Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

αλτσχάιμερ trance - Στέργια Κάββαλου

Αυτή τη στιγμή που γράφω, στο Μουσείο Μπενάκη, διεξάγεται η τελετή απονομής λογοτεχνικών βραβείων του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. Ανάμεσα στα υποψήφια είναι και η συλλογή διηγημάτων Αλτσχάιμερ Trance της πρωτοεμφανιζόμενης Στέργιας Κάββαλου. (μάθετε περισσότερα για τα βραβεία διαβάζοντας τη συνέντευξη στα Νέα του διευθυντή του διαβάζω, Γιάννη Μπασκόζου)

Δεν ξέρω αν η Στέργια κέρδισε και νομίζω δεν έχει τόσο σημασία. Πιο σημαντικό είναι ότι έγραψε ένα πολύ καλό βιβλίο και για αυτό αποφάσισα να συζητήσουμε για τη συγγραφή, τα βραβεία, τα κλισέ, και να της ζητήσω να μας γράψει μια μικρή ιστορία.

Το Αλτσχάιμερ Trance είναι η κοφτερή ματιά της Στέργιας σε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως σύχρονος αθηναϊκός σουρεαλισμός. Εικόνες που θα δούμε κι εμείς αν ανοίξουμε το παράθυρό μας, αν αλλάξουμε κανάλια στην τηλεόραση, αν δούμε τυχαίες σκηνές στο δρόμο, αν κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Ηχηρή γραφή σχεδόν καταγγελτική, σπουδαίες ιδέες, άψογη δομή. Στο μέλλον θα δούμε πολλά και ενδιαφέρονται από τη συγγραφέα (η οποία ασχολείται και με το παιδικό παραμύθι και ήδη μας έχει δώσει την Κόκκινη Πινέζα, εκδ. Ιπτάμενο Κάστρο).

Στοιχεία για το Trance και κριτικές υπάρχουν στη σελίδα του Τετραγώνου, του εκδοτικού οίκου του Νίκου Μουρατίδη (αν είστε πιστοί αναγνώστες των σελίδων θα θυμάστε ότι πριν περίπου ένα χρόνο είχα παρουσιάσει την επίσης πολύ καλή Βραχονησίδα). Ο χρόνος όμως κυλάει, ας προχωρήσουμε στη συνέντευξη της Στέργιας.

Σε τι πρέπει να πιστεύει πολύ ένας συγγραφέας;

Εν αρχήν ην ο λόγος. Η λέξη «πιστεύω» με τρομάζει. Αν πρέπει να «πιστέψω» όμως σε κάτι αυτή θα είναι η παρατήρηση της παρόρμησης και της ησυχίας, οι άτσαλα γραμμένες μου σελίδες και οι μέρες που όλα θα γίνουν καλύτερα από καλά.

Πόσο από σένα είναι τα παραμύθια και πόσο το trance;

Όσο παιδί και ενήλικη είμαι αντίστοιχα. Δηλαδή πολύ και από τα δύο. Η κόκκινη πινέζα γυρίζει σε άξονα αγάπης, το trance σε άξονα λήθης και εγρήγορσης.

Ποια φράση κλισέ θα ήθελες να εξαφανίσεις για πάντα;

«Κάλλιο αργά παρά ποτέ» Τα πράγματα συμβαίνουν ΤΩΡΑ. Δεν υπάρχουν άλλοι χρόνοι με τόση δυναμική. Τα υπόλοιπα είναι για τις παρηγοριές.

Συνδέεις το έργο ενός συγγραφέα με την προσωπικότητά του;

Το έργο κάποιου δεν είναι ξεκομμένο από το μυαλό, τις συνήθειες και τις αδυναμίες του. Από την άλλη, δεν είναι πάντα αντιπροσωπευτικό. Ενδεικτικό, ναι. Οπότε σε αυτή την περίπτωση, θα ήθελα πολύ να γνωρίσω ανθρώπους τα έργα των οποίων αγαπάω. Οι περισσότερες τέτοιες συναντήσεις όμως κινδυνεύουν να είναι εξαιρετικά αμήχανες γιατί πάντα εσύ κάτι θα περιμένεις και ο άλλος πάντα όλα θα τα έχει ήδη πει ή θα ετοιμάζεται να το κάνει στο επόμενο έργο…

Τι γνώμη έχεις για τα λογοτεχνικά βραβεία;

Η λέξη «βραβείο» μού δημιουργεί αμηχανία. Δεν έχω καμία τέτοια εξοικείωση από παιδί σε μαθητικούς διαγωνισμούς, αθλητικές διαδικασίες και λοιπά. Πάντα με τρόμαζε ότι κάποιοι ντε και καλά πρέπει να βγαίνουν πρώτοι και κάποιοι άλλοι τελευταίοι. Τα λογοτεχνικά βραβεία φαντάζομαι πως τιμούν ανθρώπους που άγγιξαν μερίδα άλλων με τις λέξεις και τον κόσμο τους. Όμορφες είναι οι τιμές. Και η ελάχιστη αναγνώριση μπορεί να είναι πολύ ανακουφιστική. Σαν ένα μπράβο, ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο, μια αγκαλιά που γίνεται από παραπάνω από έναν ανθρώπους μαζί. Όμως δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Είμαστε όλοι και τα δύο σε κάθε περίπτωση της ζωής μας.

Για να λες ότι κατέχεις καλά ένα θέμα θα πρέπει να μπορείς να το εξηγήσεις στη γιαγιά σου. Εσύ πώς θα εξηγούσες το βιβλίο σου;

Τα βιβλία δεν μπορείς να τα εξηγήσεις. Απευθύνονται στην αισθητική και το συναίσθημα του καθένα ξεχωριστά. Με τη δική μου τη γιαγιά ήμουν τυχερή. Έχει το δικό της διήγημα στη συλλογή, «Αγία Μαρία» λέγεται. Διαβάζοντας αυτό, κατάλαβε ότι μιλώ για πράγματα που αγαπώ, που με πονάνε, που μου λείπουν, που τα παλεύω. «Πάλης αγώνας άγονος», θα ήταν ένας υπότιτλος για το Αλτσχάιμερ Trance.

Δυο λόγια για το νέο σου βιβλίο

Αρνητικό Δεκατρία ο τίτλος αυτού. Πρόκειται για δώδεκα συν μία επιστολές που «ανταλλάξαμε» με τη Μαίρη Γεωργίου. Δεκατρία του θανάτου και της ζωής γράμματα. Το ξεκινήσαμε τον Ιούλιου, μέσω μέιλ και ακριβώς γι αυτό. Για να βγει το καλοκαίρι. Γνωριστήκαμε μετά την ολοκλήρωσή του. Θα κυκλοφορήσει τους επόμενους μήνες από τις εκδόσεις ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ.

Θα ήθελα να μας γράψεις μια ιστορία σε έντεκα ακριβώς λέξεις.

Δεν έχεις την ελευθερία να δεχτείς κάτι που εγώ θεωρώ λάθος.

Πόσο δύσκολο ήταν να γράψεις μια ιστορία σε έντεκα ακριβώς λέξεις;

Δύσκολη είναι η παραπάνω φράση που έχει έρθει πάνω μου σαν κατηγορία-πραγματικότητα. Δύσκολο είναι να νιώθεις κάτι τόσο σωστό και ο άλλος/άλλοι να το βιώνουν λάθος. Κακή εφεύρεση η έλλειψη αμοιβαιότητας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: