Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Νίκος Καρακάσης - παρουσίαση στο Φλοράλ


Σας περιμένουμε σήμερα Δευτέρα στο Φλοράλ να μιλήσουμε για τα έργα του Νίκου Καρακάση, τα e-books και την αγανάκτηση γενικότερα.

*διαβάστε περισσότερα για τη Σιωπή της Πόλης εδώ και περισσότερα για τον Βασιλιά Ίκελο εδώ

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Οι Ναΐτες πετάχτηκαν δίπλα


Σήμερα το απόγευμα στις 7, σας περιμένουμε στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20, Γιάννενα). Μην φανταστείτε, για μπάλα θα μιλήσουμε κυρίως. Και λίγο για Ναΐτες.

*δυστυχώς στην πρόσκληση δεν χώρεσε το σχόλιο του Stephen King- αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τους Ναΐτες, διαβάστε και εδώ

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Game of Thrones στο Θυμωμένο Πορτραίο


Αν είστε Γιάννενα, απόψε στις 8 στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Καποδιστρίου 20), έχει ανταλλαγή βιβλίων, εισαγωγή σε φάνταζυ επιστραπέζια από την Κάισσα και προβολή επεισοδίων της εντυπωσιακής σειράς Game of Thrones*. Ουσιαστικά θα δημιουργήσουμε μία λέσχη βιβλίου, που θα προσπαθεί να συνδυάσει τη λογοτεχνία με πολλά και διάφορα- ιδέες ευπρόσδεκτες.

Λεπτομέρειες υπάρχουν και στο σχετικό event. Ελάτε να γνωριστούμε και μην ξεχάσετε να φέρετε ένα βιβλίο!

*εννοείται, θα ακολουθήσει συζήτηση

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

αλτσχάιμερ trance - Στέργια Κάββαλου

Αυτή τη στιγμή που γράφω, στο Μουσείο Μπενάκη, διεξάγεται η τελετή απονομής λογοτεχνικών βραβείων του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. Ανάμεσα στα υποψήφια είναι και η συλλογή διηγημάτων Αλτσχάιμερ Trance της πρωτοεμφανιζόμενης Στέργιας Κάββαλου. (μάθετε περισσότερα για τα βραβεία διαβάζοντας τη συνέντευξη στα Νέα του διευθυντή του διαβάζω, Γιάννη Μπασκόζου)

Δεν ξέρω αν η Στέργια κέρδισε και νομίζω δεν έχει τόσο σημασία. Πιο σημαντικό είναι ότι έγραψε ένα πολύ καλό βιβλίο και για αυτό αποφάσισα να συζητήσουμε για τη συγγραφή, τα βραβεία, τα κλισέ, και να της ζητήσω να μας γράψει μια μικρή ιστορία.

Το Αλτσχάιμερ Trance είναι η κοφτερή ματιά της Στέργιας σε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως σύχρονος αθηναϊκός σουρεαλισμός. Εικόνες που θα δούμε κι εμείς αν ανοίξουμε το παράθυρό μας, αν αλλάξουμε κανάλια στην τηλεόραση, αν δούμε τυχαίες σκηνές στο δρόμο, αν κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Ηχηρή γραφή σχεδόν καταγγελτική, σπουδαίες ιδέες, άψογη δομή. Στο μέλλον θα δούμε πολλά και ενδιαφέρονται από τη συγγραφέα (η οποία ασχολείται και με το παιδικό παραμύθι και ήδη μας έχει δώσει την Κόκκινη Πινέζα, εκδ. Ιπτάμενο Κάστρο).

Στοιχεία για το Trance και κριτικές υπάρχουν στη σελίδα του Τετραγώνου, του εκδοτικού οίκου του Νίκου Μουρατίδη (αν είστε πιστοί αναγνώστες των σελίδων θα θυμάστε ότι πριν περίπου ένα χρόνο είχα παρουσιάσει την επίσης πολύ καλή Βραχονησίδα). Ο χρόνος όμως κυλάει, ας προχωρήσουμε στη συνέντευξη της Στέργιας.

Σε τι πρέπει να πιστεύει πολύ ένας συγγραφέας;

Εν αρχήν ην ο λόγος. Η λέξη «πιστεύω» με τρομάζει. Αν πρέπει να «πιστέψω» όμως σε κάτι αυτή θα είναι η παρατήρηση της παρόρμησης και της ησυχίας, οι άτσαλα γραμμένες μου σελίδες και οι μέρες που όλα θα γίνουν καλύτερα από καλά.

Πόσο από σένα είναι τα παραμύθια και πόσο το trance;

Όσο παιδί και ενήλικη είμαι αντίστοιχα. Δηλαδή πολύ και από τα δύο. Η κόκκινη πινέζα γυρίζει σε άξονα αγάπης, το trance σε άξονα λήθης και εγρήγορσης.

