ουτοπική τυποποίηση της γραφής. Επειδή, όμως μέσα στις γραμμές δεν χωράνε οι σκέψεις, οι συγγραφείς ξεφεύγουν, μπαίνουν σε ένα μπαλόνι που φουσκώνει με φαντασία και απογειώνονται με προορισμό της επιλογής σας.
Ποίηση, πεζός λόγος και φιλοσοφία μπλέκονται σε ένα έργο που δίνει συμβουλές χωρίς να γίνεται δασκαλίστικο και που σίγουρα θα κινήσει την περιέργειά σας. Παρ’ ότι με μια πρώτη ματιά δεν απευθύνεται σε όλους, το «διπλό όνειρο της γραφής» έχει τόσο ενδιαφέρον, που θα τολμήσω να το προτείνω και σε όσους αναζητούν ελαφρές επιλογές για την παραλία. Εννοείται, δε, ότι όποιος μεταφέρει τις σκέψεις του στο χαρτί, πρέπει να το διαβάσει πολύ προσεκτικά. Για εμένα σίγουρα μπήκε στη λίστα με τα αγαπημένα, ενώ μία δεύτερη γνώμη μπορείτε να πάρετε από τη Μαρία Τσουκανά και το 8ο τεύχος του Bookmarks. Παραθέτω και ένα όμορφο απόσπασμα:
9.4.2. Να μια σχετική στιχομυθία: Λούντβιχ Βιτγκενστάιν: "Πες μου, γιατί φαινόταν πιο εύλογο στους ανθρώπους ότι ο ήλιος γύριζε γύρω από τη γη, και όχι το ανάποδο;" Νόρμαν Μάλκολμ: "Προφανώς γιατί αυτό έβλεπαν στον ...ουρανό". Λούντβιχ Βιτγκενστάιν: "Μάλιστα. Και τι θα έβλεπαν αν η γη γύριζε γύρω από τον ήλιο;" (από την ταινία του Ντέρεκ Τζάρμαν "Βιτγκενστάιν", 1993)
Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Irvin Yalom, εκδ. Άγρα
Κατά πάσα πιθανότητα θα το έχετε διαβάσει και σίγουρα θα έχετε ακούσει να μιλούν για αυτό με πολύ κολακευτικά σχόλια- άλλωστε στη χώρα μας είχε κάνει μεγάλη επιτυχία. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να γράψω πολλά για τον πασίγνωστο ψυχολόγο Γιάλομ ή για το εγκεφαλικό παιχνίδι ασθενούς Νίτσε και γιατρού Μπρόιερ που εκτυλίσσεται με φόντο τη Βιέννη στα τέλη του 19ου αιώνα. Εξαιρετικός συγγραφέας, εξαιρετικό βιβλίο (τιμημένο με βραβείο κοινοπολιτείας, να το διαβάσετε οπωσδήποτε. Το καλό είναι ότι αν σας αρέσει, τότε υπάρχουν πολλά ακόμα βιβλία από τον ίδιο συγγραφέα για να βυθιστείτε χαρούμενοι.
Το μυθιστόρημα των 12, συλλογικό, Εμπειρία Εκδοτική
Από τον Νίτσε, στους αντίποδες. Είχα μεγάλη περιέργεια να διαβάσω το «12». Πρώτη φορά άκουσα για αυτή την προσπάθεια μέσω facebook και είναι ένα μυθιστόρημα που συνέθεσαν δώδεκα διαφορετικοί συγγραφείς. Ξεκίνησε μια ιστορία ο ποιητής Μίλτος Γήτας γράφοντας το πρώτο κεφάλαιο (και ουσιαστικά ο οργανωτής της προσπάθειας), συνέχισε η Παυλίνα Κωνσταντάρα στο δεύτερο και κάπως έτσι φτάσαμε μέχρι το δωδέκατο κεφάλαιο που είχε αναλάβει ο Δημήτρης Κωνσταντάρας, ο οποίος ήταν και ο επιμελητής. Ανάμεσά τους πέρασαν οι: Εύη Γνωστοπούλου, ο Βαγγέλης Αυγουλάς, η Ράνια Αηδώνη, η Μαρίνα Καρπόζηλου, η Χριστίνα Κόλλια, η Μαρία Κατούφα, η Ελίνα Οικονόμου, ο Μιλτιάδης Δημητρίου και η Ελένη Βασιλοπούλου.
Δεν γνωρίζω αν απ’ την αρχή υπήρχε ένας ολοκληρωμένος σκελετός της ιστορίας πάνω στον οποίο δούλεψαν οι δώδεκα συγγραφείς ή αν ο καθένας είχε απόλυτη ελευθερία να οδηγήσει την πλοκή εκεί που ήθελε. Διαβάζοντας το βιβλίο κατέληξα ότι έγινε το πρώτο, γεγονός που είχε δύο σημαντικές επιπτώσει, μία αρνητική και μία θετική. Η ιστορία του «12» είναι μελοδραματικών τόνων, τόσο ώστε θα μπορούσε να είναι και το σενάριο μιας, απίθανων συμπτώσεων, φτηνής τηλεοπτικής παραγωγής. Παρ’ όλα αυτά η ιστορία έχει συνοχή και τηρείται ένα βασικό ρακόρ (να δανειστώ ορολογία απ' την καρέκλα του σκηνοθέτη) κάτι που ομολογώ ότι δεν περίμενα. Γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι οι προσπάθειες ομαδικής συγγραφής είναι υπερβολικά (και ίσως αναίτια) απαιτητικές και πάντα θεωρούσα ότι το τελικό αποτέλεσμα δύσκολα μπορεί να σταθεί ως ολοκληρωμένο έργο. Το μυθιστόρημα των 12 καταφέρνει τουλάχιστον να κρατηθεί στα επίπεδα του βιβλίου. Μέτριου μεν, βιβλίου δε. Το 12 δεν μου άρεσε και για να υποστηρίξω τη γνώμη μου θα καταφύγω σε έναν χαρακτηριστικό διάλογο του βιβλίου μεταξύ δύο γυναικών σε ένα νεκροταφείο, όταν πλέον έχουν αποκαλυφθεί διάφορες απίθανες συνωμοσίες:
-Όποιος τολμήσει να αγγίξει το γιο μου θα τον θάψω με τα ίδια μου τα χέρια! Ζωντανό. Αν εσύ ζεις για να τον δεις ανάπηρο, εγώ ζω για να είμαι ο φύλακας-άγγελός του! Μόνο γι’ αυτό ζω! Μόνο γι’ αυτό!
