Ωριμότης Μηδέν, Μόλις ξύπνησα, Muzine Stock - DJ Set & Party!

Όλα τα παραπάνω, αύριο Παρασκευή στις 8 το βράδυ στο Barhelona (Εμ. Μπενάκη 42, Αθήνα). Ο Νεκτάριος Λαμπρόπουλος είναι ο εκδότης της Χαραμάδας, του εκπληκτικού μουσικού περιοδικού Muzine και καλός φίλος. Όσοι είστε αναγνώστες των Σελίδων θα τον έχετε γνωρίσει και από τις μουσικές εκπομπές που κάνει μέσω του blog του, το Μόλις Ξύπνησα.

Αύριο, με ευκαιρία την έκδοση του βιβλίου "Ωριμότης Μηδέν", θα σας περιμένει στο Barhelona για καλή λογοτεχνική παρέα και ξεχωριστή μουσική. Το Ωριμότης Μηδέν είναι μια συλλογή πολύ όμορφων ποιημάτων και μικρών κειμένων, που κυκλοφόρησε σε λίγα αντίτυπα και νομίζω ότι ήμουν ο πρώτος που το απέκτησε. (εδώ και η παρουσίαση που έκανε στο paraskinio.gr ο συγγραφέας Δημήτρης Νίκου)

Βρείτε το σχετικό event στο facebook για το πάρτι και αναζητήστε περισσότερα καλά βιβλία από τη Χαραμάδα, όπως αυτά που έχω κατά καιρούς προτείνει: Το ραντεβού της Θεσσαλονίκης, Δι άρλεκιν πάροντι, 100 μέτρα κάτω από το γέλιο.

Δημήτρης Γκιούλος - Δι Άρλεκιν Πάροντι

Η συλλογή ιστοριών του Δημήτρη Γκιούλου "Δι άρλεκιν πάροντι" κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες από τις εκδόσεις Χαραμάδα (εδώ η σελίδα του βιβλίου στο facebook). Όπως καταλαβαίνετε από τον τίτλο και το εξώφυλλο, ο βασικός άξονας των διηγημάτων φαίνεται να είναι η παρωδία, αλλά σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης (κλισέ έκφραση, το ξέρω) έρχονται στην επιφάνεια θέματα κοινωνικά με έμφαση στην πολιτική.

Το Δι άρλεκιν πάροντι (και άλλες καταστάσεις...) είναι από τα πολύ καλά βιβλία που διάβασα τον τελευταίο καιρό και το προτείνω ανεπιφύλακτα είτε θέλετε να διαβάσετε κάτι στην παραλία, είτε στο λεωφορείο, είτε το απόγευμα με καφέ στο μπαλκόνι σας για να προβληματιστείτε.

"Τη βοήθησε να βγάλει το παλτό του. Της το είχε δώσει για να μην κρυώνει. Και της ζήτησε να του μιλήσει, να του πει την ιστορία της. Και αυτή του μίλησε. Για ώρες ολόκληρες του μιλούσε. Και έκλαψαν και πάλι, ξανά. Και της μίλησε κι αυτός με δάκρυα στα μάτια και της είπε πως έβγαινε κάθε απόγευμα με τον οδηγό της λιμουζίνας και την έψαχνε για ώρες ολόκληρες, ακόμα και μήνες μετά την εξαφάνισή της. Της είπε για τις αποτυχημένες προσπάθειες να την ξεχάσει και πως πια συνειδητοποίησε πως στο πρόσωπο της μέλλουσας γυναίκας του, είχε βρει μια κακοτυπία της. Και έκαναν έρωτα, και ήταν όμορφα καθώς τελείωναν μαζί για πρώτη φορά σαν ένα. Και έπειτα την πήδηξε ακόμα μία φορά.Και ένιωθαν σαν να ήταν έτσι για πάντα. Είχαν ξεχάσει τις πρότερες ζωές τους. Και τότε της το 'πε: "Δεν θα παντρευτώ!"