Ποια φράση κλισέ θα ήθελες να εξαφανίσεις για πάντα;

«Κάλλιο αργά παρά ποτέ» Τα πράγματα συμβαίνουν ΤΩΡΑ. Δεν υπάρχουν άλλοι χρόνοι με τόση δυναμική. Τα υπόλοιπα είναι για τις παρηγοριές.

Συνδέεις το έργο ενός συγγραφέα με την προσωπικότητά του;

Το έργο κάποιου δεν είναι ξεκομμένο από το μυαλό, τις συνήθειες και τις αδυναμίες του. Από την άλλη, δεν είναι πάντα αντιπροσωπευτικό. Ενδεικτικό, ναι. Οπότε σε αυτή την περίπτωση, θα ήθελα πολύ να γνωρίσω ανθρώπους τα έργα των οποίων αγαπάω. Οι περισσότερες τέτοιες συναντήσεις όμως κινδυνεύουν να είναι εξαιρετικά αμήχανες γιατί πάντα εσύ κάτι θα περιμένεις και ο άλλος πάντα όλα θα τα έχει ήδη πει ή θα ετοιμάζεται να το κάνει στο επόμενο έργο…

Τι γνώμη έχεις για τα λογοτεχνικά βραβεία;

Η λέξη «βραβείο» μού δημιουργεί αμηχανία. Δεν έχω καμία τέτοια εξοικείωση από παιδί σε μαθητικούς διαγωνισμούς, αθλητικές διαδικασίες και λοιπά. Πάντα με τρόμαζε ότι κάποιοι ντε και καλά πρέπει να βγαίνουν πρώτοι και κάποιοι άλλοι τελευταίοι. Τα λογοτεχνικά βραβεία φαντάζομαι πως τιμούν ανθρώπους που άγγιξαν μερίδα άλλων με τις λέξεις και τον κόσμο τους. Όμορφες είναι οι τιμές. Και η ελάχιστη αναγνώριση μπορεί να είναι πολύ ανακουφιστική. Σαν ένα μπράβο, ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο, μια αγκαλιά που γίνεται από παραπάνω από έναν ανθρώπους μαζί. Όμως δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Είμαστε όλοι και τα δύο σε κάθε περίπτωση της ζωής μας.

Για να λες ότι κατέχεις καλά ένα θέμα θα πρέπει να μπορείς να το εξηγήσεις στη γιαγιά σου. Εσύ πώς θα εξηγούσες το βιβλίο σου;

Τα βιβλία δεν μπορείς να τα εξηγήσεις. Απευθύνονται στην αισθητική και το συναίσθημα του καθένα ξεχωριστά. Με τη δική μου τη γιαγιά ήμουν τυχερή. Έχει το δικό της διήγημα στη συλλογή, «Αγία Μαρία» λέγεται. Διαβάζοντας αυτό, κατάλαβε ότι μιλώ για πράγματα που αγαπώ, που με πονάνε, που μου λείπουν, που τα παλεύω. «Πάλης αγώνας άγονος», θα ήταν ένας υπότιτλος για το Αλτσχάιμερ Trance.

Δυο λόγια για το νέο σου βιβλίο

Αρνητικό Δεκατρία ο τίτλος αυτού. Πρόκειται για δώδεκα συν μία επιστολές που «ανταλλάξαμε» με τη Μαίρη Γεωργίου. Δεκατρία του θανάτου και της ζωής γράμματα. Το ξεκινήσαμε τον Ιούλιου, μέσω μέιλ και ακριβώς γι αυτό. Για να βγει το καλοκαίρι. Γνωριστήκαμε μετά την ολοκλήρωσή του. Θα κυκλοφορήσει τους επόμενους μήνες από τις εκδόσεις ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ.

Θα ήθελα να μας γράψεις μια ιστορία σε έντεκα ακριβώς λέξεις.

Δεν έχεις την ελευθερία να δεχτείς κάτι που εγώ θεωρώ λάθος.

Πόσο δύσκολο ήταν να γράψεις μια ιστορία σε έντεκα ακριβώς λέξεις;

Δύσκολη είναι η παραπάνω φράση που έχει έρθει πάνω μου σαν κατηγορία-πραγματικότητα. Δύσκολο είναι να νιώθεις κάτι τόσο σωστό και ο άλλος/άλλοι να το βιώνουν λάθος. Κακή εφεύρεση η έλλειψη αμοιβαιότητας.