Η Νίκη λυσσομανούσε ανυποχώρητη. Και η Ασπασία «χτύπησε». Άγρια.
-Να τον χαίρεσαι λοιπόν! Είναι λεβέντης! Αυτός σχεδίασε το ατύχημα που… σακατεύτηκε ο Θωμάς ΜΟΥ! Τα άκουσα όλα από την ντούμπλεξ συσκευή του τηλεφώνου εκείνο το τρισκατάρατο απόγευμα! Αλλά… αλλά… δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα. Όπως πάντα.
Η Ασπασία άδειασε. Έμεινε ένα μαύρο στοιχειωμένο ρούχο.
Η Νίκη τρέκλισε.
Η καρδιά της «έτριξε».
Έσκυψε μπροστά, σφίγγοντας τις γροθιές της πάνω στο στομάχι της. Σαν να ήθελε να προστατευθεί από μιαν απώλεια τελειωτική. Αόρατη και υπαρκτή μαζί.
Είδε απέναντί της την τρέλα της και το θάνατό της αντάμα.
Την προσκαλούσαν.
Της ζητούσαν να διαλέξει.
Της έταζαν λύτρωση.
Έψαξε απεγνωσμένα ένα οχυρό με πολεμίστρες.
Η εικόνα του Πέτρου ξετυλίχθηκε θριαμβευτικά μπροστά από το δίλημμα.
-Ψέματα! κραύγασε. Σαν να ανακάλυψε από την αρχή τον κόσμο.
-Δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα… τίποτα… τίποτα… τίποτα… τίποτα!
Δεν πρόσθεσα ούτε ένα «τίποτα». Αλλά επίσης χαρακτηριστικό είναι προς το τέλος του βιβλίου μία έξυπνη μετα-παραδοχή ενός από τους δώδεκα. Ρωτάει ο ένας ήρωας τον άλλον: «Και τι δουλειά είχε ο Έκτορας στην τράπεζα την ώρα της ληστείας; Σε τι εξυπηρετούσε να βρίσκεται εκεί;». Και απαντάει ο άλλος με ειλικρίνεια: «Ανόητο το σενάριο και εκ των υστέρων μοιάζει εντελώς χαζό, αλλά έτσι έγινε».
Ελπίζω να μην έγινα πολύ αυστηρός, προσπάθησα με τα αποσπάσματα να αποδώσω την ατμόσφαιρα του βιβλίου. Παραδόξως το μόνο κεφάλαιο που με ικανοποίησε ήταν το τελευταίο του κυρίου Κωνσταντάρα. Ήταν καλογραμμένο και κατάφερε να δώσει ένα συγγραφικό επίχρισμα σε όσα είχαν προηγηθεί.
Τελικά αξίζει να αφιερώσετε χρόνο στο «12»; Εγώ το έκανα καθαρά από λόγους περιέργειας και δεν έμεινα ευχαριστημένος. Δυστυχώς δεν θα συγκαταλέγεται στα βιβλία που θα προτείνω σε φίλους. Όχι ότι είναι χειρότερο από βιβλία που κυκλοφορούν με το τσουβάλι στις μέρες μας και κατακλύζουν τις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Πάντως μπορεί και για την αρνητική μου γνώμη να φταίει και ότι οι αναγνωστικές μου προτιμήσεις είναι διαφορετικών προσανατολισμών. Αν όμως σας αρέσουν τα best seller με πολλές βροχές, αγάπες, τσιγάρα, ποτάμια, χωρισμούς, σουίτες κλπ, μπορεί να αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.
Αυτά τα γλυκόπικρα για σήμερα. Αν διψάτε για περισσότερες κριτικές ή ψάχνετε περισσότερες προτάσεις, θα πρότεινα να συνεχίσετε την ανάγνωση στο «Διαβάζοντας», το άρτιο βιβλιοφιλικό ιστολόγιο της Κατερίνας Μαλακατέ. Σας χαιρετώ, πηγαίνω να ετοιμάσω βαλίτσες και να διαλέξω δύο βιβλία για να πάρω μαζί μου. Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε θα έχω φέρω μαζί μου και την Άννα Νιαράκη να σας συστήσω, να μιλήσουμε για το "Τετράδιο Πειραμάτων" και ζώδια.
ΥΓ: Και ναι, όχι απλώς βρέχει, αλλά μια μίνι θεομηνία με κεραυνούς και χαλάζι αποφάσισε να καταστρέψει την Ήπειρο.