Νομίζω πήρατε μια ιδέα για τις προθέσεις του συγγραφέα. Για να μην σας κουράσω περισσότερο με αόριστες θεωρητικές αναλύσεις που δεν ταιριάζουν καθόλου με το πνεύμα του βιβλίου, ζήτησα από τον Δημήτρη να απαντήσει σε εννιά ερωτήσεις. Ακολουθούν όσα προέκυψαν απ' τη διαδικτυακή μας συνάντηση.

Πες μας δυο λόγια για σένα. Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία, ποιο ήταν το τελευταίο τραγούδι που άκουσες και τι πράγματα έχεις αυτή τη στιγμή στην τσέπη σου.
Λοιπόν είμαι αυτό που η Κα Διαμαντοπούλου και άλλοι θα χαρακτήριζαν "αιώνιος φοιτητής" στο Μαθηματικό της Πάτρας, από κει και έρα έχω δουλέψει σε πολλά αντικείμενα κατά καιρούς, ενώ σα χόμπυ έχω τη φωτογραφία (έχω κάνει και κάποιες επαγγελματικές δουλειές και πάνω σε αυτή), τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, το διάβασμα και το γράψιμο. Δε θα σου απαντήσω ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία-δε μπορώ να σου απαντήσω σ'αυτή την ερώτηση μιας και δεν είναι κάτι στατικό-, αλλά θα σου πω ποια ταινία είδα πρόσφατα και μου άρεσε πολύ-το super 8 του J.J.Abrahams, ένας φόρος τιμής στα παιδικά μας χρόνια..., όσο για το τελευταίο τραγούδι, είμαστε σε καιρούς εξέγερσης, αλλά ακόμα ψάχνουμε το soundtrack της-radiohead,wolf at the door...και η τσέπη μου δεν έχει τίποτα..πάντα τις αδειάζω όταν μπαίνω σπίτι!

Πόσο διαφορετική είναι μια παρωδία σε σχέση με ένα "κανονικό" βιβλίο; Προσφέρεται το είδος για να εκφράσεις μια ξεκάθαρη ιδεολογική στάση;
Μια παρωδία απλά είναι το είδωλο μιας αληθινής ιστορίας περασμένο από παραμορφωτικό καθρέπτη, πολλές φορές βέβαια μια παρωδία είναι και η ίδια η ζωή. Δεν ξέρω κατά πόσο προσφέρεται το είδος, αλλά εμένα μου βγαίνει αυθόρμητα και το θεωρώ απόλυτα εύχρηστο¨μέσο" για να περάσεις αυτά που αισθάνεσαι...

Το βιβλίο σου κάνει πολιτική; Εσύ τι μηνύματα θέλεις να περάσεις;
Δεν προσπαθεί.γράφω συνειρμικά, και μέσα από το γράψιμο μου, βλέπω και τις απόψεις μου για τον κόσμο, αλλά όχι δεν είναι κάτι σκόπιμο, απλά ίσως να μη μπορώ να γράψω αλλιώς. Πάντως σε μια εποχή που ο κοινωνικός πόλεμος διεξάγεται τόσο σφοδρά είναι αυτοκτονία για κάποιον να μην έχει διαλέξει πλευρά.

Θα ήθελες να εκνευρίσεις κάποιους με το Άρλεκιν Πάροντι;
Δε νομίζω πως όλοι είναι δυνατό να κατανοήσουν ούτε το ύφος, ούτε το χιούμορ, αλλά ούτε και τις απόψεις μου (άλλωστε δεν έγραφα για να τα εκδοθούν-απλά συνέβει), αλλά ναι, θα ήθελα κυρίως να "πειράξει" τη γενιά του Πολυτεχνίου που μας έφερε στο σημερινό χάλι, αλλά να ταρακουνήσω και λίγο τη δικιά μου γενιά η οποία δείχνει απούσα...