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Καλημέρα και Αντίο - Αγγελική Σχοινά

Έχουν προκύψει πολλές ετοιμασίες τον τελευταίο καιρό και τρέχω για διάφορες δουλειές, και έτσι αύριο Σάββατο ελπίζω να έχει καλό καιρό για να απολαύσουμε ευχάριστο πρωινό καφέ στην πλατεία Πάργης. Έχω στα σκαριά και μια σειρά από συνεντεύξεις συγγραφέων, ενώ σύντομα θα έρθει και ο τρίτος μήνας της κατάταξης των λογοτεχνικών ιστολογίων.

Για σήμερα θέλω να μοιραστώ ένα αγαπημένο βιβλίο, αλλά επειδή είμαι άμεσα εμπλεκόμενος (μέσω των βορειοδυτικών) θα αντιγράφω την προ ημερών ανάρτηση της Ευρυδίκης Αμανατίδου για το "Καλημέρα και αντίο" της Αγγελική Σχοινά.

"Λογική και ευαισθησία;

Όχι, δε μου έρχεται στο νου η Jane Austen αλλά η Ζωή, η κεντρική γυναικεία φιγούρα στο «Καλημέρα και Αντίο».

Ένα πρωί, το αντρικό βλέμμα πλανιέται στο άδειο σπίτι ώσπου εστιάζει σε ένα σημείωμα με τρεις και μόνο λέξεις. Δίπλα του ένα άλμπουμ φωτογραφιών. Η εγκατάλειψη θα σημάνει το τέλος μιας πεντάχρονης σχέσης ή καλύτερα μιας συγκατοίκησης ανάμεσα στη Ζωή και το Φίλιππο. Πέντε χρόνια εκείνη έχει αποφύγει τις αναλύσεις έχοντας κολλήσει την ετικέτα του δεδομένου σε ό,τι αφορά το Φίλιππο ήδη επαναπαυμένο σε μία ευχάριστη και χωρίς υποχρεώσεις κατάσταση. Στην ουσία κανένας δεν είναι διατεθειμένος να δώσει κάτι από τον εαυτό του εξαιτίας ενός διαφορετικού είδους φόβου. Ο Φίλιππος δηλώνει εξαρχής ότι δεν είναι ο τύπος του άνδρα που θα δεσμευτεί, η Ζωή πάλι αποδέχεται, γιατί δε θέλει να φανεί κατώτερη των περιστάσεων.

Παρίσι: φως και σκιά που η Ζωή-φωτογράφος θα χρησιμοποιήσει για να κάνει αυτό που τόσο καλά γνωρίζει. Η αλλαγή παραστάσεων και η αποστασιοποίηση θα βάλουν σε λειτουργία μια διαδικασία εσωτερικής ψηλάφησης και απελευθέρωσης.

Στον αντίποδα, ο Φίλιππος θα δημιουργήσει μία άλλη σχέση, θα βρεθεί όμως προ εκπλήξεως καθώς του λείπει κάτι.

Και τότε θα συμβεί το αναπάντεχο!

Ο πόνος του χωρισμού και κάποια λόγια που στριφογυρίζουν: να είσαι ευτυχισμένος, αλλά να προσπαθείς η ευτυχία σου να μην περιορίζει την ευτυχία του άλλου, θα οδηγήσουν το Φίλιππο σε ένα διαφορετικό μονοπάτι για να αναθεωρήσει την στάση του απέναντι στα πάντα.

Η σχέση δεν είναι η δέσμευση αλλά η ανθρώπινη επαφή.

Πόσα είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε και πόσα να πάρουμε; Τι ακριβώς είναι αυτό που μας φοβίζει; Γιατί αφήνουμε κάποιες στιγμές να κυλάνε μέσα από τα χέρια μας; Κάνουμε κάτι γιατί μας το επιβάλουν οι άλλοι ή γιατί το έχουμε αποφασίσει οι ίδιοι; Τα βιώματά μας οδηγούν σε συγκριτική ανάλυση συμπεριφορών; Αυτό που μας χωρίζει είναι ίδιο με αυτό που μας ενώνει;

Πινελιές ευαισθησίας από μία νέα γυναικεία φωνή. Η Αγγελική Σχοινά δεν καταγράφει απλά το χρονικό μίας σχέσης. Τολμάει να κολυμπήσει στα βαθιά."

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Πώς να βγάλετε χρήματα στον ελεύθερο χρόνο σας

Μόνο δυσοίωνες προβλέψεις και ειδήσεις ακούγονται αυτόν τον καιρό. Νέα δάνεια και αντιδάνεια, επικαιροποιημένες λέξεις και αναλύσεις που κινούνται στο ίδιο ύψος κύματος. Πλέον έχουμε αποκτήσει μνημόνιο ελέφαντα.

