Aimé Degaré, της Ειρήνης Βακαλοπούλου

Το Aimé Degaré της Ειρήνης Βακαλοπούλου είναι ένα από τα κλασικά βιβλία που φέρνω πίσω από τη διεθνή έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης. "Κλασικά" όχι επειδή έχουν παλιώσει και κάποιοι έκριναν ότι θα αντέξουν στο χρόνο. "Κλασικά" επειδή είναι αξιόλογα και ποτέ δεν θα απογοητεύσουν τον αναγνώστη που ξέρει τι ψάχνει. (Θυμίζω ότι η περσινή περίπτωσή μου ήταν μια από τις καλύτερες νουβέλες που έχω διαβάσει ποτέ, το Ραντεβού της Θεσσαλονίκης, του Νικολά Βερντάν.)

   Επίσης, το Aimé Degaré είναι από εκείνα τα βιβλία που, αν δεν σας τα συστήσει κάποιος, είναι σχεδόν αδύνατον να τα βρείτε στο δρόμο σας. Δεν θα το δείτε σε κάποια μεγάλη διαφήμιση, αποκλείεται να το δείτε στα χέρια της Μενεγάκη και δεν πρόκειται να είναι στις λίστες με τα κρατικά βραβεία. 

   Είναι όμως ένα πολύ καλό βιβλίο για το είδος του. Μια σκοτεινή νουβέλα, με γραφή ηθελημένα πολυκαιρισμένη και έναν γοητευτικό, αποκρουστικό κεντρικό ήρωα ο οποίος αναζητάει την ευτυχία μέσα στα πιο απλά πράγματα. Σκληρό στα μάτια του ευκαιριακού αναγνώστη, αλλά συμπαγές και συμβολικό, θα αρέσει σε όσους ψάχνουν κάτι παραπάνω από απλή ψυχαγωγία σε ένα βιβλίο. 

   Θα διαβάσετε το Aimé Degaré σε ένα ταξίδι ή θα σας κρατήσει καλή συντροφιά σε μερικούς μοναχικούς καφέδες. Κυκλοφορεί σε χαμηλή τιμή από τις εκδόσεις ο Κήπος με τις Λέξεις, εδώ είναι η σελίδα του στη βιβλιονέτ και εδώ η ανακοίνωσή της παρουσίασής του σε λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη.

edit: Διαβάστε και τη σχετική ανάρτηση της Κατερίνας Μαλακατέ στο blog Διαβάζοντας.

Κάπου σε ξέρω, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Είναι 12 Αυγούστου, η ζέστη είναι τόσο πηχτή που κόβεται με το μαχαίρι, οι περισσότεροι έχουν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα, γενικά. Επίσης έχουν εγκαταλείψει δουλειές και υποχρεώσεις με προορισμό το όνειρο των διακοπών. Εγώ θα κυνηγήσω το δικό μου "όνειρο" από 16 του μηνός στην Εύβοια. Πάμε στα υπόλοιπα.

Το εξώφυλλο είναι πολύ σημαντικό για ένα βιβλίο, όπως αποδεικνύεται και στο ιστολόγιο Judge a book by its cover. Διάβασα χθες στο paraskhnio.gr την παρουσίαση που έκανε ο συγγραφέας Δημήτρης Νίκου για το βιβλίο "Κάπου περνούσε μια φωνή". Πρόκειται για την πρώτη κυκλοφορία σε βιβλίο μίας νουβέλας του Λαπαθιώτη, από τις εκδόσεις Ερατώ, σε επιμέλεια Νίκου Σαραντάκου (αναφερόμαστε στον Νίκο Σαραντάκο που γράφει τις Λέξεις που έχουν τη δική τους ιστορία, ένα από τα εξαιρετικά ιστολόγια εκεί έξω). Η παρουσίαση του Δημήτρη στο paraskhnio είναι πολύ καλή, όπως φαντάζομαι και το βιβλίο, ενώ μπορείτε να διαβάσετε πιο αναλυτικές πληροφορίες και στη σχετική ανάρτηση των Λέξεων. Εγώ από τον Λαπαθιώτη έχω κρατήσει ίσως τον αγαπημένο μου στίχο, το "και σιωπηλά, σαν τα βιβλία, το φως της μέρας κλείνει".




Το θέμα μας όμως είναι άλλο, αν θυμάστε: το εξώφυλλο ενός βιβλίου. Δεν ξέρω αν σας θύμισε κάτι η εικόνα στο Κάπου περνούσε μια φωνή, εμένα όμως μού θύμισε αμυδρά το εξώφυλλο από το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα, Κοπέλα που σε λένε Φίνι (εκδ. Λιβάνη, κυκλοφόρησε το 2010). Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι γενικά ο Λιβάνης έχει άσχημα εξώφυλλα και το συγκεκριμένο το θεωρώ από τα λίγα καλαίσθητα. Προφανώς είναι πίνακας ζωγραφικής χωρίς δικαιώματα (του Modigliani, Girl with braids) και τον χρησιμοποίησαν και οι δύο εκδοτικοί οίκοι. Φαντάζομαι και άλλοι θα έχουν παρατηρήσει την ταυτοπροσωπία, το ανεβάζω σήμερα περισσότερο ως λογοτεχνικό αστείο.