Μια ερώτηση που θα ήθελες να σου κάνουν; (μαζί με την απάντησή της) Αγαπημένος προορισμός διακοπών-μέχρι πρόσφατα θα σου απαντούσα Ικαρία, αλλά τώρα έχω καταλάβει πως ούτε το ταξίδι ούτε ο προορισμός δεν έχουν σημασία αν δε τα μοιράζεσαι με ανθρώπους που εκτιμάς και σε εκτιμάνε..Πάντως έχω ως όνειρο ζωής και ένα ταξίδι στη Λατινική Αμερική.

Τι βιβλία διαβάζεις; Θα ήθελες να μοιραστείς μερικές προτάσεις;
Μου αρέσει πολύ ο Χρόνης Μίσσιος, ο Σαραμάγκου, ο Χρηστίδης, ο Μπουκόφσκι και ο Κωστάκης Ανάν..μου αρέσει να διαβάζω πολιτικά αλλά και ιστορικά βιβλία, βιβλία δρόμου, αλλά τελικά αυτό που μου αρέσει-νομίζω- να διαβάζω, είναι βιβλία που αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση αισιοδοξίας. Ναι, δεν πρόκειται να πάνε όλα καλά, αλλά εντάξει εμείς θα το παλέψουμε, έτσι, λίγη αισιοδοξία γαμώτο!

Ζεις στην Πάτρα. Θα τη χαρακτήριζες βιβλιούπολη;
Δε νομίζω κρίνοντας από το δικό μου φιλικό περιβάλλον, αλλά και γενικά απο την αίσθηση που υπάρχει για την πόλη αν και δε μου αρέσουν οι γενικεύσεις.

Να μαντέψω ότι δεν συμπαθείς τα άρλεκιν ως είδος. Πιστεύεις ότι υπάρχουν καλά και κακά είδη λογοτεχνίας;
Υπάρχουν καλά και κακά βιβλία.Από κει και πέρα, ναι, σε κάποια ήδη-πχ Άρλεκιν, είναι δύσκολο να γραφεί κάτι αξιόλογο μιας και η ποιότητα γραφής δεν είναι ούτως ή άλλως ο στόχος του/της συγγραφέα.

Ποιοι διαβάζουν στην Ελλάδα;
Δεν είναι απαραίτητα το ποιοι διαβάζουν. Και γω διαβάζω, αλλά πιθανότατα, άλλα διαβάζω και άλλα καταλαβαίνω. Η υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν και δεν μπαίνουν στη διαδικασία να επεξεργαστούν και ακόμα ακόμα να αμφισβητήσουν αυτό που διαβάζουν. Πάντως ακόμα και έτσι, είναι πολύ λίγοι οι βιβλιοφάγοι..

Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, μέρος 2ο

Και σήμερα και όλες τις μέρες.

*τα σχετικά events για την Αθήνα και τα Γιάννενα
**επίσης οι εκδόσεις Χαραμάδα γιορτάζουν απόψε τα πέντε τους χρόνια