Μέσα σε αυτό το απαισιόδοξο κλίμα, ένα από τα λίγα θετικά είναι ότι η ομάδα της πόλης ανέβηκε στη super league με ένα αξέχαστο γκολ.

Δεν είμαι σίγουρος αν το βιβλίο της εικόνας υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά ίσως θα ήταν μια κάποια λύσις*.

*η ανάγνωσή του, για να γελάσουμε

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Στρατιώτης του Χριστού - δωρεάν διαμοίραση βιβλίου


Πριν από περίπου δύο χρόνια είχα παρουσιάσει τον Στρατιώτη του Χριστού (εκδ. Γνώσεις), ένα πολύ αξιόλογο, "παράξενο" βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα. Μαζί με την κριτική μου υπήρχε και μία συνέντευξη του συγγραφέα. Ο Στρατιώτης του Χριστού είναι το ημερολόγιο ενός ψυχοπαθή ο οποίος δολοφόνησε τον πρώην Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη. Όπως καταλαβαίνετε, ένα γεγονός που δεν συνέβη ποτέ στη δική μας πραγματικότητα.

Η εκδότρια Μαρία Βασιλάκη και ο συγγραφέας αποφάσισαν να μοιράσουν δωρεάν τα αντίτυπα του βιβλίου που δεν έχουν πουληθεί. Είναι μία καλή ευκαιρία για τους αναγνώστες και παράλληλα μία συμβολική κίνηση με πολλή σημασία. Για αυτή τους την απόφαση, αντιγράφω τα λόγια τους:

"Το 2008 βγάλαμε το μυθιστόρημα «ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Η δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Ημερολόγιο δυσμετάφραστο». Το βιβλίο πραγματεύεται τη δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού από ένα φανατικό θρησκόληπτο, εξαιτίας της αφαίρεσης του θρησκεύματος από τις ταυτότητες. Και είναι το ημερολογιακό παραλήρημα του μετέπειτα δολοφόνου.

Καλό ή κακό, το μυθιστόρημα αποσιωπήθηκε σχεδόν πλήρως, δύο μόνο μίντια έγραψαν γι’ αυτό. Δεν πήρε καν αρνητικές κριτικές. Πούλησε ελάχιστα αντίτυπα. Είναι περίπου σαν να μην υπήρξε ποτέ. Επειδή όμως υπήρξε, αποφασίσαμε τώρα να χαρίσουμε το στοκ. Ελπίζουμε ότι, έστω έτσι, θα διαβαστεί και θα κριθεί κατά την όποια αξία του. Είναι, απ’ όσο ξέρουμε, μια σπάνια –αν όχι πρωτοφανής– κίνηση στα συγγραφικά / εκδοτικά χρονικά.

Λοιπόν: αναγνώστες, συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί, δημοσιογράφοι, φίλοι και φίλες, γνωστοί και γνωστές, άγνωστοι και άγνωστες, σας καλούμε να έρθετε την Κυριακή 8 του Μάη, ώρα 12 μ.μ. στον φιλόξενο «Μικρόκοσμο», Συγγρού 106, τηλ. 210 9215305, mikosmos@otenet.gr. Θα γίνει μια ελεύθερη συζήτηση «έτσι, χωρίς πρόγραμμα», και θα χαριστεί το βιβλίο. Για όσο υπάρχουν αντίτυπα, θα μπορείτε να παίρνετε, επιτόπου και δωρεάν, όσα θέλετε. Όπως αντιλαμβάνεστε, κάθε άλλο παρά για συμβατική «παρουσίαση» πρόκειται. Σας περιμένουμε με χαρά. Θα έχουμε και bonus: ένα μικρό αριθμό δύο παλιότερων φύλλων της «Athens Review of Βooks». Όποιος/α θέλει, μπορεί να δημοσιεύσει / διαδώσει το κάλεσμα αυτό με όποιους τρόπους θεωρεί προσφορότερους."

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

8η διεθνής έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης!


Από σήμερα στις τρεις το μεσημέρι και μέχρι την Κυριακή, σας περιμένω με τις βορειοδυτικές εκδόσεις στο περίπτερο 13, stand 05! Για την ακρίβεια αυτή η ανάρτηση γίνεται μέσα από το χώρο της έκθεσης : )

*θα έχουμε απίστευτα happening, διαγωνισμούς μαγειρικής, κληρώσεις για ipad 2, δελφίνια να κάνουν ποδήλατο, θηριοδαμαστές, κωμικά σκετσάκια, γυμναστικές επιδείξεις, πυροτεχνήματα, σωσίες του Έλβις, αριθμομάντεις, ραβδοσκόπους και γενικά οτιδήποτε δεν έχει σχέση με βαρετά πράγματα όπως η λογοτεχνία και τα βιβλία