Αργά κυλάει ο χρόνος

Οι πρώτες μέρες του Αυγούστου κυλάνε απελπιστικά αργά- το λέει και ο τίτλος της ανάρτησης. Γράφω ελάχιστα, αλλά ταυτόχρονα επεξεργάζομαι διάφορες ιδέες για ένα βιβλίο που κυοφορώ στο μυαλό μου (κλεμμένη φράση από τον Νίτσε). Ετοιμάζομαι και για διακοπές, εκτός απροόπτου κάμπινγκ στη μακρινή λακωνική Μάνη. Ετοιμάζομαι και για άλλα μεγαλεπήβολα σχέδια που από Σεπτέμβριο περιλαμβάνουν πολλές σελίδες για άλλες σελίδες.
Από χθες διαβάζω επιτέλους το "Όταν έκλαψε ο Νίτσε" και έχω απορροφηθεί απόλυτα στον κόσμο της θεραπευτικής ψυχολογίας. Τα μυθιστορήματα που διαβάζω συνήθως τα κατατάσσω σε τρεις κατηγορίες. Αυτά που θα ήθελα να έχω γράψει, αυτά που θα μπορούσα να έχω γράψει και αυτά που δεν θα ήθελα να έχω γράψει. Προφανώς το βιβλίο του Γιάλομ ανήκει στην πρώτη και ίσως θα πρέπει να εφεύρω και μία καινούργια, υψηλότερα βαθμίδα για να το τοποθετήσω. Στον αντίποδα οφείλω να κατατάξω το "12", ένα μυθιστόρημα που έγραψαν δώδεκα διαφορετικοί συγγραφείς και κυκλοφόρησε φέτος από Εμπειρία Εκδοτική. Πολλές αδυναμίες, αλλά περισσότερα θα γράψω σε επόμενη ανάρτηση.
Σπάνια παρουσιάζω ποίηση, αλλά σήμερα έχω μια καλή αφορμή για να ρίξω όμορφες λέξεις στην καθημερινότητά σας. Μόλις κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή της Άννας Νιαράκη με τίτλο "Τετράδιο Πειραμάτων", από τις εκδόσεις Χαραμάδα.
Η Άννα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και τα ποιήματά της υπόσχομαι ότι θα σας κρατήσουν τέλεια συντροφιά. Μια πρώτη επαφή με την Άννα μπορείτε να κάνετε διαβάζοντας το ιστολόγιό της, την "Αντι-ποίηση", όπου θα βρείτε αναρτημένα και πολλά απ' τα ποιήματά της. Θα επανέλθω αφού ζητήσω απ' την ίδια να μας μιλήσει λίγο για τον εαυτό της και τα πνευματικά τέκνα της.

Bookmarks 09

Open publication - Free publishing - More pliotas

Καλοκαιρινό Bookmarks για όσους κουβαλάνε e-readers στην παραλία. Τι έχουμε στην ύλη; Κούντερα, Ποδόσφαιρο, muzine, ποίηση από Άννα Νιαράκη, συνέντευξη του Λευτέρη Σακκά, μια βόλτα σε ιστολόγια, σούπερ ήρωες από Νόρα Δημοπούλου, έναν σελιδοδείκτη μυρμήγκι, ημερολόγιο ανάγνωσης και ευανάγνωστα από Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο, ένα αφιέρωμα στον Dean Koontz, γνώμη τεσσάρων γνωστών εκδοτών για την κρίση, κριτικές για ελληνική και ξένη λογοτεχνία, bookΜarx, μια βόλτα στην Κωνσταντινούπολη, bookcrossing, προτάσεις από το poema και καλοκαιρινή ατζέντα για βιβλιοφιλικές περιπέτειες. Μην περιμένετε καθόλου, διαβάστε το πριν εξαντληθεί (σχήμα λόγου).
Ακολουθεί το editorial που έγραψα κατά τη διάρκεις του μουντιάλ.

Ο Μίλαν ο Κούντερα ή της Μίλαν ο Χούντελαρ;

Καλοκαίρι και ο λίβας σε συνδυασμό με το μουντιάλ δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αναγνώσεις. Εδώ και δέκα μέρες προσπαθώ να τελειώσω το «Λαμπρό Φεγγάρι» της Λίαν Χερν και στέκεται αδύνατο. Μία παίζει η Βραζιλία, μία ο Μέσι, μία τα λιοντάρια της Αγγλίας (ας μην τα απαξιώνουμε- τουλάχιστον δεν είναι τόσο χάλια όσο οι Γάλλοι), το μάτι συνέχεια γλιστράει προς τη Νότιο Αφρική. Και μετά το σφύριγμα της λήξης ξεκινάει να κάνει ζέστη, βγαίνεις από το σπίτι και νομίζεις ότι κάποιος έχει ξεχάσει ανοιχτό το φούρνο. Άρα οφείλεις να κατευθυνθείς προς την παραλία, να παίξεις εκνευριστικές ρακέτες και να βυθιστείς στην πλημμυρίδα.
Και αργά το βράδυ που νομίζεις ότι μπορείς να αναζητήσεις λίγη γαλήνη στις σελίδες του Κούντερα, έρχονται τα πάρτυ και τα ποτά να αποτελειώσουν οποιαδήποτε λογοτεχνική διάθεση. Μέσα σε αυτό το κλίμα πώς μπορεί κάποιος να τελειώσει το βιβλίο του; Μπορείτε εσείς να συγκεντρωθείτε μετά τη δεύτερη τεκίλα ή όταν οι βουβουζέλες ηχούν θριαμβευτικά για τα γκολ του Χούντελαρ;
Κι όμως. Είτε στην παραλία, είτε στο ημίχρονο απ’ τους αγώνες υπάρχει χρόνος για βιβλία (σε πάρτυ καλύτερα μην πάτε με βιβλίο, trust me on this one). Έρχομαι λοιπόν να κάνω προτάσεις που θα σας λύσουν τα χέρια, γιατί -ας μην κρυβόμαστε- στην παραλία ειδικά, το βιβλίο είναι ξεκάθαρα στιλιστική επιλογή. Καλό το «Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης» του Μίλαν, αλλά κανείς απ’ την παρέα σας δεν θα εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα αν το κουβαλήσετε μαζί με τα βατραχοπέδιλα. Κάποτε ήταν της μόδας ο Κώδικας (ομπρέλα και Ντα Βίντσι), φέτος έχει έρθει η ώρα να δημιουργήσετε δικό σας ρεύμα.
Πρώτη επιλογή: «Ψάχνοντας για Κοχύλια» της Ρόζαμουντ Πίλτσερ. Ο τίτλος τα λέει όλα. Αντί να τσαλαβουτάτε στην αμμουδιά για κοχύλια, εσείς θα τα αναζητάτε στις σελίδες του βιβλίου. Πάντως πέρα από το αστείο, το συγκεκριμένο βιβλίο σας το συστήνω ανεπιφύλακτα, είναι ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει.
Αναπληρωματική επιλογή: «Ο Γέρος και η Θάλασσα». Ναι, του παλιόφιλου Έρνεστ Χέμινγουει. Εκτός από τα λογοπαίγνια που μπορείτε να δημιουργήσετε με τον τίτλο, η νουβέλα είναι μικρή, ευκολοδιάβαστη και θα σας ανοίξει την όρεξη για ψάρια. Για την ακρίβεια και εγώ σε παραλία τη διάβασα- μόνο μειονέκτημα ότι δεν προσφέρει μεγάλη σκιά. Αν όμως πραγματικά βαριέστε και σας πιάνει πονοκέφαλος με το διάβασμα, πάρτε το μαζί σας και προσποιηθείτε ότι το ξεφυλλίζετε. Αν σας ρωτήσουν για την υπόθεση κανένα πρόβλημα: Ένας γέρος ψαράς έχει πολλές μέρες να πιάσει ψάρια. Πιάνει ένα μεγάλο αλλά του το τρώνε οι καρχαρίες. Αυτά.
Αν τώρα βλέπετε αγώνα έξω με φίλους, υπάρχει μια αξιοπρεπής επιλογή για το ημίχρονο ή το pregame. «Ο τυχερός αριθμός του Δόκτορος Μπου και άλλα καλοκαιρινά παραμύθια», του Λένου Χρηστίδη. Παρανοϊκό περιτύλιγμα για τέσσερα εξωφρενικά αστεία διηγήματα που περιλαμβάνουν και έναν ερασιτεχνικό αγώνα ποδοσφαίρου. Απλές, καθημερινές καλοκαιρινές ιστορίες ενός απλού, καθημερινού καλοκαιριού. Και αυτό από τα αγαπημένα μου. Πρέπει να κλείσω απότομα. Οι Οράνιε πατάνε το χορτάρι.